Οι Rammstein είχαν βγάλει νέο άλμπουμ μετά από μια δεκαετία και προετοιμάζονταν για μια τεράστια φαντασμαγορική περιοδεία. Ε, και τότε χτύπησε ο covid. Διοχέτευσαν την ενέργειά τους σε ένα νέο άλμπουμ, πολύ κοντά χρονικά στο προηγούμενο και ίσως μας γλίτωσαν προσωρινά απο ένα solo άλμπουμ του Lindemann.
Το 2022 με βρίσκει να βάζω άλμπουμ των Voivod στην 8η θέση. Ίσως να είναι μια μορφή συγγνώμης επειδή άργησα να πάρω χαμπάρι το επίσης καλό προηγούμενο άλμπουμ τους, το "The Wake" του 2018, με το οποίο κουμπώνει τέλεια το φετινό "Synchro Anarchy".
-Πάλι Μιχαλάκη; -Ναι, πάλι Μιχαλάκη. -Είχες βάλει και το πρώτο Dead Cross. -Το είχα βάλει. -Είχες βάλει και Faith No More; -Όχι, είχα βάλει όμως Mr. Bungle. Τι να κάνω; Αποφάσισε στα γεράματα να καλύψει κάποια από τα κενά που άφησαν οι Slayer όταν διαλύθηκαν, ποιος είμαι εγώ να του κόψω τα φτερά
Οι ίδιοι οι Messa δίνουν τον χαρακτηρισμό "scarlet doom" στο ιδίωμα που παίζουν. Αν κανείς απορεί και θέλει κάτι παραπάνω ίσως μείνει ικανοποιημένος με μια περιγραφή τύπου "stoner doom με γυναικεία φωνητικά, μεσογειακό ταπεραμέντο και αφρικάνικους ήχους". Αν μπήκαν στην δεκάδα μου γιατί έχω αδυναμία σε συγκροτήματα που έχουν πάθει ατύχημα με το λεωφορείο τους, το αφήνω για το κοινό.
Στην πρώτη θέση της δεύτερης δεκάδας φιγουράρει το δεύτερο άλμπουμ των Undeath. To Decibel ανακύρηξε το "It's Time...To Rise From the Grave" ως το καλύτερο της χρονιάς. Φέτος διαφωνώ λιγάκι, υπάρχει άλλο καλύτερο death metal άλμπουμ εκεί έξω.
Επιστροφή στην 20άδα μου μετά την απουσία του κακού Prequelle που βέβαια άρεσε σε πολύ κόσμο. Θα έλεγα κάτι για το γούστο τους αλλά έχε χάρη που είμαι καλός άνθρωπος. Όχι όμως τόσο καλός ώστε να βάλω το IMPERA στην πρώτη δεκάδα. Πάνε αυτές οι εποχές.
Το όγδοο άλμπουμ των Goatwhore, που κατάγονται από τη Νέα Ορλεάνη και αποτελούν απόγονο των Acid Bath, τους βρίσκει στη 13η θέση της λίστας μου. Όχι κι άσχημα, την προηγούμενη φορά είχαν φτάσει μέχρι τη 18η.