14.The Atlas Moth - An Ache for the Distance

we've been here before and we've traveled the stars

but now we're caught up in the most galactic of wars

Δεν κατάφερα να βάλω που λέτε ελληνικό συγκρότημα σε αυτήν την εικοσάδα και το έφερα βαρέως. Ο πόνος μου όμως απαλύνθηκε από την ύπαρξη των Atlas Moth από το Chicago, μέλος των οποίων είναι ένας Steve Giannopoulos. Και τι μουσική παίζουν αυτοί οι κύριοι; Αν εξαιρέσει κανείς κάποιες Sludge επιρροές που έχουν ακούγονται σαν πρώιμοι Paradise Lost. Τώρα αν με ρωτήσετε ποιοι είναι αυτοί θα αφήσω πρώτα να κυλήσει ένα δάκρυ και μετά θα απαντήσω.

15.Fair to Midland - Arrows & Anchors
16.Yob - Atma
17.Liturgy - Aesthethica
18.Wolves Like Us - Late Love
19.Feist - Metals

15.Fair to Midland - Arrows & Anchors

It makes you wonder

If shooting for stars is like darts in the dark

To 2007, εποχή που περίμενα το solo άλμπουμ του Serj Tankian "ανακάλυψα" την σελίδα της προσωπικής δισκογραφικής του εταιρείας, της "Serjical Strike". Εκεί φιγούραρε ένα συγκρότημα με το παράξενο όνομα "Fair to Midland" και το ακόμη πιο παράξενο όνομα άλμπουμ "Fables from a Mayfly: What I Tell You Three Times Is True". Σαν περίεργος που είμαι βρήκα και άκουσα το άλμπουμ το οποίο έγινε ένα από τα αγαπημένα μου εκείνης της χρονιάς. Τέσσερα χρόνια μετά οι Fair to Midland επιστρέψουν με νέο άλμπουμ και δεν απογοητεύουν. Το Arrows & Anchors είναι άξιος διάδοχος του Fables from a Mayfly και όπου χάνει σε πρωτοτυπία σε σχέση με το δεύτερο το κερδίζει σε κρυστάλλινη παραγωγή.

16.Yob - Atma
17.Liturgy - Aesthethica
18.Wolves Like Us - Late Love
19.Feist - Metals
20.Anthrax - Worship Music

16.Yob - Atma

Release the power

Trapped in the story

Doom βαρύ κι ασήκωτο με προέλευση το Oregon. Βαριά, συμπαγή κομμάτια με ψυχεδελικά και στόνερ στοιχεία και τεράστιες διάρκειες. Το μικρότερο 7μιση λεπτά, το μεγαλύτερο 15μιση. Ο Mike Scheidt, ιδρυτής, συνθέτης, τραγουδιστής και κιθαρίστας της μπάντας έκανε την πιο σωστή κίνηση όταν την αναβίωσε πριν μερικά χρόνια. Τα αποτελέσματα των δυο τελευταίων άλμπουμ των δικαιώνουν.

17.Liturgy - Aesthethica
18.Wolves Like Us - Late Love
19.Feist - Metals
20.Anthrax - Worship Music

17.Liturgy - Aesthethica

Returner
Violation of the law

Μετά τους Νορβηγούς που δεν παίζουν black metal έχουμε τους τους Αμερικάνους Liturgy που παίζουν black metal αλλά απεχθάνονται πολλές από τις συμβάσεις αυτού του είδους. Ξαναλέω, που πάμε και σε τι κόσμο θα μεγαλώσουμε τα παιδιά μας όταν τα black metal συγκροτήματα δεν φοράνε corpse paint και δερμάτινα με καρφιά; Πως αντέχει ο Dani Filth και δεν λυγίζει κάτω από τόση πίεση; Πέρα από την πλάκα, το Aesthethica είναι ένα πολύ καλό άλμπουμ το οποίο όμως έχει και μεγάλο συντελεστή δυσκολίας όσον αφορά την ακρόασή του. O Hunter Hunt-Hendrix προσπαθεί να κάνει ό,τι περνά απ'το χέρι του γι'αυτό και ίσως και απ'το λαρύγγι του.

18.Wolves Like Us - Late Love
19.Feist - Metals
20.Anthrax - Worship Music

18.Wolves Like Us - Late Love

The magic has run its course....
You´re breathless and deathless....

Που πάει ο κόσμος όταν βάζω σε Τοp 20 Νορβηγικό συγκρότημα και αυτό δεν παίζει black metal; Σε τι κόσμο θα φέρουμε τα παιδιά μας; Οι Wolves Like Us λοιπόν συνοδεύονται από τον χαρακτηρισμό post hardcore. Χάλασαν και οι Νορβηγοί. Βέβαια, όταν ακούσει κανείς το Late Love μπορεί να σκεφτεί πως ίσως να είναι και λίγο sludge, λίγο desert rock, λίγο post-metal και κάπου εκεί θα αποφασίσει πως δεν έχει καμία σημασία και αυτό που έχει είναι πως είναι ένα πολύ καλό ντεμπούτο. Αν πρέπει να ξεχωρίσω μερικά τραγούδια αυτά θα είναι το Deathless, το Dirty Old Paranoia και φυσικά το εκπληκτικό To Whore With Foreign Gods. Έλεγα να βάλω και βίντεο από το τελευταίο αλλά το κατέβασαν από το youtube, λες και με αυτόν τον τρόπο θα αντιμετωπιστεί η πειρατεία. Τέλος πάντων, Deathless it is.

19.Feist - Metals
20.Anthrax - Worship Music

19.Feist - Metals

I took a deep breath

And caught a long wind

Να, μωρέ, τις άκουσα σχεδόν όλες τις "φέιβοριτς" της πλειοψηφίας των διαγωνιζόμενων - Ζόλα, Φλόρενς, Μπγιορκ, ΕΜΑ, Λάναντελρεϊ. Όχι, την τελευταία δεν την πολυάκουσα κι έτσι κι αλλιώς δεν συμμετέχει. Η Feist όμως ήταν η μόνη που μου άρεσε και μάλλον αρκετά για να μπαίνει στην εικοσάδα μου. Ας πουν οι κακές γλώσσες πως την έβαλα επειδή αρέσει στους Mastodon, ας πουν, είναι ψέμα. Ας πουν πως αυτό το άλμπουμ είναι κατώτερο των προηγουμένων της και πως πέρυσι τους Broken Social Scene μόνο λόγω του Scott Pilgrim τους ανέφερα και πως τους έχω ρίξει στον Καιάδα μαζί με σχεδόν όλη την indie σκηνή. Αλήθεια θα'ναι. Τι μένει; Ό,τι λέω και στην αρχή, πως μου άρεσε αρκετά για να μπει στην εικοσάδα, μόνο αυτό. Τώρα περιμένω κι αυτόν που θα πει πως μπερδεύτηκα επειδή ο τίτλος του άλμπουμ είναι "Metals".

20.Anthrax - Worship Music

20.Anthrax - Worship Music

The murder in your eyes is just the will to stay alive you gotta fight 'em

Και κάπως έτσι ξεκινά και αυτή η blogovision. Περισσότερο συναισθηματική επιλογή, όχι πως δεν αξίζει ο δίσκος αλλά μάλλον έχω αφήσει καλύτερα μεταλλικά ή μη πράγματα έξω. Και σκέφτομαι πως πέρυσι είχα κι ένα ελληνικό συγκρότημα ενώ φέτος δεν κατάφερα να βάλω κανένα αν και υπήρχαν πολλά - Planet of Zeus, Sarabante, Sun of Nothing - που σίγουρα άξιζαν. Βγαίνω όμως εκτός θέματος.

Εδώ λοιπόν έχουμε μια μεγάλη επιστροφή στην δισκογραφία ενός θρυλικού συγκροτήματος με ένα άλμπουμ που, εντάξει, δεν θα πω πως άξιζε την αναμονή αλλά άξιζε την κυκλοφορία! Ένα άλμπουμ που κατέληξε να είναι πραγματικά καλό παρά τα πολλά προβλήματα που αντιμετώπισε το συγκρότημα τα τελευταία χρόνια. Ένα άλμπουμ που αν και μάλλον στερείται ομοιογένειας, αν και φαίνεται να είναι δουλεμένο με την σκέψη σε άλλον τραγουδιστή παραμένει εκρηκτικό και με μελωδίες και ρεφραίν που σου κολλάνε στο μυαλό.