14.Leprous – Coal

Where you are
My secret star

Να σας πω την αλήθεια, όταν κυκλοφόρησε αυτό το άλμπουμ, δεν του'χα δώσει ιδιαίτερη σημασία. Το προηγούμενο των Νορβηγών, το Bilateral, μου άρεσε μα όχι και πάρα πολύ. Τι συνέβη όμως; Διάβασα ένα tweet ενός κυρίου @papadicki, κάτοικου του εξωτικού Ρίου, που μέσες άκρες έλεγε πως σε όποιον γνωστό του το έβαλε, αυτός, μετά πέθανε. Ήταν Αύγουστος, δεν μπορούσα να σταματήσω να ακούω το Surgical Steel, χρειαζόμουν κάποιο σοκ. Και το Coal λειτούργησε με αυτόν τον τρόπο. Μελωδικό, proggy, όλο clean singing και κορώνες. Δεν πέθανα φυσικά, μόνο άκουσα μερικά φωνήεντα από κάτι πάνκηδες και κάτι old school thrashers που το αποκήρυξαν με βδελυγμία. Πιστεύω πως με ζηλεύουν. Εσείς;

~

15.Blood Ceremony – The Eldritch Dark

Black magic has risen in Witchwood

Ήρθε λοιπόν η σειρά της Alia O'Brien και του συγκροτήματός της. Heavy rock με '70s ήχο, φλάουτα, αρμόνια και θεματολογία που κυρίως έχει να κάνει με την μαγεία και τον αποκρυφισμό. Μάλιστα, σε αυτό το άλμπουμ, εμπνέονται, απ'ότι φαίνεται, από ταινίες όπως το "Goodbye Gemini" και το "Wicker Man". Το καλό "Wicker Man", του '73, με τον Christopher Lee. Επίσης από βιβλία γνωστών συγγραφέων όπως ο W. Somerset Maugham και ο Clark Ashton Smith. Τους είχα ξαναβάλει στην εικοσάδα μου πριν από δυο χρόνια με το "Living With The Ancients" το οποίο δεν έχει βγει από τότε από το mp3 player μου. Μόνο αγάπη.

~

16.Deafheaven – Sunbather

I watched you lay on a towel in grass that exceeded the height of your legs.

Η ιστορία πάει κάπως έτσι: κάποιος το έβαλε στο dropbox του τύπου που δεν ακούει μέταλ, του άρεσε μα λόγω είδους αδυνατούσε να εκφράσει μια σίγουρη άποψη και ζήτησε την γνώμη της μέταλ χιψτερίας. Αυτή, μετά από ένα σύντομο άκουσμα, αποφάνθηκε: "καλό". Κανείς όμως δεν είχε προετοιμαστεί για το τι θα ακολουθήσει. Για τις τόσο διθυραμβικές κριτικές, την εμφάνισή του στο keynote της Apple, την ύπαρξή του σε οποιαδήποτε λίστα μεγάλου ή μικρού περιοδικού, σάιτ, μπλογκ. Αυτό το ατμοσφαιρικό άλμπουμ με τα black φωνητικά άγγιξε πολύ και κυρίως πολύ διαφορετικό κόσμο.

~

17.Savages – Silence Yourself

I am a breaker of ocean
  Leaden like a bullet to the sun

Όχι φίλε Ρακένδυτε. Δεν πρόκειται να σημάνει την έναρξη μιας μουσικής επανάστασης στην τρέχουσα δεκαετία το "Silence Yourself". Όπως και με την τεράστια αγάπη σου για τους Manowar έτσι κι εδώ είσαι λιγάκι υπερβολικός. Έχουμε όμως να κάνουμε με ένα πραγματικά πολύ καλό άλμπουμ το οποίο θα συγκριθεί, δικαιολογημένα, με κάποιο των Siouxsie and the Banshees, θα θυμίσει άλλες εποχές μα θα καταφέρει να φανεί φρέσκο και το κυριότερο σύγχρονο. Και θα μου αρέσει ακόμα κι αν συνεχίζω να ψελλίζω "C-c-c-c-c-cocaine" αντί για "I am here". Έλα, το κάνεις και συ αυτό, παραδέξου το!

~

18.Kongh – Sole Creation

Pendulum of dejection
The master of delusion

Δεν είχε περάσει πολύς καιρός από την Blogovision του 2012 όταν έπεσε το μάτι μου σε κάποιο άρθρο που έλεγε για τους Kongh και το νέο τους άλμπουμ. Οι πρώτες μου σκέψεις ήταν "ποιοι", "τους λένε Kongh και έχουν στο εξώφυλλο έναν τεράστιο γορίλα; Τι overkill" και "ας ψάξω στο bandcamp". Ναι, τέτοιος είμαι. Έψαξα, βρήκα και άκουσα το Sole Creation. Μου άρεσε, μου θύμισε τους Pallbearer, έκανα γνωστή αυτήν μου την άποψη και τιμήθηκα με ένα fav από τον @Rebelli0n. Ποιος ξέρει γιατί! Σε γενικές γραμμές έγινα ένας μικρός fan των Σουηδών.

~

19.Dead Sons – The Hollers & The Hymns

Bang bang banging on the grave
Banging on the grave

Είχε κυκλοφορήσει το ΑΜ των Arctic Monkeys και υπήρχε μια κάποια απογοήτευση από την πλευρά μου. Πραγματικά μου άρεσαν μόνο τα singles του. Μέσα σε αυτό το κλίμα κάποιος πρότεινε το "Hollers And The Hymns" των Dead Sons. "Ακούγονται σαν τους Arctic Monkeys" είπε. Το έψαξα, το άκουσα και μου άρεσε, πολύ περισσότερο από το ΑΜ. Πραγματικά θυμίζουν τους Monkeys, μάλιστα τους έκαναν support σε κάποιες συναυλίες. Όμως όχι ακριβώς. Άλλωστε ο Turner παρά την συνεργασία του με τον Josh Homme ποτέ δεν μετέτρεψε τους Monkeys σε stoner/desert rock συγκρότημα, κάτι που είναι οι Dead Sons και κάτι που τους φέρνει πιο κοντά στα γούστα μου.

~

20.SubRosa - More Constant Than The Gods

O Cosey Mo, I feel your pain

Και με αυτόν τον τρόπο ξεκινώ την φετινή Blogovision. Οι SubRosa έχουν ξαναμπεί σε δικιά μου λίστα το 2011 με το No Help For The Mighty One. Από εκείνη την στιγμή άλλαξαν μπασίστα και ντράμερ, έβγαλαν αυτό το άλμπουμ, έπεσαν θύματα κλοπής και κατάφεραν να ξαναμπούν στην λίστα μου.

Με τι έχουμε να κάνουμε όμως; Με ένα άλμπουμ λιγότερο βαρύ μα περισσότερο ατμοσφαιρικό από το προηγούμενό τους. Με ένα άλμπουμ με μέση διάρκεια τραγουδιών πάνω από τα 11 λεπτά και με δυο, συνήθως, ηλεκτρικά βιολιά να μπαίνουν πολλές φορές στην θέση της lead guitar. Με ένα doom κομψοτέχνημα που όμως μπορεί να σε κάνει να χαθείς από την μέση και μετά, κάτι που ίσως να εξηγεί την εικοστή θέση που του έδωσα.

~