08. Sigiriya – Darkness Died Today

Back down, back down with gravity

Έχουν πάρει το όνομά τους από ένα αρχαίο παλάτι στην Σρι Λάνκα, κατάγονται από την Ουαλία και παλιά λέγονταν Acrimony. Έχουν ξαναεμφανιστεί σε λίστα μου και αν αρχίσει να επιτρέπεται η χρήση λέξεων όπως "κλασικό" ή "παραδοσιακό" πριν τον χαρακτηρισμό "stoner rock" θα ήταν κάτι που θα χαρακτήριζε απόλυτα την μουσική τους.

09. Black Moth - Condemned To Hope

I'm a rotting relic of rock 'n' roll

Σήμερα θα κάνω κάτι σπάνιο: δεν θα γκρινιάξω. Κι αυτό οφείλεται στην Harriet Bevan και το συγκρότημά της, τους Black Moth. Είναι ωραίο το συναίσθημα το συγκρότημα, που "ανακάλυψες" τυχαία και το έβαλες μέχρι και σε μια παλιότερη blogovision, να επιστρέφει με ένα καλό άλμπουμ και να το ξαναβάζεις χωρίς δεύτερη σκέψη ή τύψεις. Και πολύ πιο ωραίο το ότι η μουσική τους, ενώ καταλαβαίνεις ακριβώς σε τι παλιότερο "πατάει", ακούγεται τόσο φρέσκια.

10. Pallbearer - Foundations of Burden

Without light, the dark encloses all

Οι Pallbearer με κάνουν και αισθάνομαι λίγο παραπάνω γέρος. Νομίζω πως βρίσκομαι κάτι αιώνες πίσω και έχω μόλις ανακαλύψει τους Candlemass. Ακούστε με fans των Pallbearer που έχετε πάρει το nickname σας από κάποιο τραγούδι των Arcade Fire. Ψάξτε και βρείτε το "Epicus Doomicus Metallicus". Εμπιστευτείτε με. Κι αν δεν σας αρέσει σημαίνει πως δεν σας άρεσε πραγματικά ούτε το "Foundations of Burden". Και είστε άμπαλοι χίψτερζ.

11. Machine Head - Bloodstone & Diamonds

In comes the flood, wake up America

Αγαπητέ Robb, μην ξαναβγάλεις άλμπουμ Νοέμβρη μήνα. Κι αν πρέπει σώνει και καλά να το κάνεις να είναι κάτω από μια ώρα.  Πως περιμένεις να το βάλω μέσα στην δεκάδα όταν πριν μερικές μέρες δεν ήμουν σίγουρος αν όντως μου αρέσει; Φοβάμαι πως το έχω αδικήσει. Φοβάμαι επίσης πως κι εσύ μετά την καλλιτεχνική αποδοχή των "The Blackening" και "Unto the Locust" άνοιξες λίγο περισσότερο τα φτερά σου απ' ότι έπρεπε.

12. Electric Wizard - Time To Die

The black drug took my soul away

Ένα πράγμα πες μου μόνο Jus. Γιατί έφυγε ξανά ο Mark Greening; Τι τους κάνεις; Και πως μπόρεσες να βγάλεις άλμπουμ με τα 2/3 των μελών του "Dopethrone" παρόντα και να μην είναι πραγματικά καλύτερο από το προηγούμενό σας; Αν και το "Black Masses" ήταν ίσως το καλύτερο άλμπουμ σας μετά το "Dopethrone", έχετε ένα ελαφρυντικό σε αυτήν την περίπτωση. Τέλος πάντων, μην κάνεις καμιά μαλακία και σε χωρίσει η Liz. Δεν θα σου φτάνουν όλα τα ναρκωτικά του κόσμου.

13. The Atlas Moth - The Old Believer

Eruption leads to rebirth

Δεν μπορείτε να πείτε, υπερπαραγωγή το εξώφυλλο του "The Old Believer". Και η μουσική δηλαδή καλή είναι, χωρίς όμως να φτάνει στα επίπεδα του "An Ache for the Distance". Εκείνο μάλιστα το είχα βάλει πιο χαμηλά το 2011. Αλλά έτσι είναι, επειδή φέτος είναι μια καλή χρονιά για τους Έλληνες ελαιοπαραγωγούς δεν σημαίνει πως θα είναι και μια καλή χρονιά για την μουσική. Έχω αρχίσει να ξεφεύγω όμως. Βάζω μια παύση πριν μετατραπεί το blog στα "Βαρεμένα Ημερολόγια".

14. Yob - Clearing the Path to Ascend

Nothing to sacrifice, nothing to win

Δεν φτάνει που δυσκολεύτηκα να αποφασίσω τι θα βάλω στις θέσεις 14 έως και 11, είχα και δίλημμα αν έπρεπε να γράψω "Yob" ή "YOB". Τελικά κέρδισε το "Yob" μιας και έτσι τους είχα γράψει το 2011, όταν είχα βάλει το "Atma" στην δέκατη έκτη θέση εκείνης της Blogovision. Δυο θέσεις παραπάνω για ένα ωριαίο άλμπουμ με τέσσερα μόλις τραγούδια. Να μην λένε και μερικοί κακοήθεις πως δεν βάζουμε Swans επειδή δεν αντέχουμε τις μεγάλες διάρκειες τραγουδιών.