Το "Ντελικασσέτεν" έχει την τιμή να αποτελεί την μοναδική ραδιοφωνική εκπομπή που ακούω. Το "POP για τις Δύσκολες Ώρες" είναι το μοναδικό Podcast, κάτι που βέβαια θα μπορούσα να παραλείψω αλλά είπα να το γράψω μιας και βρέθηκα να κάνω συνταρακτικές αποκαλύψεις για εμένα. Κομμάτι των Petrol Girls άκουσα στο Ντελικασσέτεν, στην ώρα του Γιώργου και όχι της Ηλέκτρας, πριν κάνα δυο βδομάδες και αποφάσισα να δώσω μια ευκαιρία και στο άλμπουμ και κάπως έτσι φτάσαμε εδώ.
Α, εδώ έχουμε επιστροφή στη δισκογραφία, μετά από δεκαετή απουσία, συγκροτήματος που ουσιαστικά αποτελεί προσωπικό πρότζεκτ της Thérèse Lanz και μάλλον γνωρίζουμε την ύπαρξή του εγώ κι άλλα 9 άτομα. Η πλάκα είναι πως μάλλον τρώει και τη θέση του Myopia των Mizmor & Thou.
Ένα άλμπουμ που έχει μπει ψηλά σε ένα δισεκατομμύριο λίστες και ταυτόχρονα άρεσε και σ' εμένα. Δεν χρειάζεται να γράψω κάτι παραπάνω, διαβάστε τι λένε οι άλλοι.
Το "Sunrise On Slaughter Beach" είναι αυτό που καταρρίπτει την θεωρία μου πως
κάθε 9 χρόνια οι Clutch βγάζουν ένα τεράστιο άλμπουμ. Καταφέρνει να είναι
καλύτερο από το προηγούμενο και γενικά να πιάνει τα υψηλά στάνταρ του
συγκροτήματος, δεν μπαίνει όμως δίπλα στα Clutch, Blast Tyrant και Earth
Rocker. Ίσως να ισχύει τελικά η άλλη θεωρία.
Τελευταία στιγμή; Τελευταία στιγμή. Και με τι να ξεκινήσω; Μα με τον φόρο τιμής του Dave Grohl στην θρας σκηνή των '80s από την ταινία που αποτίει φόρο τιμής στα Evil Dead. Τι να πω, είχα καταδιασκεδάσει και με την ταινία κι ευτυχώς είχα προλάβει να την δω πριν πεθάνει στ' αλήθεια o Taylor Hawkins...
