13. The Atlas Moth - The Old Believer

Eruption leads to rebirth

Δεν μπορείτε να πείτε, υπερπαραγωγή το εξώφυλλο του "The Old Believer". Και η μουσική δηλαδή καλή είναι, χωρίς όμως να φτάνει στα επίπεδα του "An Ache for the Distance". Εκείνο μάλιστα το είχα βάλει πιο χαμηλά το 2011. Αλλά έτσι είναι, επειδή φέτος είναι μια καλή χρονιά για τους Έλληνες ελαιοπαραγωγούς δεν σημαίνει πως θα είναι και μια καλή χρονιά για την μουσική. Έχω αρχίσει να ξεφεύγω όμως. Βάζω μια παύση πριν μετατραπεί το blog στα "Βαρεμένα Ημερολόγια".

14. Yob - Clearing the Path to Ascend

Nothing to sacrifice, nothing to win

Δεν φτάνει που δυσκολεύτηκα να αποφασίσω τι θα βάλω στις θέσεις 14 έως και 11, είχα και δίλημμα αν έπρεπε να γράψω "Yob" ή "YOB". Τελικά κέρδισε το "Yob" μιας και έτσι τους είχα γράψει το 2011, όταν είχα βάλει το "Atma" στην δέκατη έκτη θέση εκείνης της Blogovision. Δυο θέσεις παραπάνω για ένα ωριαίο άλμπουμ με τέσσερα μόλις τραγούδια. Να μην λένε και μερικοί κακοήθεις πως δεν βάζουμε Swans επειδή δεν αντέχουμε τις μεγάλες διάρκειες τραγουδιών.

15. Alcest - Shelter

Mon coeur appartient à la mer

Λοιπόν. Οι Alcest είναι εκείνο το συγκρότημα που πάντρεψε το black metal με το shoegaze πολύ πριν το κάνουν συγκροτήματα  όπως οι Deafheaven. Οπότε είναι απολύτως φυσικό το τελευταίο τους άλμπουμ να είναι, ας πούμε, dream pop. Άλλωστε, στην ψυχή του κάθε μπλακμέταλλου κρύβεται ένα μικρό κορίτσι με κοτσιδάκια που τρέχει σε ηλιόλουστα λιβάδια και γράφει ποιήματα δίπλα στο κύμα που σκάει στα βραχάκια.

16. Iron Reagan - The Tyranny of Will

I’d rather just set a fire and be left alone

Hardcore punk/thrash με χιουμοριστική/σατιρική διάθεση. Κάπως έτσι μπορεί να περιγραφεί το "The Tyranny of Will". Λογικό θα μου πείτε. Οι Iron Reagan είναι το μπάσταρδο αδερφάκι των Municipal Waste. Έχουν μέλη τους, παρόμοιο ήχο και διάθεση. Έχουν όμως και κάτι παραπάνω - και όχι, δεν μιλάω για την θέση στην λίστα μου. Έχουν videoclip σκηνοθετημένο από τον Whitey McConnaughy με cameo εμφάνιση των Red Fang.

17. At the Gates - At War with Reality

As phantoms we answer

Πως είπατε; Οι At the Gates έβγαλαν νέο άλμπουμ; Έχει περάσει τόσος καιρός από το προηγούμενο, που κυκλοφόρησε το 1995, που δυσκολεύομαι να θυμηθώ αν μου άρεσαν τότε. Άργησα να το πάρω και χαμπάρι. Τι δίλημμα! Να το βάλω στην εικοσάδα; Κι αν δεν το βάλω και τελικά μετανιώσω; Τι άγχος! Καλά θα το βάλω. Έστω και χαμηλά. Αλήθεια, το "Slaughter of the Soul" το έχω σε CD; Ή μήπως μπερδεύομαι με τους Gathering; Μπας κι έχω συμπτώματα άνοιας; Ω, πίτσα!

18. The Coathangers - Suck My Shirt

Springfield Cannonball, Springfield Cannonball

Οι Coathangers είναι εκείνες που χώρισαν τους μέταλλους σε δυο στρατόπεδα εξαιτίας της συμμετοχής τους στο "Aunt Lisa" των Mastodon. Μην νομίζετε πως παίξαμε ξύλο ή κάτι τέτοιο. Οι μεταλλικές αντιπαραθέσεις είναι κουβεντούλα και τσαγάκι μπύρα. Δεν ξέρω αν καταλήξαμε κάπου. Αυτό που ξέρω είναι πως έβαλα λυτούς και δεμένους για να βρω πληροφορίες γκούγκλαρα γι'αυτές και ανακάλυψα πως είχαν βγάλει νέο άλμπουμ το 2014. Α, ναι, ξέχασα, δεν παίζουν μέταλ. Γκάρατζ πανκ ή κάτι τέτοιο λένε τα ταγκς στο bandcamp. Θα γκρινιάξει άραγε ο Πέτρος;

19. Slough Feg - Digital Resistance

These tales of terror never end

Για να ξεπεράσω την στεναχώρια μου που φέτος δεν έχω γκεστ στην μπλογκοβίζιον και έχει καταφέρει να έχει ένας γνωστός μου τρώγλος είπα να βάλω κάτι ελαφρύ. Ναι, το μπολιασμένο με folk στοιχεία heavy metal των Slough Feg ελαφρύ μου ακούγεται. Ακόμα και η λουδίτικη θεματολογία αυτού του άλμπουμ ανάσα δροσιάς είναι εδώ που τα λέμε. Και διάβολε, ο Mike Scalzi ονόμασε το συγκρότημά του έτσι ώστε να μην περνά ποτέ απαρατήρητο από μένα.