03.Machine Head - Unto the Locust

I am hell to thee
Down here all shall suffer with me
Die purified
Rise the ashes to the sky

Είχα ένα μεγάλο δίλημμα. Δεν μπορούσα να αποφασίσω για την δεύτερη και την τρίτη θέση αυτής της blogovision. Από την μια είχα τον θεωρητικά καλύτερο δίσκο και από την άλλη τον δίσκο που είχα λιώσει πριν την κυκλοφορία του πρώτου της λίστας μου. Τελικά χαμένος σε αυτόν τον άτυπο διαγωνισμό βγήκε ο "καλύτερος".

Οι Machine Head τέσσερα χρόνια μετά από το θεωρούμενο μέχρι και αριστουργηματικό "The Blackening" επιστρέφουν με το "Unto the Locust", ένα άλμπουμ που σε λίγο καιρό θα πάρει πανάξια θέση δίπλα στο πρώτο. Για να πω την μαύρη αλήθεια ενώ μου άρεσε πολύ το "The Blackening" αν με βάλει κανείς να διαλέξω ανάμεσα στα δυο θα προτιμήσω το "Locust". Τι να πω. Να με έριξε η παιδική χορωδία; Οι μελωδίες; Τα ρεφραίν που κάνουν τον σβέρκο σου να χαίρεται καθώς χρησιμεύουν ως διάλειμα από το ανελέητο headbanging; Όλα αυτά και κανένα, μπορεί να είναι η χρονική στιγμή. Το θέμα είναι πως μιλαμε για ένα εξαιρετικό άλμπουμ.

04.Blood Ceremony - Living With the Ancients
05.Foo Fighters - Wasting Light
06.SubRosa - No Help For The Mighty One
07.Sigiriya - Return to Earth
08.The Men - Leave Home

04.Blood Ceremony - Living With the Ancients

Who knows not Circe?
The seas crash down upon
Those who do not tremble at the
Daughter of the Sun

Όπως και οι Graveyard έτσι και οι Καναδοί Blood Ceremony φαίνονται να είναι "κολλημένοι" στην δεκαετία του '70. Σε αντίθεση με τους Graveyard που εμπνέονται κυρίως από τους Led Zeppelin οι Blood Ceremony εμπνέονται από τους Black Sabbath και τους Jethro Tull. Σε αντίθεση με όλους τους παραπάνω οι Blood Ceremony έχουν γυναικεία φωνητικά για τα οποία έχει ευθύνη η Alia O'Brien όπως έχει επίσης ευθύνη για το φλάουτο και το αρμόνιο.

Θεματολογικά ασχολούνται κυρίως με την μαγεία. Και στον προηγούμενο δίσκο τους αλλά και σε αυτόν. Είτε αναφερόμενοι σε μυθολογικά πρόσωπα όπως ο Πάνας και η Κίρκη, η κόρη του ήλιου, είτε σε υπαρκτά πρόσωπα όπως ο Aleister Crowley/Oliver Haddo είτε με πιο γενικές αναφορές σε τελετές μαύρης μαγείας και σε δαίμονες. Προσωπικά δεν θα μπορούσα να βρω καλύτερο soundtrack για την ανάγνωση του League of the Extraordinary Gentlemen - Century : 1969 ακόμα και αν κατέφευγα στα ακούσματα στα οποία αναφερόταν στις σελίδες του. Αξίζει, ακούστε το.

05.Foo Fighters - Wasting Light
06.SubRosa - No Help For The Mighty One
07.Sigiriya - Return to Earth
08.The Men - Leave Home
09.Black Tusk - Set the Dial

05.Foo Fighters - Wasting Light

Gooooooooooooo Limooooooooooooooo

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα συγκρότημα που λεγόταν Nirvana. Προσωπικά δεν ήμουν μεγάλος fan την εποχή της δόξας τους κι όχι επειδή πέρναγα φάση "τρουίλας". Μάλλον φταίει πως προτιμούσα περισσότερο τους Soundgarden και τους Alice in Chains από τα συγκροτήματα της grunge σκηνής που βγήκαν εκείνη την εποχή. Φυσικά τους Nirvana τους αγαπούσα γι'άλλους λόγους. Μαζί με τους Guns και τους Metallica ήταν ότι πιο δυνατό και κοντά στα γούστα μου που μπορούσε να ακουστεί σε κάποιο πάρτι εκείνον τον καιρό.

Και μετά ο Cobain αυτοκτόνησε. Και ο πιτσιρικάς ντράμερ που ήταν στους Nirvana αποφάσισε να σχηματίσει δικό του γκρουπ στο οποίο θα έπαιζε κιθάρα και θα τραγουδούσε κιόλας. Foo Fighters το ονόμασε και μου ήταν απλώς συμπαθές. Ίσως επειδή δεν ήμουν μεγάλος fan των Nirvana. Ίσως επειδή το "ντράμερ που ξέρει και κιθάρα" το συνδύαζα με τον Charlie Benante των Anthrax. Δεν έγινα fan του εν λόγω συγκροτήματος.

Αλλά μετά συνέβη το εξής. O ντράμερ, τώρα τραγουδιστής και κιθαρίστας ξανάγινε ντράμερ για ένα άλλο συγκρότημα το οποίο μου άρεσε πραγματικά. Queens of the Stone Age λέγεται. Και μάλιστα έπαιξε στο άλμπουμ που είναι το αγαπημένο μου από αυτά του συγκροτήματος. Και άρχισα να τον βλέπω με άλλο μάτι. Και χωρίς ακόμα να έχω γίνει fan των Foo Fighters έγινα του ίδιου του Dave Grohl. Την Άνοιξη του 2011, βγήκε το Wasting Light και έγινα fan και των Foo Fighters. Κάλιο αργά παρά ποτέ!

06.SubRosa - No Help For The Mighty One
07.Sigiriya - Return to Earth
08.The Men - Leave Home
09.Black Tusk - Set the Dial
10.Witch Mountain - South of Salem

Κυκλοφορίες 07 - 12 - 2011

H blogovision πλησιάζει σιγά σιγά στο τέλος της, τα comics της επόμενης βδομάδας έχουν ήδη βγει κι εγώ αποφασίζω να γράψω ένα ποστ γι'αυτά της εβδόμης Δεκεμβρίου.

06.SubRosa - No Help For The Mighty One

But in the darkness he holds his son
He’s all that’s left, the only one

οι SubRosa προέρχονται από την πρωτεύουσα της πολιτείας των Μορμόνων. Σύμφωνα με την Rebeca Vernon που είναι ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος παίζουν πειραματικό,μελωδικό stoner/sludge metal παρουσία ηλεκτρικών βιολιών. Ή μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει τον όρο που τους απέδωσε το Pitchfork, doom pop. Γνωστοί ή πιο σωστά γνωστές σε μένα έγιναν ήδη από τον προηγούμενο δίσκο τους, το "Strega", τότε που ήταν ακόμα αμιγώς γυναικείο συγκρότημα. Μετά από μερικές αλλαγές στην σύνθεσή τους παρουσίασαν τον δεύτερο δίσκο τους, το "No Help For The Mighty One". Εμπνέονται από το μετά-αποκαλυπτικό μυθιστόρημα "The Road" του Cormack McCarthy, διασκευάζουν κέλτικα παραδοσιακά τραγούδια και γενικά μας δίνουν έναν βαρύ, μελωδικό και συνολικά υπέροχο δίσκο.

07.Sigiriya - Return to Earth
08.The Men - Leave Home
09.Black Tusk - Set the Dial
10.Witch Mountain - South of Salem
11.Graveyard - Hisingen Blues

07.Sigiriya - Return to Earth

Tonight, I'm drinking whiskey again

Σε προηγούμενο ποστ νομίζω πως τους αποκάλεσα "Άγγλους". Ελπίζω να μου το συγχωρέσουν βλέποντας πόσο υψηλή θέση τους έδωσα. Α, ναι, αναρωτιέστε "ποιοι είναι αυτοί". Θυμάστε τους Acrimony, εκείνη την stoner/doom μπάντα από το Swansea της Ουαλίας; Μην λέτε ψέματα, ούτε εγώ τους θυμόμουν. Ήταν αρκετά καλοί μα το διέλυσαν πριν 10 χρόνια και.

Βρισκόμαστε στο 2011, τα 4/5 των Acrimony έχουν δημιουργήσει μια νέα μπάντα με το όνομα Sigiriya, παίζουν ελαφρά διαφορετικά και το κάνουν πολύ καλά. Τόσο καλά που που μπήκαν άνετα στην λίστα μου! Stoner rock ήχος λοιπόν, τραγούδια για ουίσκια, τσιγάρα και ταξίδια.

08.The Men - Leave Home
09.Black Tusk - Set the Dial
10.Witch Mountain - South of Salem
11.Graveyard - Hisingen Blues
12.Ramesses - Possessed by the Rise of Magik

08.The Men - Leave Home

I would die, I would die, I would die

Οι Men είναι μια punk μπάντα από το Brooklyn που εμπλουτίζει τον ήχο της με noise, doom/sludge, noise και hardcore στοιχεία. Φέτος έβγαλαν αυτόν το δίσκο. Και εγώ κάθομαι και αναρωτιέμαι τι παραπάνω να γράψω από ένα "ακούστε τον οπωσδήποτε". Πάλι καλά που δεν αποφάσισα φέτος να γράφω παραπάνω από μερικές γραμμές, σήμερα θα είχα πρόβλημα. Έτσι, λέω να ποστάρω δυο τραγούδια αυτήν τη φορά, το "If You Leave..." και το βαρύ κι ασήκωτο "L.A.D.O.C.H.".

09.Black Tusk - Set the Dial
10.Witch Mountain - South of Salem
11.Graveyard - Hisingen Blues
12.Ramesses - Possessed by the Rise of Magik
13.The Chemical Brothers - Hanna