Κυκλοφορίες 28 - 11 - 2012

Με την #blogovision να τρέχει.

15.Black Moth - The Killing Jar

Blackbirds fall from the sky

Κάποτε στο Leeds υπήρχε ένα συγκρότημα που έπαιζε garage rock και λεγόταν Bacchae. Σιγά σιγά απομακρύνθηκε από εκείνον τον ήχο, άρχισε να κατευθύνεται σε όλο και πιο heavy/stoner/doom μονοπάτια, άλλαξε το όνομά του σε Black Moth και με τον Jim Sclavunos -ναι, αυτόν - για παραγωγό έβγαλε έναν δίσκο με όνομα The Killing Jar. Και εκείνος ο δίσκος "έπεσε" τυχαία στα χέρια μου τον Μάη του 2012 και έγινε από τους αγαπημένους μου της χρονιάς.

16.RØSENKØPF - RØSENKØPF

Omega

Νομίζω πως αυτούς τους πρωτάκουσα χάρη στον Raggedy Man ή τον Soul Actioneer. Δεν θυμάμαι καλά, ένας από τους δυο "φταίει". Κανονικά έπρεπε να αναφέρω μόνο τον δεύτερο. Να γίνω κακός επειδή ο πρώτος δεν είπε καλά λόγια για τους Baroness ενώ όλοι ξέρουν πως μόλις πάει σπίτι του βάζει Manowar. Και όχι από τα καλά, κάτι από το Hail To England δηλαδή, Kings Of Metal στο repeat και στα διαλείμματα Korn! Διαβάζοντας όμως το ραβασάκι του για την μπασίστρια των RØSENKØPF, ε, δεν είμαι από πέτρα, άλλαξα γνώμη.

17.Corrosion of Conformity - Corrosion of Conformity

Psychic vampire, paranoia down the wire.

Να λέμε του στραβού το δίκιο, οι Corrosion of Conformity ήταν καλοί και πριν τον Keenan αλλά πραγματικά άρχισαν να αξίζουν μετά την προσθήκη του στο συγκρότημα. Μα αυτός δεν έλεγε να γυρίσει. Και ο καιρός περνούσε. Έτσι έβγαλαν νέο δίσκο μετά από επτά χρόνια, χωρίς αυτόν. Και καλά έκαναν.

18.Mares of Thrace - The Pilgrimage

But I will do whatever you expect, just flog my hide a deeper shade of red

Έγραψα στο προηγούμενο ποστ για τον Jack White που παράτησε το ντουέτο οπότε δεν θα μπορούσα να βάλω κάτι άλλο από ένα ντουέτο σε αυτό το ποστ. Οι Mares of Thrace αποτελούνταν, όταν έβγαζαν αυτόν τον δίσκο, από τις Καναδές Thérèse Lanz και Stefani MacKichan. Η πρώτη τραγουδούσε και έπαιζε κιθάρα, η δεύτερη, πριν φύγει για να σπουδάσει σχεδιασμό video games, ήταν στα ντραμς. Αυτές οι κοπελίτσες λοιπόν έβγαλαν έναν δίσκο ο οποίος μπορεί να είναι ότι πιο "σκληρό" ηχητικά βάζω σε αυτήν την εικοσάδα. Η θεωρία πως πρόκειται για κάποιου είδους αντίδραση του Καναδά στην ύπαρξη του Justin Bieber ώστε να βρει ισορροπία το σύμπαν κρίνεται ως αληθής.

19.Jack White - Blunderbuss

Cut off the bottoms of my feet,
Make me walk on salt

Πρέπει να το πω. Ο Jack White έχει αρχίσει να μοιάζει με τον Willy Wonka του Depp. Ουφ. Τώρα που μου έφυγε αυτό το βάρος να πω επίσης πως τον προτιμούσα με την Meg στους White Stripes και την εκεί λιτή προσέγγισή του στην rock. Καλά είναι όλα τα στολίδια, τα κάνει να λειτουργούν σε αυτόν τον μπολιασμένο με blues δίσκο μα δεν δίνει τελικά κάτι παραπάνω από όσα έδινε με μια κιθάρα και ένα σετ ντραμς. Γι'αυτό και είχα δίλημμα μέχρι το τέλος αν θα βάλω το Blunderbuss στην εικοσάδα μου. Το ότι το έβαλα σημαίνει πως τελικά μου άρεσε - duh- τόσο που κάλυψε την γκρίνια μου. Το λες και κατόρθωμα.

20.Soundgarden - King Animal

I’ve been away for too long

Ναι, το ξέρω, άφησα εκτός εικοσάδας σίγουρα καλύτερα πράγματα. Δεν μπορούσα όμως να μην τιμήσω την επιστροφή του αγαπημένου μου σχήματος της grunge εποχής. Πόσο μάλλον όταν αυτή είναι πραγματικά καλή και μου φαίνεται όλο και καλύτερη όσο περισσότερο την ακούω. Τώρα μένει να δω αν θα έχει βάλει κανείς άλλος το King Animal στην εικοσάδα του μην νιώθω τόσο μόνος.