Hell is a Land Without Comicbooks

Κυκλοφορίες 18 - 01 - 2012

2012-01-28T23:36:00.002+02:00

Πω πω Σάββατο βράδυ και ακόμα να ποστάρω. Ίσως επειδή δεν ήξερα τι να γράψω για το καλύτερο comic αυτής της εβδομάδας, το Batman #5.

Με το Batman #5 οι Snyder και Capullo μας δίνουν την καλύτερη δουλειά τους μέχρι τώρα. Ο Σκοτεινός Ιππότης είναι παγιδευμένος σε έναν λαβύρινθο και φαίνεται να χάνει σιγά σιγά τα λογικά του. Η κάθοδος στην τρέλα αποτυπώνεται υπέροχα από τον Capullo ο οποίος χρησιμοποιεί διάφορα τεχνάσματα με πολύ επιτυχημένο τρόπο. Είναι ένα τεύχος που θα αποτελέσει ένα επιχείρημα υπέρ της επιτυχίας αυτού του reboot. Όχι πως δεν θα μπορούσε να υπάρξει και χωρίς αυτό βέβαια. Η ιστορία με το Court of Owls θα λειτουργούσε έτσι κι αλλιώς. Τώρα, αν δεν έχει πειστεί κάποιος για το ό,τι πρέπει να αρχίσει να παρακολουθεί αυτήν την σειρά ας σταματήσει να διαβάσει comics.

Το Catwoman #5 είναι καλό. Η “εύκολη” δουλειά που πήγε στραβά στράβωσε ακόμη περισσότερο. Και δεν της έφτανε της Selina η superpowered merc που την έστειλε να απολαύσει την Gotham από ψηλά έχει και το GCPD στο κατόπι της ενώ ο Batman δεν φαίνεται πουθενά να της δώσει ένα χέρι βοήθειας. Επίσης καλό είναι και το Birds Of Prey #5. Μπορώ να πω πως το βρίσκω άνετα καλύτερο σε σχέση με την εποχή που είχε επιστρέψει σε αυτό η Simone. Από την άλλη το Red Hood And The Outlaws #5 κάνει δεύτερο στην σειρά κακό τεύχος. Ωχ.

Στο Wonder Woman #5 τα καθήκοντα του σχεδιαστή τα έχει ο Tony Akins. Καλός είναι μα τον έχω συνηθίσει να σχεδιάζει τις περιπέτειες της υπερκατασκόπου Σταχτοπούτας. Από κει και πέρα η σειρά συνεχίζει να είναι καλή ενώ ο Ποσειδώνας σε μορφή γιγαντιαίας φώκιας με κάνει να πιστεύω πως ο Azz έπαιζε Tales of Monkey Island πριν κάτσει να γράψει το τεύχος. To Green Lantern Corps #5 έχει πολύ μπλα μπλα αλλά είναι αρκετά ενδιαφέρον. Ο Guy Gardner μαζεύει σκληροτράχηλους Lanterns και ετοιμάζεται για μάχη.

Τα δυο της Vertigo είναι απλώς εντάξει. Στο Fables #113 δεν συνεχίζεται η κανονική ιστορία αλλά έχουμε πολλές και χαριτωμένες μικρότερες. Στο Hellblazer #287 ο John Constantine αποφασίζει να επισκεφθεί την κόλαση μπας και βρει την αδερφή και σταματήσει την ανιψιά του να πηδιέται με τον πεθερό του. Ναι όπως τα διαβάσατε. Οικογενειακές ιστορίες. Το συγκεκριμένο τεύχος δεν είναι όμως και από τα καλύτερα, γίνεται κάπως βαρετό.

Στον θαυμαστό κόσμο της Marvel έχουμε καταρχήν το New Mutants #36. Καλό για άλλη μια φορά. Με τον πιο αδύναμο χαρακτήρα να δίνει την λύση και με μια επική μεταλλική μάχη. Επίσης καλό είναι το Ultimate Spider-Man #6. Ταιριαστός ο Chris Samnee στο σχέδιο. Καλό, για comic που γράφει ο Millar, είναι το το Superior #7. O επίλογος της σειράς, που βρίσκεται σε αυτό το τεύχος, σε αφήνει αρκετά ευχαριστημένο. Συμπαθητικά είναι και τα Amazing Spider-Man #678 - Daredevil #8 τα οποία πάνε πακέτο, αποτελούν δυο κομμάτια της ίδια ιστορίας. Κι εντάξει, η Black Cat είναι πάντα sexy.

Το Uncanny X-Men #5 είναι λίγο βαρετό, γεμάτο κακούς διαλόγους και τον... Land στο σχέδιο. Το Uncanny X-Force #20 είναι ένα τεύχος που στην καλύτερη θα’ταν βαρετό γιατί πρέπει να συστήσει κάπως τον Captain Britain και την παρέα του αλλά γίνεται ακόμη χειρότερο εξαιτίας του artwork “στο πόδι” του Tocchini. Το Generation Hope #15 μου λένε όλοι πως είναι πολύ κακό. Αντί για αυτά προτιμήστε να διαβάσετε τα Chew #23 και Mass Effect Invasion #4 της Dark Horse. To Chew μάλιστα έχει τρελό γέλιο.

Κυκλοφορίες 11 - 01 - 2012

2012-01-17T20:15:00.001+02:00

Hydrology. Κι ας παγώσουν κι άλλο τα δάχτυλά μου.

Στο Batwoman #5 διαβάζουμε το πέμπτο και τελευταίο επεισόδιο του arc "Hydrology". Είναι επίσης το τελευταίο τεύχος για την ώρα με σχεδιαστή τον JHWIII. Για να βγουν τέτοια αποτελέσματα χρειάζεται χρόνος. Από το επόμενο τεύχος αναλαμβάνει αυτά τα καθήκοντα η Amy Reeder που δείγμα της δουλειάς της είχαμε δει στο Batwoman #0.

Στο συγκεκριμένο τεύχος έχουμε την Batwoman να βρίσκει μέρος της λύσης της υπόθεσης των χαμένων παιδιών. Το ό,τι έχει στρέψει την προσοχή της εκεί όμως την κάνει να μην δει την μεγαλύτερη απειλή πριν είναι αργά. Φυσικά, μιλάω για την Chase και τον εργοδότη της. Οι οποίοι καταφέρνουν να εκμεταλλευτούν τις παραλείψεις και τα λάθη της και να την φέρουν σε μια θέση που να μην μπορεί να αρνηθεί να δουλέψει υπό την εποπτεία τους. Η Batwoman σχεδόν ανταγωνιστής της Batman Inc.; Πλάκα θα'χει.

Αν ψάξω να βρω αρνητικά σε αυτό το τεύχος το σημαντικότερο από αυτά είναι πως φαίνεται μικρό. Φυσικά η αγάπη που δείχνω στον JHWIII και το γεγονός πως λειτουργεί τέλεια σαν άλλο ένα μέρος αυτού του story arc με κάνει να παραβλέπω οτιδήποτε αρνητικό. Και είναι αλήθεια, η ανάγνωση των 5 τευχών μονοκοπανιά τα κάνει να φαίνονται ακόμη καλύτερα. Απίστευτο, ε;

Στο Batman And Robin #5 των Tomasi και Gleason ο Σκοτεινός Ιππότης αντιμετωπίζει τις συνέπειες του να μην κάνει καλά την δουλειά του ως γονιός. Και όταν έχει κάποιος γιο τον Damian δεν μιλάμε για αμερικάνικα κλισέ τύπου "γονιός που δουλεύει πάρα πολύ χάνει τον αγώνα μπέιζμπολ του γιου και ο γιος το σκάει από το σπίτι και μπλέκει με κακές παρέες". Δηλαδή, μπορεί και να μιλάμε αν εξαιρέσει κανείς το πρώτο κομμάτι μέσα στα εισαγωγικά. Τι κακή επιρροή όμως μπορεί να αποτελέσει ένας Ducard σε έναν πιτσιρικά με φονικά ένστικτα και βεβαρημένο παρελθόν!

Το Deathstroke #5 συνεχίζει στον ίδιο καλό ρυθμό. Η μεγαλύτερη απειλή όμως δεν είναι ο τύπος που ρίχνει στο κεφάλι του Deathstroke ένα ολόκληρο υποβρύχιο αλλά η είδηση πως ο Rob Liefeld θα αναλάβει τα ηνία αυτού του comic. To Demon Knights #5 παραμένει πιστό στις D&D αρχές του και διαβάζεται πολύ ευχάριστα. Ευχάριστα διαβάζεται και Frankenstein Agent Of S.H.A.D.E. #5 στο οποίο βλέπουμε ξανά τα γεγονότα του O.M.A.C #5 αλλά από την σκοπιά του Frank.

Καλό είναι το Green Lantern #5. Ο Hal Jordan πείθει τους συμπατριώτες του Sinestro να του δώσουν μια ευκαιρία και τελικά όλοι μαζί εφορμούν πάνω στους Yellow Lanterns. Παράλληλα, εκείνα τα καθάρματα, απ'ότι φαίνεται, οι Guardians υφαίνουν ένα σκοτεινό σχέδιο. Στα ίδια επίπεδα και το Resurrection Man #5. Η μουρλή άγγελος έκανε μεγαλύτερη ζημιά στον Mitch και τώρα ψάχνουν να βρουν αν ζεί, αν πέθανε, που είναι η ψυχή του κ.ο.κ. Κάπως έτσι οι Abnett & Lanning βρίσκουν ευκαιρία να διηγηθούν το πως ο Mitch βρέθηκε με υπερδυνάμεις. Το Batgirl #5 ήταν δυστυχώς απογοητευτικό. Συγγνώμη Barbara, με χάνεις.

Το Shade #4 είναι πολύ καλό. Αρκετά Sef-contained μεν σε άμεση συνάρτηση με το προηγούμενο τεύχος δε. Χρειαζόταν άλλωστε να μάθουμε για το παρελθόν αυτού του απογόνου του Shade. Κι έντάξει, ο Cooke πάντα τα καταφέρνει καλύτερα σε ρετρό καταστάσεις κάτι που γίνεται εμφανές κι εδώ. Το Unwritten #33 με απογοητεύει λίγο. Δεν νομίζω να έχει ξανασυμβεί για δυο συνεχόμενα τεύχη. Και είναι για τον ίδιο λόγο που ονομάζεται M.K. Perker. Δεν μπορεί ο άνθρωπος και το κυριότερο δεν ταιριάζει.

Αρκετά καλό το Invincible #87. Ο Allen the Alien μαζί με τον αδερφό του Mark τον Oliver φτάνουν στην Γη για να πάρουν από τον Mark αντίδραση παρόμοια με αυτήν του πατέρα του. Ενδιαφέρον το Lobster Johnson The Burning Hand #1 για αρχή. Δεν εντυπωσιάζει όμως. Το Buffy The Vampire Slayer Season 9 #5 τείνει προς το κακό και μόνο τυφλωμένοι Whedonites δεν το βλέπουν. Ο Moline κάνει λίγο καλύτερη δουλειά από τον Jeanty αλλά δεν σώζει κάτι.

Στο Wolverine and the X-Men #4 plot threads του Uncanny X-Force μπαίνουν στο σενάριο και κάνουν τα προηγούμενα τρία τεύχη να φαίνονται ανούσια. Αυτό το τεύχος είναι η άμεση συνέχεια του Uncanny X-Force #19 και κάπου εδώ πρέπει να κοιτάξω ποιος editor ευθύνεται για τις επιτυχημένες, ομολογουμένως, μεταγραφές που δίνουν μια αίσθηση ενότητας σε δυο τόσο ανόμοιους τίτλους. Οι μουντζούρες του Bachalo λείπουν επίσης. Ευπρόσδεκτη αλλαγή ο Nick Bradshaw στο σχέδιο.

To X-Men Legacy #260.1 είναι καλό σε γενικές γραμμές. Τίποτα σπουδαίο στο σχέδιο αλλά με καλό σενάριο. Θα μπορούσε να λείπει η τελευταία σκηνή. Το τεύχος είναι αφιερωμένο στην Rogue που εδώ τα κάνει όλα και συμφέρει, μετατρέπει όλα το σχολείο σε κουτί εργαλείων και στέλνει στον διάολο κάτι παλιούς γνώριμους δαίμονες χωρίς να κάνει τα παιδάκια να ανησυχήσουν. Η Kitty Pryde δεν θα τα κατάφερνε καλύτερα. Το X-Factor #230 είναι μέτριο. Μέτρια και η σειρά είναι δηλαδή. O μόνος λόγος που την διαβάζω είναι για τα reviews του Comicsroast.

Κυκλοφορίες 04 - 01 - 2012

2012-01-11T23:18:00.000+02:00

Το ζευγάρι των Swamp Thing και Animal Man θα έχει την τιμητική του και αυτήν την εβδομάδα.

Στο Animal Man #5 ξεκινάμε από κει που είχαμε μείνει. Δηλαδή με τον πράκτορα της "Σαπίλας" να επιτίθεται στα δυο πιο ανθρώπινα μέλη της οικογένειας Baker. O Animal Man, κατα κόσμον Buddy, και η κόρη του η Maxine φθάνουν έγκαιρα για να τους σώσουν χωρίς όμως να αποφεύγουν λάθη που θα οδηγήσουν στην ενδυνάμωση του αντιπάλου τους. Το συμπέρασμα στο οποίο φτάνουν είναι πως χρειάζονται τον Swamp Thing o οποίος όμως, όπως βλέπουμε στο Swamp Thing #5 έχει κι αυτός τα προβλήματα του. Δεν θα επεκταθώ σε αυτά. Αυτό που μου έμεινε περισσότερο στο μυαλό ήταν η "προδοσία" εκ μέρους της DC όσον αφορά την Abigail Arcane, την σχέση της με τον Swamp Thing και την νέα σχέση της με τον Alec Holland. Παρ'όλα αυτά, ό,τι συνέβη, δεν με ενόχλησε όσο θα νόμιζα και τελικά μου άρεσε κιόλας. Μήπως κατά βάθος έχω ρομαντική ψυχή;

Το δίδυμο Ed Brubaker και Sean Phillips έχει δώσει για λογαριασμό της Marvel τις πολύ καλές σειρές Criminal και Incognito. Όποιος δεν τις έχει διαβάσει ας τις βρει. Η νέα τους σειρά με τίτλο Fatale εκδίδεται από την Image. Μικρή διαφορά. Έχει και παρόμοιο στυλ με τις δυο προαναφερθείσες. Στο Fatale #1 έχουμε μια μυστηριώδη γυναίκα, μια μυστηριώδη υπόθεση από το παρελθόν και έναν ήρωα που βρίσκεται σε λάθος μέρος την λάθος στιγμή και το πληρώνει. Φαίνεται πολύ ενδιαφέρον και έχω εμπιστοσύνη στους δυο δημιουργούς τόσο που παραβλέπω το απότομο τέλος.

Το Action Comics #5 είναι καλύτερο σε σχέση με το προηγούμενο τεύχος. Τουλάχιστον στην πρώτη ιστορία που είναι γραμμένη από τον Morrison και σχεδιασμένη από τον Andy Kubert. Σε γενικές γραμμές όμως δεν έχω εντυπωσιαστεί αυτήν τη φορά από τον Grant αλλά εντάξει, καλό είναι. Καλό συνεχίζει όμως να είναι το O.M.A.C. #5 από το οποίο έχω εντυπωσιαστεί γιατί δεν περίμενα να είναι ένας τίτλος που να συνεχίζω να διαβάζω με χαρά. H guest εμφάνιση του Frankenstein σε αυτό το τεύχος είναι ένα χαριτωμένο bonus.

Από τα New52 της DC διάβασα και τα Batwing #5, Detective Comics #5, Red Lanterns #5, Stormwatch #5 και Justice League International #5. Κανένα τους δεν είναι πολύ καλό, όλα όμως λίγο ή πολύ διαβάζονται ενώ κάποια από αυτά έχουν καλό artwork. Ελπίζω το μελλοντικό crossover μεταξύ Detective Comics και Batman να μην λειτουργήσει εις βάρος του δεύτερου αλλά να κάνει και το πρώτο ένα Bat-comic που να αξίζει πραγματικά.

Σε πιο παραφυσικά μονοπάτια συναντάμε το I Zombie #21. Η απουσία του Allred στα σχεδιαστικά καθήκοντα δεν περνά απαρατήρητη αλλά δεν έχει και απώλειες. Ο J. Bone, γνωστός σε μένα από το Spider - Man: Tangled Web τα καταφέρνει κάτι περισσότερο από καλά. Η ιστορία έχει γίνει επίσης ενδιαφέρουσα. Το Rachel Rising #4 κινείται σε παρόμοια αν και πιο creepy μονοπάτια, είναι αρκετά καλό αλλά ακόμη περιμένω να δω που το πάει ο Terry Moore.

Τελειώνω όπως συνήθως με Marvel. Στο αδιάφορο Wolverine And The X-Men Alpha And Omega #1 ο Kid Omega δεν ξεχνά την αντιπάθειά του προς τον Logan οπότε του κάνει πάλι την ζωή δύσκολη. Στο Uncanny X-Force #19.1 ο Remender αγγαρεύεται να κάνει αυτό το τεύχος προπομπό σειράς που θα ασχολείται αποκλειστικά με το Αge of Αpocalypse σύμπαν. Μέτριο τεύχος αλλά δεν μπορώ να βγάλω συμπέρασμα αν είναι καλή η ιστορία ή όχι καθώς η ανικανότητα του Billy Tan με βραχυκυκλώνει. Τι άλλο, ένα βαρετό Uncanny X-Men #4 και ένα μέτριο Avengers Academy #24.

Κυκλοφορίες 28 - 12 - 2011

2012-01-03T23:51:00.000+02:00

Πάλι αρρώστησα πρωτοχρονιάτικα. Αλλά ας μην παραπονιέμαι, πρόπερσι πέρασα εκείνη την καλή την γρίπη από την οποία πέθαινε κόσμος. Σας έκανα να βαρεθείτε ε; Εντάξει, ας μιλήσουμε για comics.

Αρχίζω με Vertigo και Spaceman #3. Είναι άλλο ένα ενδιαφέρον τεύχος το οποίο δίνει μερικά στοιχεία για το παρελθόν του ήρωα και καταφέρνει να συνδέσει μια πτυχή αυτού με το παρόν του. Ο Azzarello είναι σε κορυφαία φόρμα τον τελευταίο καιρό ενώ και ο Risso δεν πάει πίσω. Στο ίδιο imprint ανήκει και το Unwritten #32.5. Ναι, πάλι .5 και πάλι ένα τεύχος που δεν έχει άμεση σχέση με τις περιπέτειες του Tommy Taylor. Δεν ενοχλεί κανέναν αυτό όμως γιατί εδώ έχουμε να κάνουμε με μια ιστορία εμπνευσμένη από το Έπος του Γκιλγκαμές που σε κάνει να καταλάβεις καλύτερα και την φιλοσοφία αυτής της σειράς.

Στο American Vampire #22 αλλάζουμε εποχή. Βρισκόμαστε στην δεκαετία του '50 και γνωρίζουμε τον Travis Kidd, έναν 19χρονο μοναχικό κυνηγό βρικολάκων. Για πόσο θα μείνει μοναχικός θα δείξει. Είναι όμως ταλαντούχος κυνηγός αν και η ηλικία του τον κάνει παρορμητικό. Αλλάζουμε σειρά αλλά όχι θέμα. I Vampire #4 και μια πολύ επιτυχημένη guest εμφάνιση του John Constantine. Ναι, όπου κι αν βρεθεί αυτό το κάθαρμα, σε όποια σειρά δηλαδή, ανεβάζει το επίπεδό της. Το καταφέρνει ακόμα και στο Justice League Dark #4 το οποίο πέρα από το κομμάτι του John κινείται στην απόλυτη μετριότητα. Και μιας και μιλάω για μετριότητες και βαμπίρια παίρνω πάσα να πω δυο λόγια για το Angel And Faith #5. H εμφάνιση της Harmony, όπως και στο Buffy, είναι πολύ κακή. Ελπίζω να μην σηματοδοτήσει και την πτώση ποιότητας της σειράς όπως στην Buffy.

Ουφ, ας αφήσουμε τις μετριότητες και τα σκοτάδια και ας πάμε στο Aquaman #4. Μάλλον ας αφήσουμε το πρώτο σκέλος μόνο γιατί σκοτάδια έχει πολλά το Aquaman. O ήρωας και η φιλενάδα του βρίσκουν την φωλιά τον παράξενων πιρανχαθρώπων και οι συνθήκες τους αναγκάζουν να κάνουν μια επιλογή. Δεν είναι εξαιρετικό αλλά είναι ένα συμπαθητικό τεύχος. Όπως άλλωστε και το Voodoo #4 στο οποίο η ομώνυμη χαρακτήρας εισχωρεί σε μια κυβερνητική βάση με σκοπό να κλέψει μυστικά και τρόπο που θα τον ζήλευε κι ο Ethan Hunt από το Mission Impossible. Ο Sami Basri στο σχέδιο παραμένει υπέροχος.

All-Star Western #4 για την συνέχεια. Ο Hex δεν λέει να φύγει από αυτήν την καταραμένη πόλη. Το χρώμα του χρήματος δεν τον αφήνει. Πάλι τον Arkham τυγχάνει να έχει δίπλα του, πάλι θαμμένα μυστικά ξεθάβει. Καλή η ιστορία και μεγάλη βελτίωση στο χρώμα του Bautista. Η δεύτερη ιστορία που υπάρχει στο τεύχος δε σε χαλάει αλλά μπορούσες και να κάνεις χωρίς αυτήν. Να αφιερώσω ολόκληρη παράγραφο για το All Star Western; Όχι. Στην ίδια πόλη διαδραματίζεται και το Batman The Dark Knight #4, το χειρότερο από τα Batman. Δεν το σώζει η εμφάνιση του Deathstroke αλλά τουλάχιστον το κάνει να διαβάζεται. Τι άλλο; Όμορφο το Flash #4, βαρετό το Superman #4 πάλι κακό το Teen Titans #4 με κύριο φταίχτη τον Brett Booth.

Ψυχοπαθής που σκοτώνει κόσμο και κοσμάκη o Eric στο Cape, το ίδιο και ο "Mother-Fucker" του Kick-Ass 2. Το Cape όμως, εδώ στο 3ο τεύχος του συνεχίζει να είναι καλό ενώ το Kick-Ass 2 πρέπει, στο 6ο, να έκανε το πρώτο αξιοπρεπές τεύχος. Κι αυτό επειδή συμβαίνει αυτό που κάποτε θα συνέβαινε, βάζει Hit-Girl την στολή της και αρχίζει να παίρνει κεφάλια. Εντάξει, ποτέ δεν συμπαθούσα τον Millar αλλά ρε γαμώτο, το κάνει πια εύκολο να τον αντιπαθήσεις. Πολύ εύκολο.

Τελειώνω αυτό το ποστ λέγοντας πως το FF #13 είναι αρκετά καλό και η μικρή Valeria λατρεία. Τα καταφέρνει καλά ο Hickman ενώ έχει άξιο συμπαραστάτη τον Bobbilo στο σχέδιο. Στο Ultimate Comics - The Ultimates #5, πάλι του Hickman, οι πολλοί και εντελώς διαφορετικού ύφους σχεδιαστές χαλάνε το τεύχος, κάνοντάς το κατώτερο των αμέσως προηγουμένων. Το Uncanny X-Men #3, που δεν είναι του Hickman αλλά των Gillen και Pacheco είναι απλώς εντάξει ενώ, τέλος, το Ultimate Comics X-Men #5 των Spencer και Medina ούτε αυτό.

Κυκλοφορίες 21 - 12 - 2011

2011-12-28T16:19:00.000+02:00

Έκανα ξεχωριστό post για το νέο Batman Inc. όπως μπορεί να δει κανείς. Δεν γινόταν αλλιώς. Το ποστ των εβδομαδιαίων κυκλοφοριών, ακόμη και χωρίς αυτό, έχει τεράστιο μέγεθος. Τώρα ποιος ακούει τον Μανώλη που θα λέει πως του έκλεψα την ιδέα! Ας φωνάζει.

Αρχίζω με το Batman #4. Στο συγκεκριμένο τεύχος γίνεται προσπάθεια ώστε να δοθεί μια εξήγηση για την σιγουριά του Batman πως δεν υπάρχει Court of Owls. Μας την χρώσταγε άλλωστε ο Snyder από την στιγμή που τον έβαζε τον να δηλώνει την απόλυτη άποψή του πάνω σε αυτό το θέμα. Μαζί με τον Capullo λοιπόν μας γύρισαν στην παιδική του ηλικία και έδειξαν γιατί αυτή η η άποψη του έχει εντυπωθεί στο μυαλό και τον σπρώχνει μόνο προς μία κατεύθυνση. Δεν θα μπορούσα να σκεφτώ καλύτερη ιδέα αυτήν τη στιγμή. Α, ο Capullo, γίνεται ακόμη καλύτερος ανά τεύχος ενώ τα μελάνια του Todd στα σκίτσα του δεν μου λείπουν καθόλου.

Στο Wonder Woman #4 υπάρχει λιγότερη δράση αλλά πάρα πολύ ουσία. Το καλύτερο τεύχος μέχρι τώρα. H Ήρα είναι αυτή που ξέρουμε, αυτή που αγαπάμε να μισούμε. Αυτή που δεν έχει σε τίποτα να μετατρέψει ένα νησί γεμάτο αμαζόνες σε καταφύγιο ερπετών. Ε, εντάξει την έκανε και metalhead την Diana ο Αz, δεν θέλω πολύ να λυγίσω πρώτα και μετά να αρχίσω να χοροπηδάω δείχνοντας πως εγκρίνω. Αφήστε που καταφέρνει να μέσα στο metal-club να εξελίξει τους χαρακτήρες μέσω των διαλόγων περισσότερο από τα τρία προηγούμενα τεύχη.

Επιμένω γυναικεία και συνεχίζω με το Catwoman #4. Είναι απίστευτη η ενέργεια που βγάζει ο March στις σκηνές δράσης. Δεν ξέρω πως παίρνουν αποφάσεις συγγραφέας και σχεδιαστής αλλά είναι επίσης έξοχα χορογραφημένες αυτές οι σκηνές. Ακόμη και σε αυτό το τεύχος που μπορεί να χαρακτηριστεί μεταβατικό η αρχή του και το τέλος του αποζημιώνουν. Στο ίδιο καλό επίπεδο και το Birds Of Prey #4. Μια πολύ καλή σκηνή πάνω σε ένα τρένο, γκεσταριλίκι από την Batgirl η οποία φαίνεται πιο διασκεδαστική εδώ από το δικό της comic αν και εμφανίζεται μόνο σε μερικές σελίδες και σπιρτόζικοι διάλογοι.

Πριν ασχοληθώ με την Vertigo ας πω και δυο λογάκια για μερικά ακόμη εκ των "New 52". To Green Lantern Corps #4 ήταν πολύ πιο ενδιαφέρον από το προηγούμενο τεύχος. Μου άρεσε και η εξήγηση, μου άρεσε και που πάλι ρίξανε μεγάλο μέρος του φταιξίματος στους Guardians ενώ η σκηνή της ανάκρισης, πριν μπει ο από μηχανής Αρειανός, ήταν πολύ αστεία. Το Justice League #4 ήταν χάλια. Σταμάτησαν να αντιγράφουν Miller και τα πράγματα έγιναν χειρότερα. Τέτοια ιστορία δεν θα γινόταν αποδεκτή ούτε στο καρτούν ενώ ούτε και ο Lee ήταν καλός. To Red Hood And The Outlaws #4 ήταν απίστευτα χαζό. Η Stafire πετάει πάνω από επίπεδο πάγο, χωρίς δέντρα, χωρίς τίποτα και δεν βλέπει την τεράστια λαμπερή εγκατάσταση σε μέγεθος πολυκατοικίας μέχρι να είναι αργά...

Στο Hellblazer #286 η όλη ιστορία με το παλτό έρχεται στο τέλος της με έναν απολύτως φυσιολογικό και ικανοποιητικό τρόπο. Βέβαια, μπορεί να πει κανείς, πως το παλτό, σαν αναντικατάστατο στοιχείο της γκαρνταρόμπας του John δίνει του ίδιου μια υπερηρωική υπόσταση. Ξεπερνώντας το αυτό, φτάνεις κοντά στο τέλος του τεύχους όπου η ανιψιά του η Gemma αποδέχεται πως είναι μια Constantine. Ναι, και το κάνει με τον χειρότερο τρόπο. Το Fables #112 έχει εντελώς διαφορετικό κλίμα. Είναι χριστουγεννιάτικο, ελπιδοφόρο και μόνο λιγάκι σκοτεινό. Πρέπει να είναι ένα από τα καλύτερα τεύχη του τελευταίου καιρού. Ο άγιος Βασίλης, όποτε εμφανίζεται, κάνει μεγάλη διαφορά.

Συνεχίζω με comics της Dark Horse. Το Dark Horse Presents #7 αξίζει οπωσδήποτε να διαβαστεί καθώς έχει σε αυτό το τεύχος μια εντελώς παλαβή ιστορία με τον Hellboy και μια αρκετά καλή Usagi Yojimbo. To B.P.R.D. Hell On Earth Russia #4 είναι γενικά αξιοπρεπές. Δυστυχώς είναι πάνω στο ίδιο μοτίβο που το έχει βαρεθεί η ψυχή μου. Ως πότε; Το Star Wars Knight Errant Deluge #5 είναι αρκετά εντάξει. Sith Vs Hutt σημείωσατε ένα αλλά με την μοναχική Jedi να κερδίζει στην διαφορά τερμάτων και τους δυο.

Πριν αρχίσω με τα comics της Marvel θα γράψω δυο λόγια για το Invincible #86. Σε αυτό το τεύχος βλέπουμε πως η διαφωνία μεταξύ του Allen και του Nolan καταλήγει στο να γίνει μονομαχία. Βέβαια, το θέμα είναι σοβαρό. Παίζεται όχι μόνο η σωτηρία των εναπομεινάντων Viltrumites αλλά και των Γήινων. Η Έκπληξη του τεύχους είναι η στάση που κρατά ο Oliver σε αυτό το θέμα. Καλό το σχέδιο του Corey Walker αν και προτιμώ αυτό του Ryan Ottley, ένα καλό το σε γενικές γραμμές τεύχος. Πάμε στην Marvel.

Μου άρεσε το Fantastic Four #601. Στο #600 κατά την διάρκεια της μάχης με τους Kree επέστρεφε ο Human Torch. Τώρα έχουμε την συνέχεια. Είχαν πλάκα οι ατάκες μεταξύ Torch και Spidey, ήταν καλή η εδραίωση και στην Γη του πρώτου ως πανίσχυρου ηγέτη αλλά όλα έρχονταν πολύ βολικά και πολύ γρήγορα. Η παρενέργεια της αστρικής μάχης, τα συντρίμμια που έπεφταν στην Γη δηλαδή, προς στο τέλος του τεύχους άλλαζαν λιγάκι το κλίμα και τον ρυθμούς προς το καλύτερο.
Στο επίσης καλό New Mutants #35 έχουμε το metal συγκρότημα που φέρνει χαλασμό όπου και αν πάει, την cool εμφάνιση της Blink και τους supercool διαλόγους αυτής με την Dani. Μην ξεχνάμε, μπορούμε μέχρι και να πούμε πως όλα αυτά είναι βασισμένα σε πραγματικά γεγονότα.

Στο Ultimate Spider-Man #5 ο κακόμοιρος ο Miles δεν είχε καταλάβει πως στην NY κάνεις δυο βήματα και πέφτεις σε άτομα με υπερδυνάμεις, σε πράκτορες του Fury ή και στα δυο! Έχουμε λοιπόν μια αρκετά εύθυμη η αρχή με τον Miles να θέλει να καλέσει ευτυχώς την αστυνομία και όχι την μαμά του και μια κλισέ η συνέχεια που όμως λειτουργεί όπως θα έπρεπε σε αυτές τις καταστάσεις. Αρκετά καλό. Όπως και το Uncanny X-Force #19. Κόβει λίγο τον ρυθμό, κάνει πλάκα με το γεγονός πως ο Logan είναι μέλος 100 διαφορετικών ομάδων, ξεκαθαρίζει όσα δεν έχουν γίνει κατανοητά μέχρι τώρα και στέλνει και στον Aaron νέους χαρακτήρες για να έχει να παίζει. Αν κάτι θεωρώ λάθος είναι πως δεν χρωματίζει όλο το τεύχος ο White ώστε να έχει αρμονικό look.

Μιας και είπα Aaron ας περάσω στο Wolverine And The X-Men #3 το οποίο είχε μεγάλη πλάκα. Σε άφηνε με χαμόγελο αλλά δεν έκρυβε τις χτυπητές αδυναμίες. Φαινόταν πάλι σαν πατσαβούρα. Ναι, μιλάμε πως ο Bachalo αυτό που μάλλον βρήκε να κάνει είναι να πάρει σαν καλλιτεχνικό παράδειγμα το DKR του Miller. Τουλάχιστον είχε καλικάντζαρους που κλέβουν αλκοόλ! Το X-Factor #229 στο οποίο ο πεθαμένος Madrox ξαναζωντανεύει σε παράλληλα σύμπαντα μέχρι να σταματήσει να είναι πεθαμένος στο δικό μας δεν είχε ούτε καλικάντζαρους. Τι κρίμα που δεν με ενδιαφέρει ο Madrox!

Batman Incorporated - Leviathan Strikes!

2011-12-28T00:28:00.000+02:00

Έφτασε η ώρα και η στιγμή να διαβάσουμε κάτι που μας χρώσταγε ο Grant Morrison από το καλοκαίρι, πριν τα reboot, πριν προσπαθήσει να κάνει τον Superman ήρωα του 99%.

Μεγάλη η πατάτα της DC με το Batman Inc.. Εντάξει, αποφάσισε να το κάνει το reboot. Ας άφηνε όμως την σειρά να συνεχίσει κανονικά, τόσο καιρό την ακολουθούσαμε. Αλλά ξέρω, εμείς είμαστε οι σίγουροι αναγνώστες, δεν θα χαθούμε. Τέλος πάντων. Φτάνουμε τώρα εδώ, διαβάζοντας σε ένα τεύχος δυο ξεχωριστά στην πραγματικότητα τεύχη που έπρεπε να είχαν βγει από το καλοκαίρι. Ναι, μιλάμε για το 9ο και το 10 τεύχος που θα ολοκλήρωναν την πρώτη φάση της ιστορίας με τον Leviathan.

Η πρώτη ιστορία του Batman Inc. - Leviathan Strikes, το Batman Inc. #9 δηλαδή, έχει να κάνει με την Stephanie Brown a.k.a Spoiler a.k.a Batgirl και τις περιπέτειές της σε ένα παράξενο σχολείο θηλέων στην Αγγλία. Να μωρέ, αντί για Γαλλικά και πιάνο οι μαθήτριές του μαθαίνουν την τέχνη του δολοφόνου. Και οι καθηγήτριές του σχολείου, σχεδιασμένες τέλεια από τον Cameron Stewart, μοιάζουν στην Madonna, την Rihanna, την Katy Perry και την Lady GaGa. Τίποτα όμως από όλα αυτά δεν φαίνεται γελοίο ή ανούσιο. Πρόκειται για μια εξαιρετική και άκρως διασκεδαστική ιστορία η οποία ήταν στο μυαλό του συγγραφέα ήδη από το Batman: The Return που ήταν και η τελευταία φορά που την είδαμε την Stephanie. Και κάπου εδώ ίσως να βρίσκεται άλλη μια εξήγηση για την μεγάλη καθυστέρηση της έκδοσής του. Κακά τα ψέμματα, αυτή η ιστορία κάνει τo Batgirl της Simone να φαίνεται ακόμη χειρότερο απ’ότι ίσως να είναι και την Stephanie να φαίνεται πολύ πιο ενδιαφέρουσα από την Barbara.

Η δεύτερη ιστορία, το Batman Inc. #10, θα αποκάλυπτε επιτέλους ποιος είναι ο Leviathan. Morrison και Burnham δεν θα μπορούσαν να δώσουν έτσι απλά αυτήν την αποκάλυψη. Ακόμη περισσότερο αφού είναι τόσο απλή και λογική η εξήγηση και βρίσκεται σε απόλυτη συνάρτηση με τα πρώτα τεύχη του Morrison στους Bat-τίτλους! Έτσι έχουμε λαβυρινθώδη πλοκή, ψυχεδελική εικονογράφηση και τα στοιχεία περί “νεκρανάστασης” της Jezebel Jet του Batman Inc. #8 να παίρνουν άλλη σημασία. Είναι μια ιστορία η οποία θυμίζει πάρα πολύ παλιό, περιόδου Invisibles, Morrison ενώ δίνει στον Burnham την ευκαιρία να πειραματιστεί και να δείξει μέρος των δυνατοτήτων που ξέραμε πως έχει ήδη μετά και από το εξώφυλλο του Batman and Robin #26.

Δυο εντελώς διαφορετικά τεύχη, που θα λειτουργούσαν άψογα ξεχωριστά ή σε μια συλλογή με ολόκληρη την σειρά ξενίζουν έτσι όπως βρέθηκαν μαζί. Το "τεύχος #9" αποτελεί ένα κεφάλαιο στο οποίο βλέπουμε αποσπασματικά τον ρόλο ενός μέλους της Batman Incorporated και αποτελεί απλώς ένα κομμάτι του παζλ. Στο "τεύχος #10" βλέπουμε το παζλ τελειωμένο. Με τα κομμάτια του #9, του #8 κ.ο.κ. βαλμένα στην θέση τους. Επίσης το ύφος τους δεν θα μπορούσε να είναι πιο διαφορετικό. Αυτό είναι το μόνο μεγάλο ψεγάδι που μπορεί να βρει κανείς. Η πρώτη φάση τελειώνει αρκετά καλά. Το πρόβλημα τώρα είναι πότε θα δούμε την αποτελούμενη από 12 τεύχη δεύτερη. Μέσα στο 2012 λέει η DC. Μακάρι λέω εγώ.

Κυκλοφορίες 14 - 12 -2011

2011-12-21T22:31:00.000+02:00

Πάει και η blogovision. Και του χρόνου. Έχω μπροστά μου ένα ποστ βουνό τώρα. Βουνό γιατί έχει πολλά αξιόλογα πράγματα, επειδή δεν γράφω από τον υπολογιστή μου και επειδή οι "συνεργάτες" μου στο comicsroast με βάζανε να διαβάζω κάτι "τέρατα" της Marvel στα οποία τελικά ήμουν περισσότερο ευγενικός απ'ότι θα έπρεπε και κάτι ξετσίπωτες βυζαρούδες για τις οποίες δεν έχω ελεήσει ακόμα να γράψω κάτι.

Ξεκινώ, όπως αναμενόταν, με το Batwoman #4. Πάει να γίνει κάτι σαν παράδοση πια. Και είναι απόλυτα δίκαιο αυτό το πράγμα. Οι ικανότητες του JH Williams III όσον αφορά το σχέδιο είναι έξω από αυτόν τον κόσμο. Έχω γίνει βαρετός, επαναλαμβάνομαι, κάθομαι και εκθειάζω τον colorist Dave Stewart για να μην μιλώ για τον JHW3 και πάλι σε αυτόν γυρίζω. Δηλαδή δεν μπορούμε να κρίνουμε καν αντικειμενικά πως τα καταφέρνει σαν συγγραφέας παρέα με τον Haden Blackman. Υποκειμενικά φαίνεται να τα καταφέρνει μια χαρά. Χρησιμοποιώντας σαν MacGuffin μια απαγωγέα παιδιών παρουσιάζει μια μεγαλύτερη απειλή για την ηρωίδα, την Chase, ενώ καταφέρνει να δώσει βάθος σε όλους τους χαρακτήρες με τους οποίους συναναστρέφεται. Για παράδειγμα στην νέα φιλενάδα της, την ξαδέρφη της, τον αποξενωμένο πατέρα της. Πάντως, έρχεται ο καιρός που θα κάνει διάλειμμα ο JHW3 από τα καλλιτεχνικά του καθήκοντα και τότε θα δούμε τι ψάρια θα πιάσει σαν συγγραφέας μόνο.

Το Batman And Robin #4 είναι καλό ακόμα μια φορά. Θα μπορούσε να λέγεται Batman and Robin and Alfred καθώς ο μπάτλερ και πατρική φιγούρα του Σκοτεινού Ιππότη παίζει πάρα πολύ σημαντικό ρόλο. Είτε σαν δεξί χέρι του Batman είτε σαν αυτός που βλέπει τα λάθη του πρώτου όσον αφορά την ανατροφή του γιού του. Στο τεύχος τώρα οι Tomasi και Gleason στήνουν μια έξοχη σκηνή απόδρασης από τον κίνδυνο, μας δείχνουν μια ουσιαστική αντιπαράθεση ανάμεσα σε πατέρα και γιο και τελειώνουν με τον δεύτερο σε δίλημμα και με εμάς να αγωνιούμε για το επόμενο τεύχος. Όχι κι άσχημα.

Από κοντά σε αξία το Locke And Key - Clockworks #3. Όσα δεν είχαν γίνει κατανοητά στα προηγούμενα δυο τεύχη και κυρίως στο πρώτο γίνονται τώρα. Μέσω του ρολογιού, από το οποίο έχει πάρει τον τίτλο του το κεφάλαιο, τα δυο μεγαλύτερα αδέρφια επισκέπτονται διάφορες χρονικές περιόδους και μαθαίνουν κρυφές πτυχές του παρελθόντος. Με αυτόν τον τρόπο εξηγείται το παράξενο άνοιγμα αυτού του κεφαλαίου όπως το είδαμε στο πρώτο τεύχος. Ο Joe Hill καταφέρνει κάτι που δεν έχει κάνει ο διάσημος πατέρας του τα τελευταία 10 χρόνια, να αγωνιάς για την συνέχεια και να ενδιαφέρεσαι για τους χαρακτήρες.

Επιστρέφω σε τίτλους της DC για να μιλήσω για το Shade #3. Μεγάλη έκπληξη αυτή η μάξι σειρά. Δεν θα'πρεπε δηλαδή, η δημιουργική του ομάδα είναι κορυφαία. Αλλά να, δεν το είχα στα υπόψιν μου με όλον αυτόν τον χαμό με το reboot. Ένα ταξιδάκι στην Αυστραλία και μια μάχη με έναν δαίμονα που καταλήγει να είναι μάχη συμβολισμών σε αυτό το τεύχος. Καλό και το Deathstroke #4. Η κορυφαία σκηνή απόδρασης επισκιάζεται από μια άλλη κορυφαία σκηνή στην οποία ο κεντρικός χαρακτήρας κατεβάζει ένα αεροπλάνο με το σπαθί του. Το Resurrection Man #4 χωρίς να έχει τέτοιες επικές στιγμές είναι καλό και κυρίως έχει μεγάλη πλάκα. Τα δυο γκομενάκια μωρέ, που θέλουν να τον σκοτώσουν, ανεβάζουν το fun factor κατακόρυφα!

Με το Demon Knights #4 οι συντελεστές του ρίχνουν φως σε έναν μυστηριώδη χαρακτήρα, τον ή καλύτερα την Shining Knight. Δεν είναι τόσο βαρετό όσο θα μπορούσε. Αν βρήκα κάπου ένα μελανό σημείο αυτό είναι στο τελείωμα του τεύχους με την από το πουθενά προδοσία. Στο Frankenstein Agent Of S.H.A.D.E. #4 γίνεται πάλι πανικός. Τέρατα εναντίον τεράτων και ακόμη πιο μεγάλων τεράτων συν μερικά ρομπότ και έναν νοήμονα πλανήτη. Μου άρεσε και μου θύμισε στριπάκι του 2000AD! Το Green Lantern #4 θα ήταν αρκετά καλό αν δεν υπήρχε η τελευταία σελίδα. Την λύση απελπισίας του Hal Jordan δεν χρειαζόταν να την δούμε να περνά από 40 κύματα για να εφαρμόζεται. Δεν χρειαζόταν αυτήν την στιγμή να περιμένουμε να καταλαγιάσει η εκδικητική μανία των συμπατριωτών του Sinestro.

Το Superboy #4 ήταν αρκετά πιο ενδιαφέρον σε αυτό του το τεύχος. Πολύ αντρογυναίκα την έκαναν όμως την Caitlin Fairchild. To Ray #1 είναι μια νέα μίνι σειρά με ήρωα έναν Κορεατικής καταγωγής ναυαγοσώστη που παίρνει υπερδυνάμεις. Πολύ κλισεδιάρικο αλλά τουλάχιστον διασκεδαστικό. Το Batgirl #4 κυμαίνεται σε χαμηλά επίπεδα. Δεν μου πολυαρέσει ούτε το artwork του συνολικά ούτε η ιστορία που προσπαθεί να πει η Gail Simone. Για κόμικ που γλίτωσε την παγίδα του "Killing Joke" τόσο κομψά πέφτει πολύ άδοξα.

Δυο τίτλοι της Vertigo με το American Vampire #21 καλύτερο εξ αυτών. Η σχεδόν origin story του Skinner Sweet αλλά και του είδους του Αμερικανικού Βρικόλακα έχει και τις ανατροπούλες τις και το καλό western σχέδιο από τον βετεράνο Jordi Bernet. Το Unwritten #32 χωρίς να γίνεται λόγος πως είναι καν μέτριο απογοητεύει εξαιτίας του artwork. Αν είναι να κατηγορήσω κάποιον αυτός θα'ναι ο, inker εδώ, M.K. Perker.

Περνάω στην Dark Horse. Αρκετά καλό το Baltimore The Curse Bells #5. Είναι άνετα ό,τι καλύτερο βγαίνει και έχει σχέση με σύμπαν του Mignola τον τελευταίο καιρό. Θυμίζει περισσότερο Hellboy του παλιού καλού καιρού απ'ότι θυμίζουν τα νερόβραστα B.P.R.D.. Μετριότατο το Buffy The Vampire Slayer Season 9 #4. Τουλάχιστον, στην προηγούμενη σεζόν έπρεπε να φτάσουμε κάπου στην μέση της για να γίνει μέτρια και μετά κακή. Εδώ αρχίσαμε νωρίς νωρίς. Να πω και για το Orchid #3. Πολλές καλές ιδέες, εντελώς άπειρος συγγραφέας άρα και μέτρια σχετικά εκτέλεση. Τουλάχιστον είναι πιο ενδιαφέρον από την Buffy.

Τελειώνω με τον επίλογο του Dark Angel Saga στο Uncanny X-Force #18. O Remender είχε την τύχη να έχει σε αυτό το τεύχος εκτός των Opena και White και τον Ribic. Μαγκιά. Όπως μαγκιά το πόσο άχρηστο αποδείχθηκε το “υπερόπλο” που έκρυβε ο Phantomex. Επίσης μαγκιά και η σκηνή στην οποία η Psylocke δίνει στον Angel την καλύτερη επιθανάτια εμπειρία που θα μπορούσε να έχει. Καθόλου μαγκιά όμως η άμεση επιστροφή του δεύτερου, ύστερα από αυτήν την σκηνή, στην ζωή. Έστω και σε αμνησιακή κατάσταση. Τέλος πάντων, δεν χαλάει το run του Remender αυτό δεν ταιριάζει όμως και μοιάζει με δάκτυλο της Marvel. Και μιας και μιλάμε για Marvel απλώς προσπεράστε τα Avengers Academy #23, Avengers X-Sanction #1, Carnage U.S.A. #1 και Ultimate Comics X-Men #4!

01.Mastodon - The Hunter

2011-12-20T00:15:00.000+02:00

You own the darkness
And taken my sight
You buried the stars underground
You've stolen the night

Ένα από τα πιο άσχημα φυλαγμένα μυστικά αυτής της Blogovision πρέπει να είναι ποιο άλμπουμ θα είχα στην πρώτη θέση. Λίγο να είχε προσέξει κανείς κάποιο tweet μου, κάποιο ποστ μου σε facebook, google plus, ακόμη και στα προηγούμενα εδώ, ήξερε. Και δεν δυσκολεύτηκα καθόλου να αποφασίσω, ήξερα πως αυτό θα είναι το άλμπουμ της χρονιάς μερικές ώρες μετά την κυκλοφορία του.

I killed a man 'cause he killed my goat
I put my hands around his throat
He tried to reason with the sky and the clouds
But it didn't matter, 'cause they can't hear a sound

Μετά την επιτυχία που γνώρισαν με το προηγούμενο άλμπουμ τους, τα παλικάρια από την Georgia είπαν να κάνουν κάτι διαφορετικό. Μπορεί και από αντίδραση. Έτσι μπήκαν στο στούντιο χωρίς κάποιο συγκεκριμένο κόνσεπτ, με τα τραγούδια που έγραφαν κατά την διάρκειά της περιοδείας τους και προσπάθησαν να βγάλουν ένα ελαφρώς πιο απλό και πιο χαρούμενο, αν μπορεί να το πει κανείς, άλμπουμ.

Through fire embers glow
Haunted I lift the stone
Letting go your spirit flies

Εξάλλου το "Crack the Skye" ήταν αφιερωμένο στην αδερφή του drummer Brann Drailor που είχε αυτοκτονήσει όταν ήταν έφηβη. Δεν ήθελαν να ξανακάνουν κάτι τόσο συναισθηματικά φορτισμένο. Πως τα έφερε όμως η μοίρα να πεθάνει ο αδερφός του Brent Hinds ενώ κυνηγούσε κατά την διάρκεια των ηχογραφήσεων. Και να αποκτήσει και αυτό το άλμπουμ την δικιά του σύνδεση με μια τραγωδία μέσω του τίτλου του και του ομώνυμου τραγουδιού...

Black feet scraped and scarred and dripping blood
Rain come down take me with your flood

Με τι έχουμε να κάνουμε όμως εδώ; Πρώτα πρώτα με το πέμπτο στην σειρά εξαιρετικό άλμπουμ των Mastodon. Και με άλλη μια αλλαγή της μουσικής τους πορείας που δεν φαίνεται μόνο αλλά είναι και φυσική. Κάθε άλμπουμ τους διαφέρει από το προηγούμενο αρκετά αλλά μοιάζει και σαν φυσική του μετεξέλιξη. Κάθε άλμπουμ τους βρίθει νέων ιδεών αλλά και γεφυρών με το παρελθόν τους. Αυτό συμβαίνει και στο "The Hunter".

With the lights down low
Wrapped up like a baby
And your hair hangs long
Surrounding my face

Κλασικά heavy metal τραγούδια, punk ξεσπάσματα, ψυχεδελικές μελωδίες, μεγάλες sludge και stoner στιγμές. Όλοι συμβάλουν σε αυτό το άλμπουμ και οι επιρροές είναι άπειρες. Κάποια κομμάτια θα τα ζήλευαν οι QotSA, κάποιο θα μπορούσαν να το'χαν βγάλει οι Pink Floyd, ένα μπορείς να το πεις μέχρι και pop. Κι όμως κανένα δεν θα το μπέρδευες με κομμάτι άλλου συγκροτήματος. Η προσωπική τους σφραγίδα είναι παντού. Και το καλύτερο; Όλα αυτά τα τόσο ανόμοια δένουν υπερβολικά αρμονικά.

Into the spectrelight
Into the afterlife

Τι άλλο να γράψω όμως; Α, πως στο Spectrelight τραγουδά και ο Scott Kelly των Neurosis.

01.Mastodon - The Hunter
02.Red Fang - Murder The Mountains
03.Machine Head - Unto the Locust
04.Blood Ceremony - Living With the Ancients
05.Foo Fighters - Wasting Light
06.SubRosa - No Help For The Mighty One
07.Sigiriya - Return to Earth
08.The Men - Leave Home
09.Black Tusk - Set the Dial
10.Witch Mountain - South of Salem
11.Graveyard - Hisingen Blues
12.Ramesses - Possessed by the Rise of Magik
13.The Chemical Brothers - Hanna
14.The Atlas Moth - An Ache for the Distance
15.Fair to Midland - Arrows & Anchors
16.Yob - Atma
17.Liturgy - Aesthethica
18.Wolves Like Us - Late Love
19.Feist - Metals
20.Anthrax - Worship Music

02.Red Fang - Murder The Mountains

2011-12-19T17:16:00.000+02:00

Kid, don't lose your cool
it's still too soon
to have to choose
a brighter doom.

Στον περισσότερο κόσμο οι Red Fang έγιναν γνωστοί ύστερα από αυτό το επικό βιντεοκλίπ από το προηγούμενό τους άλμπουμ:

Στο νέο άλμπουμ μπορεί να μην έχουν διαστημικά σκυλιά που έρχονται να καταστρέψουν την Γη έχουν όμως πολλά περισσότερα καλά τραγούδια, σχεδόν ισάξια μεταξύ τους, πολύ καλύτερη παραγωγή και την ίδια τρέλα.

Αν πρέπει να τους κατηγοριοποιήσουμε ίσως το καταφέρναμε με τον όρο stoner/sludge. Ή απλώς λέγοντας πως εμπνέονται από συγκροτήματα όπως οι Sabbath, οι QotSA, οι Melvins.

Η επιτυχία που γνωρίζουν έκανε τον Aaron Beam, μπασίστα και τραγουδιστή του συγκροτήματος να παρατήσει την δουλειά του στην Laika, εταιρεία παραγωγής της ταινίας Coraline.

Ποιος θα το'λεγε πως θα έβαζα σε αυτήν την λίστα τόσο ψηλά όχι ένα αλλά δυο συγκροτήματα από το Πόρτλαντ!

Το άλμπουμ τους αυτό το έλιωσα. Ήταν ό,τι ακριβώς ήθελα εκείνη την εποχή που βγήκε.

03.Machine Head - Unto the Locust
04.Blood Ceremony - Living With the Ancients
05.Foo Fighters - Wasting Light
06.SubRosa - No Help For The Mighty One
07.Sigiriya - Return to Earth
08.The Men - Leave Home
09.Black Tusk - Set the Dial
10.Witch Mountain - South of Salem
11.Graveyard - Hisingen Blues
12.Ramesses - Possessed by the Rise of Magik
13.The Chemical Brothers - Hanna
14.The Atlas Moth - An Ache for the Distance
15.Fair to Midland - Arrows & Anchors
16.Yob - Atma
17.Liturgy - Aesthethica
18.Wolves Like Us - Late Love
19.Feist - Metals
20.Anthrax - Worship Music

03.Machine Head - Unto the Locust

2011-12-18T15:15:00.000+02:00

I am hell to thee
Down here all shall suffer with me
Die purified
Rise the ashes to the sky

Είχα ένα μεγάλο δίλημμα. Δεν μπορούσα να αποφασίσω για την δεύτερη και την τρίτη θέση αυτής της blogovision. Από την μια είχα τον θεωρητικά καλύτερο δίσκο και από την άλλη τον δίσκο που είχα λιώσει πριν την κυκλοφορία του πρώτου της λίστας μου. Τελικά χαμένος σε αυτόν τον άτυπο διαγωνισμό βγήκε ο "καλύτερος".

Οι Machine Head τέσσερα χρόνια μετά από το θεωρούμενο μέχρι και αριστουργηματικό "The Blackening" επιστρέφουν με το "Unto the Locust", ένα άλμπουμ που σε λίγο καιρό θα πάρει πανάξια θέση δίπλα στο πρώτο. Για να πω την μαύρη αλήθεια ενώ μου άρεσε πολύ το "The Blackening" αν με βάλει κανείς να διαλέξω ανάμεσα στα δυο θα προτιμήσω το "Locust". Τι να πω. Να με έριξε η παιδική χορωδία; Οι μελωδίες; Τα ρεφραίν που κάνουν τον σβέρκο σου να χαίρεται καθώς χρησιμεύουν ως διάλειμα από το ανελέητο headbanging; Όλα αυτά και κανένα, μπορεί να είναι η χρονική στιγμή. Το θέμα είναι πως μιλαμε για ένα εξαιρετικό άλμπουμ.

04.Blood Ceremony - Living With the Ancients
05.Foo Fighters - Wasting Light
06.SubRosa - No Help For The Mighty One
07.Sigiriya - Return to Earth
08.The Men - Leave Home
09.Black Tusk - Set the Dial
10.Witch Mountain - South of Salem
11.Graveyard - Hisingen Blues
12.Ramesses - Possessed by the Rise of Magik
13.The Chemical Brothers - Hanna
14.The Atlas Moth - An Ache for the Distance
15.Fair to Midland - Arrows & Anchors
16.Yob - Atma
17.Liturgy - Aesthethica
18.Wolves Like Us - Late Love
19.Feist - Metals
20.Anthrax - Worship Music

04.Blood Ceremony - Living With the Ancients

2011-12-17T00:35:00.000+02:00

Who knows not Circe?
The seas crash down upon
Those who do not tremble at the
Daughter of the Sun

Όπως και οι Graveyard έτσι και οι Καναδοί Blood Ceremony φαίνονται να είναι "κολλημένοι" στην δεκαετία του '70. Σε αντίθεση με τους Graveyard που εμπνέονται κυρίως από τους Led Zeppelin οι Blood Ceremony εμπνέονται από τους Black Sabbath και τους Jethro Tull. Σε αντίθεση με όλους τους παραπάνω οι Blood Ceremony έχουν γυναικεία φωνητικά για τα οποία έχει ευθύνη η Alia O'Brien όπως έχει επίσης ευθύνη για το φλάουτο και το αρμόνιο.

Θεματολογικά ασχολούνται κυρίως με την μαγεία. Και στον προηγούμενο δίσκο τους αλλά και σε αυτόν. Είτε αναφερόμενοι σε μυθολογικά πρόσωπα όπως ο Πάνας και η Κίρκη, η κόρη του ήλιου, είτε σε υπαρκτά πρόσωπα όπως ο Aleister Crowley/Oliver Haddo είτε με πιο γενικές αναφορές σε τελετές μαύρης μαγείας και σε δαίμονες. Προσωπικά δεν θα μπορούσα να βρω καλύτερο soundtrack για την ανάγνωση του League of the Extraordinary Gentlemen - Century : 1969 ακόμα και αν κατέφευγα στα ακούσματα στα οποία αναφερόταν στις σελίδες του. Αξίζει, ακούστε το.

05.Foo Fighters - Wasting Light
06.SubRosa - No Help For The Mighty One
07.Sigiriya - Return to Earth
08.The Men - Leave Home
09.Black Tusk - Set the Dial
10.Witch Mountain - South of Salem
11.Graveyard - Hisingen Blues
12.Ramesses - Possessed by the Rise of Magik
13.The Chemical Brothers - Hanna
14.The Atlas Moth - An Ache for the Distance
15.Fair to Midland - Arrows & Anchors
16.Yob - Atma
17.Liturgy - Aesthethica
18.Wolves Like Us - Late Love
19.Feist - Metals
20.Anthrax - Worship Music

05.Foo Fighters - Wasting Light

2011-12-16T01:42:00.000+02:00

Gooooooooooooo Limooooooooooooooo

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα συγκρότημα που λεγόταν Nirvana. Προσωπικά δεν ήμουν μεγάλος fan την εποχή της δόξας τους κι όχι επειδή πέρναγα φάση "τρουίλας". Μάλλον φταίει πως προτιμούσα περισσότερο τους Soundgarden και τους Alice in Chains από τα συγκροτήματα της grunge σκηνής που βγήκαν εκείνη την εποχή. Φυσικά τους Nirvana τους αγαπούσα γι'άλλους λόγους. Μαζί με τους Guns και τους Metallica ήταν ότι πιο δυνατό και κοντά στα γούστα μου που μπορούσε να ακουστεί σε κάποιο πάρτι εκείνον τον καιρό.

Και μετά ο Cobain αυτοκτόνησε. Και ο πιτσιρικάς ντράμερ που ήταν στους Nirvana αποφάσισε να σχηματίσει δικό του γκρουπ στο οποίο θα έπαιζε κιθάρα και θα τραγουδούσε κιόλας. Foo Fighters το ονόμασε και μου ήταν απλώς συμπαθές. Ίσως επειδή δεν ήμουν μεγάλος fan των Nirvana. Ίσως επειδή το "ντράμερ που ξέρει και κιθάρα" το συνδύαζα με τον Charlie Benante των Anthrax. Δεν έγινα fan του εν λόγω συγκροτήματος.

Αλλά μετά συνέβη το εξής. O ντράμερ, τώρα τραγουδιστής και κιθαρίστας ξανάγινε ντράμερ για ένα άλλο συγκρότημα το οποίο μου άρεσε πραγματικά. Queens of the Stone Age λέγεται. Και μάλιστα έπαιξε στο άλμπουμ που είναι το αγαπημένο μου από αυτά του συγκροτήματος. Και άρχισα να τον βλέπω με άλλο μάτι. Και χωρίς ακόμα να έχω γίνει fan των Foo Fighters έγινα του ίδιου του Dave Grohl. Την Άνοιξη του 2011, βγήκε το Wasting Light και έγινα fan και των Foo Fighters. Κάλιο αργά παρά ποτέ!

06.SubRosa - No Help For The Mighty One
07.Sigiriya - Return to Earth
08.The Men - Leave Home
09.Black Tusk - Set the Dial
10.Witch Mountain - South of Salem
11.Graveyard - Hisingen Blues
12.Ramesses - Possessed by the Rise of Magik
13.The Chemical Brothers - Hanna
14.The Atlas Moth - An Ache for the Distance
15.Fair to Midland - Arrows & Anchors
16.Yob - Atma
17.Liturgy - Aesthethica
18.Wolves Like Us - Late Love
19.Feist - Metals
20.Anthrax - Worship Music

Κυκλοφορίες 07 - 12 - 2011

2011-12-16T01:28:00.001+02:00

H blogovision πλησιάζει σιγά σιγά στο τέλος της, τα comics της επόμενης βδομάδας έχουν ήδη βγει κι εγώ αποφασίζω να γράψω ένα ποστ γι'αυτά της εβδόμης Δεκεμβρίου.

Ξεκινώ με τα Animal Man #4 και Swamp Thing #4. Ναι, θα ασχοληθώ και με τα δυο ταυτόγχρονα. Γιατί; Επειδή αποτελούν δυο διαφορετικές όψεις του ίδιου νομίσματος. Και στα δυο comics ο εχθρός είναι ίδιος. Οι χαρακτήρες του δεν το ξέρουν ακόμα ή τουλάχιστον δεν γνωρίζουν πως έχουν συμμάχους σε μας όμως είναι εμφανές. Εν αναμονεί της συμμαχίας "Green-Red" εναντίον "Rot". Lemire και Snyder κάνουν πολύ καλή δουλειά στο σενάριο με τον δεύτερο να έχει πιο δύσκολη δουλειά εξαιτίας του παρελθόντος του ήρωα. Στο σχέδιο o Foreman τα καταφέρνει αρκετά καλά αν και φαίνεται να χωλαίνει λιγάκι σε σχέση με τα πρώτα δυο τεύχη ενώ ο και ο Marco Rudy είναι αρκετά καλός χωρίς όμως να είναι Yanick Paquette.

Μέτριο το Action Comics #4. Grant, τι συμβαίνει; Δεν μπορώ να βρω μια λογική εξήγηση. Ιδιαίτερα όταν το Detective Comics #4 φαίνεται ισάξιο και ίσως και καλύτερο. Ακόμη περισσότερο όταν ακόμη και στα καλύτερά του παραμένει το Batman comic που είναι απλώς καλύτερο από το φρικτό Batman: The Dark Knight. Πάντως παραμένει το αίτημα για καλύτερους σχεδιαστές στο Action Comics και καλύτερο συγγραφέα στο Detective Comics.

Με το Hellblazer Annual #1 o Peter Milligan με κάνει άλλη μια φορά να απορώ πως είναι δυνατόν να γράφει τόσο καλά στο Hellblazer και τόσο μέτρια στο Justice League Dark. Στο συγκεκριμένο τεύχος έχει συμπαραστάτη τον Simon Bisley και οι δυο τους σκαρώνουν μια ιστορία η οποία έχει άμεσες προεκτάσεις στο παρελθόν του John. Μια επιστροφή στο Liverpool, η τελευταία επιθυμία μιας ετοιμοθάνατης γυναίκας και μια αόρατη γέφυρα διανθίζουν αυτό το καλό τεύχος.

Καλούτσικο αλλά πάλι από δω και από κει το I Zombie #20. Πρέπει κάποτε να σταματήσουν να αφιερώνουν απλώς μερικές σελίδες για τον κάθε χαρακτήρα σε κάθε τεύχος. Καλό το Chew #22 το οποίο καταφέρνει να μας δείξει δυο απαγωγές, πολλές παράξενες υποθέσεις και μια πολύ ασυνήθιστη συμμαχία.

Επιγραμματικά. Διαβάζεται άνετα το O.M.A.C. #4 όπως και το Red Lanterns #4. Συνεχίζει να είναι μέτριο Justice League International #4 αλλά ήταν τουλάχιστον σχετικά αξιοπρεπές. To Batwing #4 περισσότερο και το Stormwatch #4 λιγότερο δεν κατάφεραν ούτε αυτό. Τουλάχιστον το δεύτερο είχε και μια αρχαία πόλη που βγήκε μέσα από την γη.

Από Marvel τώρα. Το Avenging Spider-Man #2 είναι μέτριο με τον Joe Mad! να κάνει άλλη μια προχειροδουλειά. Το X-Club #1 είναι άλλος ένας νέος τίτλος X-Men και ταυτόγχρονα ένας κακός τίτλος X-Men. To X-Factor #228 που με ανάγκασε να διαβάσω ο Μανώλης το βρήκα μέτριο. Ίσως να φταίει πως δεν καταλάβαινα και πολλά και πως θεωρώ τους χαρακτήρες του δευτεράντζες.

Το Defenders #1 έβγαλε ένα πατριωτικό συναίσθημα από μέσα μου. Άει στο διάολο Matt Fraction που θα μας πεις πως στο Αιγαίο σφάζουν δελφίνια. Είσαι λίγο κότα για να βάλεις Ιάπωνες οπότε σκέφτηκες ας βάλω τον φετινό σάκο του μποξ; Μετά από αυτό δυσκολεύεσαι να εκτιμήσεις τις άβολες ερωτικές περιπέτειες των δυο χαρακτήρων, την Betty Ross να κυνηγά ταύρους στην Παμπλόνα, την zero-g μάχη και όλους όσους δεν αφήνουν τον Iron Fist να διαβάσει το Marvelman του.

06.SubRosa - No Help For The Mighty One

2011-12-15T01:30:00.000+02:00

But in the darkness he holds his son
He’s all that’s left, the only one

οι SubRosa προέρχονται από την πρωτεύουσα της πολιτείας των Μορμόνων. Σύμφωνα με την Rebeca Vernon που είναι ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος παίζουν πειραματικό,μελωδικό stoner/sludge metal παρουσία ηλεκτρικών βιολιών. Ή μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει τον όρο που τους απέδωσε το Pitchfork, doom pop. Γνωστοί ή πιο σωστά γνωστές σε μένα έγιναν ήδη από τον προηγούμενο δίσκο τους, το "Strega", τότε που ήταν ακόμα αμιγώς γυναικείο συγκρότημα. Μετά από μερικές αλλαγές στην σύνθεσή τους παρουσίασαν τον δεύτερο δίσκο τους, το "No Help For The Mighty One". Εμπνέονται από το μετά-αποκαλυπτικό μυθιστόρημα "The Road" του Cormack McCarthy, διασκευάζουν κέλτικα παραδοσιακά τραγούδια και γενικά μας δίνουν έναν βαρύ, μελωδικό και συνολικά υπέροχο δίσκο.

07.Sigiriya - Return to Earth
08.The Men - Leave Home
09.Black Tusk - Set the Dial
10.Witch Mountain - South of Salem
11.Graveyard - Hisingen Blues
12.Ramesses - Possessed by the Rise of Magik
13.The Chemical Brothers - Hanna
14.The Atlas Moth - An Ache for the Distance
15.Fair to Midland - Arrows & Anchors
16.Yob - Atma
17.Liturgy - Aesthethica
18.Wolves Like Us - Late Love
19.Feist - Metals
20.Anthrax - Worship Music

07.Sigiriya - Return to Earth

2011-12-14T13:13:00.000+02:00

Tonight, I'm drinking whiskey again

Σε προηγούμενο ποστ νομίζω πως τους αποκάλεσα "Άγγλους". Ελπίζω να μου το συγχωρέσουν βλέποντας πόσο υψηλή θέση τους έδωσα. Α, ναι, αναρωτιέστε "ποιοι είναι αυτοί". Θυμάστε τους Acrimony, εκείνη την stoner/doom μπάντα από το Swansea της Ουαλίας; Μην λέτε ψέματα, ούτε εγώ τους θυμόμουν. Ήταν αρκετά καλοί μα το διέλυσαν πριν 10 χρόνια και.

Βρισκόμαστε στο 2011, τα 4/5 των Acrimony έχουν δημιουργήσει μια νέα μπάντα με το όνομα Sigiriya, παίζουν ελαφρά διαφορετικά και το κάνουν πολύ καλά. Τόσο καλά που που μπήκαν άνετα στην λίστα μου! Stoner rock ήχος λοιπόν, τραγούδια για ουίσκια, τσιγάρα και ταξίδια.

08.The Men - Leave Home
09.Black Tusk - Set the Dial
10.Witch Mountain - South of Salem
11.Graveyard - Hisingen Blues
12.Ramesses - Possessed by the Rise of Magik
13.The Chemical Brothers - Hanna
14.The Atlas Moth - An Ache for the Distance
15.Fair to Midland - Arrows & Anchors
16.Yob - Atma
17.Liturgy - Aesthethica
18.Wolves Like Us - Late Love
19.Feist - Metals
20.Anthrax - Worship Music

08.The Men - Leave Home

2011-12-13T13:37:00.000+02:00

I would die, I would die, I would die

Οι Men είναι μια punk μπάντα από το Brooklyn που εμπλουτίζει τον ήχο της με noise, doom/sludge, noise και hardcore στοιχεία. Φέτος έβγαλαν αυτόν το δίσκο. Και εγώ κάθομαι και αναρωτιέμαι τι παραπάνω να γράψω από ένα "ακούστε τον οπωσδήποτε". Πάλι καλά που δεν αποφάσισα φέτος να γράφω παραπάνω από μερικές γραμμές, σήμερα θα είχα πρόβλημα. Έτσι, λέω να ποστάρω δυο τραγούδια αυτήν τη φορά, το "If You Leave..." και το βαρύ κι ασήκωτο "L.A.D.O.C.H.".

09.Black Tusk - Set the Dial
10.Witch Mountain - South of Salem
11.Graveyard - Hisingen Blues
12.Ramesses - Possessed by the Rise of Magik
13.The Chemical Brothers - Hanna
14.The Atlas Moth - An Ache for the Distance
15.Fair to Midland - Arrows & Anchors
16.Yob - Atma
17.Liturgy - Aesthethica
18.Wolves Like Us - Late Love
19.Feist - Metals
20.Anthrax - Worship Music

09.Black Tusk - Set the Dial

2011-12-12T13:02:00.000+02:00

Set the dial to your doom

Εξώφυλλο από τον John Baizley ✔. Sludge ήχος ✔. Συγκρότημα από την Savannah, Georgia ✔. Στην ένατη θέση της εικοσάδας μου ✔. Ναι, αγαπητοί μου αναγνώστες, όπως πέρσι έτσι και φέτος, λες και το χα κανονισμένο από την αρχή! Ο νέος, λοιπόν, δίσκος των Black Tusk είναι ισάξιος με τον προηγούμενο μα δεν είναι αυτός ο λόγος που βρίσκεται τόσο ψηλά. Ο πραγματικός λόγος είναι πως αυτοί οι κύριοι μαζί με κάτι άλλους Άγγλους με ανάγκασαν να κάνω ένα διάλειμμα από τους Mastodon. Φέτος αυτό λέει πολλά.

10.Witch Mountain - South of Salem
11.Graveyard - Hisingen Blues
12.Ramesses - Possessed by the Rise of Magik
13.The Chemical Brothers - Hanna
14.The Atlas Moth - An Ache for the Distance
15.Fair to Midland - Arrows & Anchors
16.Yob - Atma
17.Liturgy - Aesthethica
18.Wolves Like Us - Late Love
19.Feist - Metals
20.Anthrax - Worship Music

10.Witch Mountain - South of Salem

2011-12-11T12:37:00.000+02:00

So, this is the divide that's been plaguing me

Μια μεγάλη φετινή έκπληξη από το hipster central της οικουμένης, το Portland. Οι Witch Mountain ιδρύθηκαν το 1997, έβγαλαν έναν δίσκο το 2001 αλλά γενικά δεν ήταν τόσο ενεργοί. Τα μέλη τους συμμετείχαν σε διάφορα side projects, μεγάλωναν τα παιδιά τους, έπαιρναν διαζύγια και γενικά δεν έβγαιναν από την αφάνεια. Έως ότου έκαναν τραγουδίστριά τους μια κοπελίτσα με όνομα Uta Plotkin. Και έβγαλαν το South of Salem. Doom ήχος με soul γυναικεία φωνητικά. Ποιος θα περίμενε πως αυτός ο συνδυασμός θα ταίριαζε τόσο καλά!

11.Graveyard - Hisingen Blues
12.Ramesses - Possessed by the Rise of Magik
13.The Chemical Brothers - Hanna
14.The Atlas Moth - An Ache for the Distance
15.Fair to Midland - Arrows & Anchors
16.Yob - Atma
17.Liturgy - Aesthethica
18.Wolves Like Us - Late Love
19.Feist - Metals
20.Anthrax - Worship Music

11.Graveyard - Hisingen Blues

2011-12-10T01:23:00.000+02:00

Where is the future?

There is no past

Only the present

And will it last?

Οπαδοί των Led Zeppelin κοπιάστε. Οι Σουηδοί Graveyard είναι μάλλον ότι πιο κοντινό υπάρχει σε αυτούς αυτήν την στιγμή. Τόσο πολύ κοντινό που είναι σαν να τους πήρε ο Doctor με το Tardis από τα '70s, να τους κατέβασε στην εποχή μας και να τους ξέχασε. Όχι πως μας πειράζει. Το Hisingen Blues είναι ένα υπέροχο άλμπουμ.

12.Ramesses - Possessed by the Rise of Magik
13.The Chemical Brothers - Hanna
14.The Atlas Moth - An Ache for the Distance
15.Fair to Midland - Arrows & Anchors
16.Yob - Atma
17.Liturgy - Aesthethica
18.Wolves Like Us - Late Love
19.Feist - Metals
20.Anthrax - Worship Music

Blogoscars: Christmas Edition

2011-12-10T01:13:00.000+02:00

Δεν με έφτανε η blogovision, τα comicsroast και τα κανονικά μου posts θα συμμετάσχω και στην χριστουγεννιάτικη έκδοση των blogoscars! Oι γιορτές βγάζουν τις καλύτερες αλλά και χειρότερες πλευρές του ανθρώπου στην επιφάνεια και καλούμαι να το αποδείξω. Πως; Μα μέσα από την λίστα που περιλαμβάνει τις 10 καλύτερες, κατά την γνώμη μου, χριστουγεννιάτικες ταινίες.

10.National Lampoon’s Christmas Vacation

Αστεία ταινία. Είμαι και σε φάση αναθεώρησης της καριέρας του Chevy Chase λόγω του Community.

9.Gremlins

Αυτό το χαριτωμένο πλάσμα γίνεται το χειρότερο χριστουγεννιάτικο δώρο που θα μπορούσε να πάρει κάποιος.

8.A Christmas Story

Εννιάχρονος πιτσιρικάς ζητά από τον Άη Βασίλη αεροβόλο. Σκύλος ορέγεται γαλοπούλα. Και πολλά άλλα αστεία και χαριτωμένα περιστατικά σε μια ταινία που πάει να γίνει κλασικό εορταστικό θέαμα.

7.Home Alone

-Όταν μεγαλώσω θα τα φτιάξω με την Μίλα Κούνις! Αααααααααααααααααα!

6.It's a Wonderful Life

Τόσο κλασική αυτή η ταινία που θα πρέπει να ακυρώνεται κάθε συμμετοχή που δεν την περιλαμβάνει στην λίστα.

5.Bad Santa

- Fuck me, Santa! Fuck me, Santa! Fuck me, Santa!

4.Die Hard

Αυτή είναι η σωστή χριστουγεννιάτικη ταινία στην οποία παίζει ο Alan Rickman!

3.Scrooged

Μοντέρνα εκδοχή του Christmas Carol του Dickens. Της εποχής που το να κάνεις δώρο VCR ήταν μεγάλη υπόθεση.

2.Batman Returns

-Mistletoe can be deadly if you eat it.
-But a kiss can be even deadlier if you mean it.

1.The Nightmare Before Christmas

Μια ταινία που θα έπαιρνε πρώτη θέση και σε παρόμοια λίστα για το Halloween.

Κυκλοφορίες 30 - 11 - 2011

2011-12-09T19:04:00.000+02:00

Blogovision, χριστουγεννιάτικα blogoscars και άλλα "βαλτώματα" με έκαναν να καθυστερήσω αυτό το post. Ίσως επειδή δεν είχα να γράψω και για πολλά.

Ξεκινώ με το Fables #111. Οι δοκιμασίες των παιδιών της Χιονάτης και του Λύκου για το ποιο από αυτά θα γίνει ο νέος Βόρειος Άνεμος συνεχίζεται και μάλλον και τελειώνει. Έκπληξη μεγάλη το ποιο παιδί νικάει αλλά και έκπληξη μεγάλη το πως. Βλέπουμε επίσης τις περιπέτειες του Buffkin στην χώρα του OZ αλλά χωρίς πολύ μεγάλο ενδιαφέρον. Καλούτσικο τεύχος.

Το Spaceman #2 είναι καλό. Από την μια έχουμε μια απαγωγή και από την άλλη έχουμε τις αναμνήσεις των περιπετειών αυτού του παράξενου διαστημανθρώπου. Η απαχθείσα πιτσιρίκα έχει τελικά πολλά περισσότερα κοινά με τον παράξενο πρωταγωνιστή αυτού του comic και ο Azzarello καταφέρνει να τα δικαιολογήσει επαρκώς.

To Angel And Faith #4 με άφησε λιγότερο ικανοποιημένο σε σχέση με το προηγούμενο τεύχος. Οι δυο πρώην συνεργάτες του Angel δεν σου μένουν και στο μυαλό, ούτε η μάχη με αυτούς, ούτε καν οι παράξενες ιδιότητες του μαγικού πράσινου αίματος. Στο τέλος το μόνο που σου μένει είναι γιατί φορά ο Angel γυαλιά πρεσβυωπίας.

Τελειώνω με μερικά "Marvel Comics". To FF #12 είναι απλώς εντάξει. Το Uncanny X-Men #2 διαβάζεται αλλά δεν του ρίχνεις και δεύτερη σκέψη. Καλύτερο όλων το Ultimates V5 #4. Ribic και White διαπρέπουν στον τομέα του artwork ενώ η επιστροφή του Reed είναι αποδεκτή αλλά δεν εκπλήττει κανέναν μιας και οι στολές των υποτακτικών του μοιάζουν με αυτές που έχει η άλλη του έκδοση στο FF.

12.Ramesses - Possessed by the Rise of Magik

2011-12-09T11:21:00.000+02:00

a murder of crows descends once more

Τo 2003 οι Tim Bagshaw and και Mark Greening άφησαν τον Jus Osborn να είναι το μοναδικό ιδρυτικό μέλος των Electric Wizard και σχημάτισαν τους Ramesses. Πολλές ιστορίες μπορώ να βρω για συγκροτήματα που όταν χωρίστηκαν τα μέλη τους δεν έκαναν τίποτα της προκοπής. Αυτή δεν θα'ναι μια τέτοια ιστορία. Όπως πέρυσι οι Electric Wizard έτσι και φέτος οι Ramesses βγάζουν έναν αξιόλογο δίσκο που παρά την πολύ κακή παραγωγή του καταφέρνει να δείχνει την αξία του.

13.The Chemical Brothers - Hanna
14.The Atlas Moth - An Ache for the Distance
15.Fair to Midland - Arrows & Anchors
16.Yob - Atma
17.Liturgy - Aesthethica
18.Wolves Like Us - Late Love
19.Feist - Metals
20.Anthrax - Worship Music

13.The Chemical Brothers - Hanna

2011-12-08T10:50:00.000+02:00

...

Αν ήταν υποχρεωτικό για τον κάθε συμμετέχοντα στην Blogovision να βάλει από ένα άλμπουμ με ηλεκτρονική μουσική και από ένα με soundtrack ταινίας εγώ θα έλυνα το συγκεκριμένο πρόβλημα κάπως έτσι. Και ίσως και να ξεπερνούσα κατά πολύ αυτά τα κριτήρια αν είχα συνειδητοποιήσει πως εκτός από το OST του Hanna και αυτό του Tron μπορούσε να μπει στην λίστα. Πολύ αργά όμως. Τώρα, το Hanna είναι μια πολύ καλή ταινία που έχει πάρα πολύ καλή μουσική. Υπαίτιοι για το δεύτερο οι Chemical Brothers στην πρώτη τους μόλις κινηματογραφική δουλειά.

14.The Atlas Moth - An Ache for the Distance
15.Fair to Midland - Arrows & Anchors
16.Yob - Atma
17.Liturgy - Aesthethica
18.Wolves Like Us - Late Love
19.Feist - Metals
20.Anthrax - Worship Music

14.The Atlas Moth - An Ache for the Distance

2011-12-07T01:37:00.000+02:00

we've been here before and we've traveled the stars

but now we're caught up in the most galactic of wars

Δεν κατάφερα να βάλω που λέτε ελληνικό συγκρότημα σε αυτήν την εικοσάδα και το έφερα βαρέως. Ο πόνος μου όμως απαλύνθηκε από την ύπαρξη των Atlas Moth από το Chicago, μέλος των οποίων είναι ένας Steve Giannopoulos. Και τι μουσική παίζουν αυτοί οι κύριοι; Αν εξαιρέσει κανείς κάποιες Sludge επιρροές που έχουν ακούγονται σαν πρώιμοι Paradise Lost. Τώρα αν με ρωτήσετε ποιοι είναι αυτοί θα αφήσω πρώτα να κυλήσει ένα δάκρυ και μετά θα απαντήσω.

15.Fair to Midland - Arrows & Anchors
16.Yob - Atma
17.Liturgy - Aesthethica
18.Wolves Like Us - Late Love
19.Feist - Metals
20.Anthrax - Worship Music

15.Fair to Midland - Arrows & Anchors

2011-12-06T09:52:00.000+02:00

It makes you wonder

If shooting for stars is like darts in the dark

To 2007, εποχή που περίμενα το solo άλμπουμ του Serj Tankian "ανακάλυψα" την σελίδα της προσωπικής δισκογραφικής του εταιρείας, της "Serjical Strike". Εκεί φιγούραρε ένα συγκρότημα με το παράξενο όνομα "Fair to Midland" και το ακόμη πιο παράξενο όνομα άλμπουμ "Fables from a Mayfly: What I Tell You Three Times Is True". Σαν περίεργος που είμαι βρήκα και άκουσα το άλμπουμ το οποίο έγινε ένα από τα αγαπημένα μου εκείνης της χρονιάς. Τέσσερα χρόνια μετά οι Fair to Midland επιστρέψουν με νέο άλμπουμ και δεν απογοητεύουν. Το Arrows & Anchors είναι άξιος διάδοχος του Fables from a Mayfly και όπου χάνει σε πρωτοτυπία σε σχέση με το δεύτερο το κερδίζει σε κρυστάλλινη παραγωγή.

16.Yob - Atma
17.Liturgy - Aesthethica
18.Wolves Like Us - Late Love
19.Feist - Metals
20.Anthrax - Worship Music

16.Yob - Atma

2011-12-05T09:16:00.000+02:00

Release the power

Trapped in the story

Doom βαρύ κι ασήκωτο με προέλευση το Oregon. Βαριά, συμπαγή κομμάτια με ψυχεδελικά και στόνερ στοιχεία και τεράστιες διάρκειες. Το μικρότερο 7μιση λεπτά, το μεγαλύτερο 15μιση. Ο Mike Scheidt, ιδρυτής, συνθέτης, τραγουδιστής και κιθαρίστας της μπάντας έκανε την πιο σωστή κίνηση όταν την αναβίωσε πριν μερικά χρόνια. Τα αποτελέσματα των δυο τελευταίων άλμπουμ των δικαιώνουν.

17.Liturgy - Aesthethica
18.Wolves Like Us - Late Love
19.Feist - Metals
20.Anthrax - Worship Music

17.Liturgy - Aesthethica

2011-12-04T09:27:00.001+02:00

Returner
Violation of the law

Μετά τους Νορβηγούς που δεν παίζουν black metal έχουμε τους τους Αμερικάνους Liturgy που παίζουν black metal αλλά απεχθάνονται πολλές από τις συμβάσεις αυτού του είδους. Ξαναλέω, που πάμε και σε τι κόσμο θα μεγαλώσουμε τα παιδιά μας όταν τα black metal συγκροτήματα δεν φοράνε corpse paint και δερμάτινα με καρφιά; Πως αντέχει ο Dani Filth και δεν λυγίζει κάτω από τόση πίεση; Πέρα από την πλάκα, το Aesthethica είναι ένα πολύ καλό άλμπουμ το οποίο όμως έχει και μεγάλο συντελεστή δυσκολίας όσον αφορά την ακρόασή του. O Hunter Hunt-Hendrix προσπαθεί να κάνει ό,τι περνά απ'το χέρι του γι'αυτό και ίσως και απ'το λαρύγγι του.

18.Wolves Like Us - Late Love
19.Feist - Metals
20.Anthrax - Worship Music

18.Wolves Like Us - Late Love

2011-12-03T08:32:00.000+02:00

The magic has run its course....
You´re breathless and deathless....

Που πάει ο κόσμος όταν βάζω σε Τοp 20 Νορβηγικό συγκρότημα και αυτό δεν παίζει black metal; Σε τι κόσμο θα φέρουμε τα παιδιά μας; Οι Wolves Like Us λοιπόν συνοδεύονται από τον χαρακτηρισμό post hardcore. Χάλασαν και οι Νορβηγοί. Βέβαια, όταν ακούσει κανείς το Late Love μπορεί να σκεφτεί πως ίσως να είναι και λίγο sludge, λίγο desert rock, λίγο post-metal και κάπου εκεί θα αποφασίσει πως δεν έχει καμία σημασία και αυτό που έχει είναι πως είναι ένα πολύ καλό ντεμπούτο. Αν πρέπει να ξεχωρίσω μερικά τραγούδια αυτά θα είναι το Deathless, το Dirty Old Paranoia και φυσικά το εκπληκτικό To Whore With Foreign Gods. Έλεγα να βάλω και βίντεο από το τελευταίο αλλά το κατέβασαν από το youtube, λες και με αυτόν τον τρόπο θα αντιμετωπιστεί η πειρατεία. Τέλος πάντων, Deathless it is.

19.Feist - Metals
20.Anthrax - Worship Music

19.Feist - Metals

2011-12-02T10:05:00.000+02:00

I took a deep breath

And caught a long wind

Να, μωρέ, τις άκουσα σχεδόν όλες τις "φέιβοριτς" της πλειοψηφίας των διαγωνιζόμενων - Ζόλα, Φλόρενς, Μπγιορκ, ΕΜΑ, Λάναντελρεϊ. Όχι, την τελευταία δεν την πολυάκουσα κι έτσι κι αλλιώς δεν συμμετέχει. Η Feist όμως ήταν η μόνη που μου άρεσε και μάλλον αρκετά για να μπαίνει στην εικοσάδα μου. Ας πουν οι κακές γλώσσες πως την έβαλα επειδή αρέσει στους Mastodon, ας πουν, είναι ψέμα. Ας πουν πως αυτό το άλμπουμ είναι κατώτερο των προηγουμένων της και πως πέρυσι τους Broken Social Scene μόνο λόγω του Scott Pilgrim τους ανέφερα και πως τους έχω ρίξει στον Καιάδα μαζί με σχεδόν όλη την indie σκηνή. Αλήθεια θα'ναι. Τι μένει; Ό,τι λέω και στην αρχή, πως μου άρεσε αρκετά για να μπει στην εικοσάδα, μόνο αυτό. Τώρα περιμένω κι αυτόν που θα πει πως μπερδεύτηκα επειδή ο τίτλος του άλμπουμ είναι "Metals".

20.Anthrax - Worship Music

2011-12-01T09:15:00.000+02:00

The murder in your eyes is just the will to stay alive you gotta fight 'em

Και κάπως έτσι ξεκινά και αυτή η blogovision. Περισσότερο συναισθηματική επιλογή, όχι πως δεν αξίζει ο δίσκος αλλά μάλλον έχω αφήσει καλύτερα μεταλλικά ή μη πράγματα έξω. Και σκέφτομαι πως πέρυσι είχα κι ένα ελληνικό συγκρότημα ενώ φέτος δεν κατάφερα να βάλω κανένα αν και υπήρχαν πολλά - Planet of Zeus, Sarabante, Sun of Nothing - που σίγουρα άξιζαν. Βγαίνω όμως εκτός θέματος.

Εδώ λοιπόν έχουμε μια μεγάλη επιστροφή στην δισκογραφία ενός θρυλικού συγκροτήματος με ένα άλμπουμ που, εντάξει, δεν θα πω πως άξιζε την αναμονή αλλά άξιζε την κυκλοφορία! Ένα άλμπουμ που κατέληξε να είναι πραγματικά καλό παρά τα πολλά προβλήματα που αντιμετώπισε το συγκρότημα τα τελευταία χρόνια. Ένα άλμπουμ που αν και μάλλον στερείται ομοιογένειας, αν και φαίνεται να είναι δουλεμένο με την σκέψη σε άλλον τραγουδιστή παραμένει εκρηκτικό και με μελωδίες και ρεφραίν που σου κολλάνε στο μυαλό.

Κυκλοφορίες 23 - 11 - 2011

2011-11-27T10:54:00.000+02:00

Τι ξεχωρίζει αυτήν την βδομάδα; Το Shade, ένα Locke and Key εκτός κανονικής σειράς, το Hellblazer και το... Voodoo.

Θα ξεκινήσω με το Shade #2. Θυμάστε πως τέλειωσε το προηγούμενο τεύχος; Θυμάστε που ο Deathstroke έκανε χρήση ενός ομοιώματος για να βρει τον Shade αφύλαχτο και να τον κόψει κομμάτια; Ε, πίσω έχει η αχλάδα την ουρά. Και ο Shade το ίδιο έκανε. Και ταιριάζει να ξεφύγει από τα νύχια του Deathstroke με κόλπο που χρησιμοποίησε ο ίδιος. Και το τεύχος δεν σταματά εκεί να είναι καλό. Ούτε ασχολείται αποκλειστικά με τον Shade. Οι Robinson και Hamner μας γνωρίζουν νέους χαρακτήρες, στοιχειοθετούν μερικές πολύ καλές σκηνές δράσεις και γενικά μας αφήνουν κατευχαριστημένους.

Πολύ καλό ήταν και το Locke And Key - The Guide To The Known Keys, για αυτό δηλαδή που ήθελε να πετύχει. Διηγείται μια γλυκόπικρη ιστορία που δίνει διαφορετική οπτική στις δυνάμεις και την χρήση των κλειδιών. Ένας γιος με μεγάλα προβλήματα υγείας, ένας πατέρας στο πλευρό του και ένα κλειδί που γίνεται μια εναλλακτική λύση σε όλη αυτήν την κατάσταση. Στο τέλος του τεύχους υπάρχει επίσης ένας οδηγός για τα διάφορα κλειδιά που έχουμε δει ή και δεν έχουμε δει μέχρι τώρα και τις δυνάμεις τους ενώ το τεύχος καλύπτει το κενό μέχρι το επόμενο και τελευταίο αν θυμάμαι καλά volume.

Περνάω στα δυο comics του Milligan. Στο Hellblazer #285 έχουμε καταραμένα παλτά, τρελές μάγισσες, μαφιόζους και τους Constantines στην μέση. Και όλα να έχουν βάση και αιτιολόγηση στα προηγούμενα τεύχη. Στο Justice League Dark #3 όμως δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Ψιλοχάλι το τεύχος με φωτεινότερο σημείο την όλη φάση μεταξύ John και Z. Μόνο γι' αυτούς τους δυο αξίζει και για την ελπίδα πως στο μέλλον θα δούμε τη Ζ να φορά τα ρούχα της δουλειάς της.

To Voodoo #3 είναι ένα πραγματικά καλό τεύχος. Από άποψη ιστορίας, ρυθμού και artwork. Είπαμε, το in your face πρώτο τεύχος μάλλον έκανε κακό. Ακόμη και η εμφάνιση του Kyle Rayner Green Lantern είναι δικαιολογημένη και λειτουργεί πολύ καλά μέσα στο τεύχος. Όποιος λοιπόν θέλει δόση από Lantern αυτήν τη βδομάδα καλύτερα να την πάρει από εδώ παρά από το κάκιστο Green Lantern New Guardians #3.

Τι άλλο καλό υπάρχει; Καταρχάς το Unwritten #31.5. Ναι, καλά είδατε, 31,5. Αυτό το τεύχος, με την παράξενη αρίθμηση, ρίχνει μια πολύ ενδιαφέρουσα ματιά στην ιστορία του Unwritten Cabal και της δράσης του σε τρεις διαφορετικές ιστορικές περιόδους και γωνιές του κόσμου. Είναι ένα πολύ καλοδεχούμενο διάλειμμα από την κεντρική ιστορία. Καλά λόγια έχω και για το Aquaman #3. Ο Johns βάζει έξυπνα στην πλοκή έναν το λιγότερο αμφιλεγόμενο χαρακτήρα από το παρελθόν του ήρωα ενώ στην συνέχεια τον στέλνει μαζί με την Mera να βρουν το βασίλειο των πιρανχαθρώπων.

Το Rasl #12 αποτελεί ένα απλώς εντάξει τεύχος που φυσικά θα μπερδέψει όποιον δεν έχει κάτσει να ασχοληθεί με την σειρά. Ώρες ώρες μπερδεύει κι εμένα. Ίσως να φταίει που βγαίνει αραιά και που. Το B.P.R.D. Hell On Earth Russia #3 είναι καλύτερο από το προηγούμενο τεύχος. Να επισημάνω τις ωραίες στολές του ρώσικο αντίστοιχου τμήματος του BPRD. Το Flash #3 έχει μια τρελά cool πρώτη σκηνή στην οποία o Flash σώζει ένα αεροπλάνο. Το υπόλοιπο τεύχος ωχριά μπροστά σε αυτήν αλλά δεν πειράζει. Το I Vampire #3 ενώ είναι καλό κάπου έχει αρχίσει να με κουράζει. Και είναι μόλις στο 3ο τεύχος. Δεν πειράζει, Gotham στο επόμενο.

Το επετειακό Fantastic Four #600 είναι περίπου 100 σελίδες και σε κάποιες από αυτές διηγείται το πως τελικά δεν πέθανε ο Johnny Storm και πως καταφέρνει να επιστρέψει στην Γη. Φαντάζομαι πως όσοι διαβάζουν το FF τον τελευταίο καιρό θα το βρήκαν ελαφρώς καλύτερο αυτό το τεύχος. Επειδή θα καταλαβαίνουν και κάτι παραπάνω για το τι συμβαίνει αυτήν την στιγμή. Kree, Inhumans, alternate Reeds, Doom, Negative Zone σε ένα έστω και μεγαλύτερο τεύχος είναι υπερβολικά αν δεν ξέρεις πως κολλάνε το ένα με το άλλο. Πάντως αξίζει.

Στο Wolverine And The X-Men #2 ο Logan αφού είδε στο Uncanny X-Force το πιθανό potential του Ice Man αποφασίζει να τον σπρώξει να το συναντήσει. Καλή αυτή η σκέψη του Aaron χωρίς κάτι άλλο πολύ διασκεδαστικό ή "jaw-dropping" ενώ το artwork του Bachalo χάνεται κάτω από το μέτριο χρώμα που ο ίδιος βάζει. Το All-Star Western #3 επίσης θα ωφελούνταν από έναν καλό colorist στην πρώτη από τις δυο ενδιαφέρουσες αλλά όχι πολύ καλές ιστορίες του. Με το μέτριο Ιnvincible #85 ένα τελικό σχέδιο αφανισμού των Viltrumites που μπορεί να πάρει μαζί και τους ανθρώπους χάνεται κάτω από ήχους θορυβωδών σεξουαλικών περιπτύξεων. Τέλος, το Superman #3 είναι οπως και τα προηγούμενα, χρυσή μετριότητα.

Τώρα, στον πάτο έχουμε το Blackhawks #3 που έχει χειρότερη ιστορία και πολύ χειρότερο inking από το προηγούμενο. Από κοντά το Batman The Dark Knight #3 με μια έξυπνη αν και τετριμμένη η ιδέα για την πραγματική ταυτότητα του Joker αλλά τίποτα άλλο. Το Astonishing X-Men #44 αποτελεί κατάντια για το άλλοτε κραταιό αυτό comic. Την συγκεκριμένη ιστορία την βρήκα ένα σκαλοπάτι κάτω ακόμη και από τις όχι και τόσο σπουδαίες προηγούμενες. Με το Kick-Ass 2 #5 ο Mark Millar είναι στα καλύτερα χειρότερά του ενώ το Τeen Titans #3 είναι άνετα το χειρότερο τεύχος αυτής της γενικά μέτριας ή και κακής σειράς.

Κυκλοφορίες 16 -11 - 2011

2011-11-23T15:59:00.000+02:00

Να μωρέ, εκείνος ο Capullo, χαραμιζόταν τα τελευταία χρόνια στον McFarlane. A, και το #comicsroast μοιάζει να επιστρέφει κανονικά. Κρίμα ρε, μου άρεσε που το φιλοξένησα εδώ.

Πολύ καλό λοιπόν το Batman #3. Το στυλ του Capullo έχει ταιριάξει τέλεια. Τόσο τέλεια που σε κάνει να αναρωτηθείς γιατί δεν τον έπαιρνε στην δούλεψή της η DC τόσο καιρό. Βέβαια, χωρίς την παρουσία του Snyder στο σενάριο όλα τα παραπάνω ίσως να μην είχαν σημασία. Ε, λοιπόν άλλο comic έχει το όνομα και άλλο την χάρη. Εδώ βλέπουμε τον Bats να κάνει δουλειά detective, να ψάξει και να αποκαλύπτει μεθοδικά ένα ένα τα μυστικά του Court of Owls. Τι είπατε; Στο Detective Comics δεν γίνονται τέτοια πράγματα; Αστείο μου φαίνεται.

Πολύ καλό και το Catwoman #3. Συναισθηματικά φορτισμένο, γεμάτο συγκίνηση και οργή. Στο τομέα του σχεδίου ο March παραδίδει μαθήματα. Καλό και το Wonder Woman #3 στο οποία η Diana μαθαίνει πως η μάνα της την κορόιδευε τόσα χρόνια και πως είναι και αυτή ένα από τα μπάσταρδα του Δία.

Καλά λόγια έχω να πω και για το Red Hood And The Outlaws #3, το καλύτερο τεύχος μέχρι τώρα της σειράς σεναριακά αλλά κυρίως καλλιτεχνικά. Έξοχη η δουλειά του Rocafort. Καλό και το Birds Of Prey #3 που βλέπει μεγάλη βελτίωση χάρη στην αλλαγή colorist. Με I Zombie #19 η ιστορία γυρίζει πίσω στο Eugene, Oregon το οποίο έχει τεθεί υπό επίβλεψη της εθνοφυλακής εξαιτίας των ζομπι. Αρκετά ενδιαφέρον τεύχος.

Το Green Lantern Corps #3 δυστυχώς δεν είναι τόσο καλό. Ξεκίνησε πολύ καλύτερα και έπεσε, ακολούθησε αντίθετη πορεία από το Green Lantern δηλαδή. Το Justice League #3 είναι μάλλον κακό. Τουλάχιστον μαζεύτηκε σχεδόν όλη η ομάδα. Το Nightwing #3 είναι επίσης κακό. Τελικά η επιστροφή στο παλιό alter ego δεν φαίνεται να ωφελεί τον Dick Grayson. To Supergirl #3 είναι απλώς μέτριο. Από την μια είναι το πρώτο μη αποσυμπιεσμένο τεύχος αλλά από την άλλη δεν είναι τόσο καλή η ιστορία του.

Το New Mutants #34 είναι εντάξει. Το προηγούμενο τεύχος ήταν καλύτερο μεν αλλά και αυτό δεν σε χαλάει. Εμφανίζουν και μια metal μπάντα στο τέλος που προκαλεί καταστροφές με την μουσική της . Κάτι σαν τους Dethklok με πιο ποζεράδικο στυλ. Το Ultimate Comics X-Men #3 δεν άντεξα καν να το ξεφυλλίσω. Κοίτα κάτι πράγματα.

Συμπαθές στην χειρότερη περίπτωση το Star Wars - Knight Errant: Deluge #4. Ανατροπές, ηρωισμός από κει που δεν τον περιμένεις, λειτουργικό artwork. Τίποτα σπουδαίο αλλά με κάποιο ενδιαφέρον για τους fans του παιχνιδιού το Mass Effect - Invasion #2.

Doctor Who Stuff

2011-11-18T23:57:00.001+02:00

Children in Need

Christmas Special Trailer

Rock the Vote - Blogovision 2011

2011-11-17T22:55:00.001+02:00

Όπως και πέρυσι έτσι και φέτος θα συμμετάσχω στο Rock the Vote ή Blogovision! Φέτος όχι μόνο βγήκε πιο εύκολα η 20άδα αλλά δυσκολεύομαι να αποφασίσω τι θα αφήσω έξω. Παράξενα πράγματα. Από 1η έως 20 Δεκέμβρη λοιπόν θα δημοσιεύω εδώ τις επιλογές μου οι οποίες θα συνοδεύονται με τα κατάλληλα tags.

Κυκλοφορίες 09 - 11 - 2011

2011-11-11T21:44:00.001+02:00

Αν συνεχίζει να γράφει και να σχεδιάζει ο JH Williams III θα συνεχίζω να αγοράζω το Batwoman να γράφω διθυράμβους γι'αυτό και να παραβλέπω και τα όποια αρνητικά του.

Ναι, εντάξει, θα γίνω βαρετός αλλά και στο Batwoman #3 μιλάμε πάλι για οπτική πανδαισία, για αλλαγές στυλ στο φτερό οι οποίες δένουν αρμονικά, για εκπληκτικά double spreads, για την λειτουργικότητα του artwork κάθε στιγμή. Ό,τι και να ειπωθεί για την καλλιτεχνική αρτιότητα του JH Williams ΙΙΙ θα είναι λίγο. Ευτυχές γεγονός είναι η παρουσία και ενός τόσο καλού colorist όπως ο Dave Stewart ο οποίος αναδεικνύει την δουλειά του Williams ακόμη περισσότερο.

Τώρα, στο συγγραφικό κομμάτι, Williams και Blackman κάνουν καλή δουλειά. Μπορεί να φαίνεται λίγο απότομη η κατάρρευση της Kate, το ξέσπασμα εις βάρος της ξαδέρφης της, το άδειασμα των εσώψυχών την στην φιλενάδα της στους νέους αναγνώστες όμως δεν είναι. Η τραυματική εμπειρία που σχετίζεται με την αδερφή της, την οποία ξαναζεί στις πρώτες σελίδες, απαιτεί την ανάγνωση των παλιότερων ιστοριών της Batwoman. Δεν μπορεί αλλιώς να καταλάβει κανείς το συναισθηματικό βάρος που κουβαλά η Kate.

To Batman And Robin #3 είναι με άνεση το καλύτερο τεύχος της σειράς μέχρι τώρα. Τι ευτυχία! Ο Damian συνεχίζει να είναι βρωμόπαιδο, να μην ακούει τους μεγαλύτερους και σοφότερούς του και φυσικά να μπλέκει σε καταστάσεις που ούτε ο πατέρας του δεν θα μπορεί να τον ξεμπλέξει. Πως τα καταφέρνει το καταραμένο. Tomasi, Gleason και Gray στα καλύτερά τους δίνουν ένα άκρως διασκεδαστικό τεύχος με μπόνους έναν Alfred στα πιο cool του! Στην ίδια πόλη διαδραματίζεται και τo Batgirl #3. Χωρίς να είναι άσχημο είναι μάλλον αδιάφορο το τεύχος. Τι γκαντεμιά να υπάρχει ένα τόσο καλύτερο comic στο οποίο πρωταγωνιστεί μια κοκκινομάλλα ντυμένη νυχτερίδα και οι συγκρίσεις να είναι αναπόφευκτες! Εδώ μάλλον η DC έκανε πατάτα.

Πολύ καλό είναι πάλι και το Deathstroke #3. Πάλι πιο φονικός από ποτέ, πάλι ο καλύτερος διαφημιστής του εαυτού του. Μόνο που όπως βλέπουμε στο τέλος η άκαμπτη στάση του του δημιουργεί περισσότερα προβλήματα απ'όσα θα περίμενε και ο ίδιος. Στα ίδια επίπεδα το Demon Knights #3 με τον χαμό να συνεχίζεται και να μην δείχνει πως μπορεί να σταματήσει. Καλύτερο το Frankenstein Agent Of S.H.A.D.E. #3 σε σχέση με το προηγούμενο τεύχος με τον ομώνυμο χαρακτήρα να δείχνει μεγαλειώδη τρέλα. Επίσης η μυστηριώδης μούμια που κουβαλούν μαζί τους δείχνοντας της ικανότητες της γίνεται ξαφνικά ακόμα πιο μυστηριώδης!

Καλά λόγια έχω και για το Green Lantern #3. Πολύ έξυπνη τελικά η ιδέα να υπάρχει ο Sinestro σε κάθε τεύχος. Δίνει το κάτι παραπάνω που γενικά θα έλειπε από αυτό το comic. Καλό είναι και το Resurrection Man #3 το οποίο έχει να κάνει με την μάχη του Mitchell με τα δυο εντελώς παλαβά γκομενάκια που προσπαθούν να τον πάρουν αιχμάλωτο. Grifter #3 και Superboy #3 απλώς διαβάζονται. Το δεύτερο έχει και μια έκπληξη στο τέλος που το σώζει κάπως.

Στο Unwritten #31 ο Tommy περνά στην αντεπίθεση. Γνωρίζει πια το ταλέντο του στην μαγεία, την χρησιμοποιεί κατά κόρον αλλά είναι βιαστικός ως προς την εκμάθησή της. Οι φίλοι του ανησυχούν γι'αυτόν αλλά δεν φαίνεται να τους ακούει. Δικαιολογείται πως όσο καθυστερεί τόσο οι κοντινοί σε αυτόν θα παθαίνουν κακό. Τι κρίμα που οι φίλοι του είχαν κάποιο δίκιο. Καλούτσικο τεύχος το οποίο όμως κόβει απότομα.

Βαμπιροκαταστάσεις στην Dark Horse με το Baltimore - The Curse Bells #4 να είναι πολύ ανώτερο του Buffy The Vampire Slayer Season 9 #3. Αρχιβαμπίρια, νεκρανεστημένες μάγισσες, δαιμονισμένες καλόγριες, ιεροεξεταστές και κυνηγοί, απ'όλα έχει ο μπαξές. Και όλα ταιριάζουν και όλα λειτουργούν. Στης Buffy από την άλλη έχουμε ένα απλώς συμπαθές ή ακόμη και μέτριο τεύχος που σε σταματά να αναρωτιέσαι αν ήταν καλή ιδέα ο ένατος κύκλος. Όχι πολύ καλή απαντάς. Στο comic που δεν σχετίζεται με βρικόλακες, το Orchid #2, φαίνεται αυτήν την φορά η απειρία του Morello στην συγγραφή. Γεμίζει με κείμενο στο οποίο προσπαθεί να εξηγήσει το setting της σειράς αντί να το κάνει μέσω τον χαρακτήρων και της πλοκής.

To Uncanny X-Force #17 αποτελεί άλλο ένα σπουδαίο τεύχος στα πολλά σπουδαία τεύχη που έχει αυτή η σειρά. Opena και White στον καλλιτεχνικό τομέα κάνουν πάλι θαύματα ενώ ο Remender χρησιμοποιεί έναν από μηχανής θεό αλλά και ένα πολύ κατατοπιστικό flashback ώστε να οδηγήσει τα πράγματα σε μια τελική μάχη. Archangel εναντίον όλων με έπαθλο την σωτηρία του πλανήτη!

Το Ultimate Comics Spider-Man #4 είναι καλό. Βάζοντάς τον νέο Spidey μέσα στα γεγονότα των τελευταίων στιγμών του "original" ο Bendis πετυχαίνει να φαίνεται απολύτως φυσιολογική η διαδοχή αλλά δείχνει και πόσο χαράμι πήγε το Ultimate Fallout. Λογικό και το τέλος του τεύχους με την εμφάνιση της κλώνου To Avenging Spider-Man #1 χωρίς να είναι κακό μάλλον απογοητεύει. Χρόνια περιμέναμε να αναλάβει ο Joe Mad! τον ρόλο του σχεδιαστή ενός Spidey τίτλου και τώρα που το κάνει δείχνει λίγος. Οι Tim Townsend και Tom McWeeny στα μελάνια λείπουν πάρα πολύ ενώ μπορεί να πεις πως και το χρώμα δεν ικανοποιεί.

The Comics Roast 05. 02/11/11

2011-11-10T14:39:00.000+02:00

Λόγω του 52oυ Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης ο @manolis δεν μπορεί να ποστάρει στο blog του οπότε αναλαμβάνω εγώ την δουλειά. Μην μείνει ο κόσμος χωρίς Comics Roast βρε αδερφέ.

Rotating cast από την αφρόκρεμα των Ελλήνων geek bloggers, όλοι οι τίτλοι της εβδομάδας από όλες τις εταιρίες comics στο τραπέζι, και όποιος αντέξει.

TONIGHT’S CAST

@manolis – θάβει ταινίες στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης - gkoultouroblog
@georgethebeast– έκανε σεξ - βαρεμέναημερολόγια
@dimitrisdx– έκρυψε την σαμπρέλα από τον Μανώλη - theoriginal DimitrisDX
@Hell_b0y –στο μπλογκ του δεν έχει 0 και underscore - Hellis a Land Without Comic Books
@amatyultar -Νταρκ Τάυλερ, ποιος είναι αυτός; - amatynews

Σταθεροίστο ραντεβού μας με 4 αναλυτικές κριτικές comics και 17(!) γρήγορεςματιές στους υπόλοιπους τίτλους της εβδομάδας.

Τους τίτλους αυτής της στήλης μπορείτενα τους βρείτε στα ελληνικά καταστήματα comics (Jemma Καλλιθέα-Πειραιά, Solaris, Tilt και RelaxYour Soul Comics στο κέντρο, Comicsworld στονΚορυδαλλό, Dojo στο Μαρούσι, Star στην ΑγίαΠαρασκευή, Metropolis και Comics Cave στην Θεσσαλονίκη)αλλά και να τους αγοράσετε και διαβάσετε online στους υπολογιστές, τα iphoneκαι τα ipad σας μέσα από τον επίσημο διανομέα digital comics ‘Comixology’.

ΠΑΜΕ!

OUR LOVE IS REAL #1

@dimitrisdx

Χα! Από πού να ξεκινήσεις και πούνα σταματήσεις. Σε 25 σελίδες έχουμε ανθρώπους που κάνουν σεξ με ζώα, με φυτά,με... κρυστάλλους (!), πόλεμο μεταξύ τους και όλα αυτά να ανατρέπονται με στυλκαι να κλείνουν την ιστορία με twist της τελευταίας σελίδας. Είναι τόσο καλόπου θα το ήθελα σε ongoing.

Δηλαδή, δατ όκγουορντ μόμεντ πουη σκύλα σου καταλαβαίνει ότι σκέφτεσαι άλλη. Άβολο. 8/10

@Hell_b0y

Είχε μια πλάκα αλλά μέχρι εκεί. Σαν να διάβαζα κάποιο από ταFuture Shocksστο 2000AD. 6/10

@georgethebeast

Είχε την πλάκα του και έβαζε και το ερώτημα αν κάνει ναερωτεύεσαι τον εχθρό.Ναι μιλάει για ένα κούλο μέλλον που μάλλον πια μπορείς νακάνεις σεξ ακόμα και με κρύσταλλα...8/10

@amatyultar
Εμ... δεν έχω τί να γράψω βασικά. Τελείως κουλό, τουλάχιστον ήταν ενδιαφέρονμπορείς να πεις. 6/10

Συνολικό: 7/10

UNCANNY X-MEN #1

@dimitrisdx

Ακριβώς δύο εβδομάδες μετά τοτέλος του Uncanny X-Men, το... Uncanny X-Men επιστρέφει με ένα ακόμη άθλιοεξώφυλλο αλλά με υποσχόμενο δημιουργικό team, τον συνήθως ενδιαφέροντα KieronGillen στο σενάριο (όπως και στο προηγούμενο volume), τον πάντα αξιόπιστοCarlos Pacheco στο σκίτσο και τον πάντα απειλητικό “κακό” στο προσκήνιο, τονMr. Sinister.

Χωρίς να γίνονται πολλά στοτεύχος, πέρα από μία μεγάλη μάχη ουσιαστικά που θα οδηγήσει στο cliffhanger τουτεύχους, ο Gillen μας εισάγει στο status quo της Utopia, παρουσιάζει τουςβασικούς του χαρακτήρες, διαχωρίζοντάς τους από το supportive cast, και δίνειτον έλεγχο του παιχνιδιού στον Mr. Sinister, παραλείποντας προς το παρόν τιςεξηγήσεις σχετικά με την (σιγά μη δεν το περίμενες) νεκρανάσταση του.

Σαν ιστορία δεν έχει να προσφέρειακόμα τίποτα το πρωτοφανές, παρόλα αυτάτο τεύχος είναι συνεπές, παλιομοδίτικα αλλά κλασικά υπερηρωικό, με το σκίτσο του Pacheco να βοηθά στον ρυθμότης ιστορίας. Ο Pacheco μπορεί με τα χρόνια να παράτησε τις υπερβολικέςφιγούρες του Fantastic Four και των X-men των late 90s, παρέμεινε όμωςιδιαίτερα ικανός στο στήσιμο των σκηνών και της δράσης, κάτι που φαίνεται καιεδώ. Η συνέχεια θα δείξει. 6/10

@manolis

Μου λείπει ο Pacheco των 90s, πριν χαντακώσει το στύλ τουστο Fantastic Four και χάσει το edge του. Μα τον θυμάστε στο πρώτο μίνι τουBishop και με τον Lobdell στο X-Men; Άλλη ποιότητα μωρέ τότε.

Ήταν τόσο εκφραστικός και τώραέχει καταντήσει τόσο κλινικός που θα φτάσει να τον μπερδεύουμε με τον Sean Chenξερωγώ.

Στο τεύχος μου άρεσε η σημασίαπου έδωσε στις μικρές στιγμές που κάνουν αυτούς τους χαρακτήρες αληθινούς: οιαναφορές στην ιστορία τους, το chit-chat όταν πάνε να κάτσουνε στις καινούριεςγαμάτες καρέκλες τους, οι συζητήσεις που κάνουν όταν βρεθούν μόνοι μεταξύ τους.Η επιλογή την συγκεκριμένης σύστασης της ομάδας με ξένισε στην αρχή αλλά πλέονβγάζει νόημα, όπως και ο διαχωρισμός των δύο ομάδων. Για να δούμε. 7/10

@dimitrisdx

Είχε μανία με τα δάχτυλα. Πάντατόσο έντονα. Ακόμα βλέπεις στοιχεία εκείνης της φάσης του σήμερα, αλλά ναι έχειγίνει πολύ πιο υποτονικός.

@Hell_b0y

O Celestial στην μέση του SanFrancisco έχει μείνει εκεί από τότε που καταπιάστηκε ο Gaiman με τους Eternals,ε; Σχεδιαστικά κατώτερος ο Pacheco και από τον παλιό εαυτό του αλλά και τον όχιστα καλύτερά του Bachalo του αδερφού comic. Από την άλλη αυτή η ιστορία βγάζειπερισσότερο νόημα. Άντε, χαριστικά 6/10και εδώ.

@georgethebeast

Επειδή εχω κάνει σεξ δεν θα γίνωκακός και του δίνω ενα 3/10 μπας καιεκει στην γαμημένη την marvel καταλάβουν οτι αυτό το πραμα είναι κακό(αν δενειχα κάνει σεξ θα του έριχνα ενα -3/10)

@manolis

Γιατί κακό ρε;

@Hell_b0y

Γίνεται να έχει κάνει πάλι σεξ ο @georgethebeastπριν κάνει κριτική σε Batman την επόμενηβδομάδα;

@amatyultar

Το χειρότερο θα ήταν να κάνει σεξαφού διαβάσει Bendis. Για το σεξ.

Όσο για το Uncanny τώρα, έχονταςδιαβάσει αυτό το νέο νο. 1 και κάποια νο. 1 των New 52s της DC (π.χ. Batman,Flash, JLA) έχω την εντύπωση ότι γενικά υπάρχει μία τάση στο να γυρίσουμε πίσωστις πιο απλές ιστορίες των 90s, ίσως και παλιότερων εποχών. Δεν νομίζω όμωςότι το θέλει κανείς αυτό. Η διαφορά εδώ είναι το ωραίο chit-chat μεταξύ τωνχαρακτήρων (όπως είπε ο @manolis) που εδραιώνει τις σχέσεις μεταξύ τους και τοόλο ύφος του αρχηγού Cyclops και κατ’ επέκταση όλου του comic που λέει “ωραία,οι άλλοι κάνανε πάλι σχολείο, εμείς μεγαλώσαμε πια, είμαστε γαμάτοι και τώραπρέπει να το δείξουμε και να ασχοληθούμε με τίποτα μεγαλύτερο”. Εξάλλου, τίάλλο θα περίμενες από μία ομάδα που έχει μεταξύ άλλων Cyclops, Emma Frost,Magneto, Namor, Storm και Colossus με δυνάμεις Juggernaut; Ας ελπίσουμε ότι θακρατήσει αυτό το ύφος στο μέλλον. 7/10Στα συν γαμάτες σκηνούλες όπως το “σηκώστε το χέρι όποιος από σας δενθεωρούνταν super-villain στο παρελθόν” και η παρακάτω:

Συνολικό: 5,8/10

AVENGERS ACADEMY #20-21

@manolis

Ο εφηβικός τίτλος της Marvel γιατους μη-μεταλλαγμένους ήρωες της ξεκινάει μια νέα εποχή με το τέλος του FearItself. Οι 6 μαθητές της πρώτης τάξης (οι μόνοι επιζώντες βασανιστηρίων σταχέρια του τότε-κυβερνητικού Norman Osborn, όλοι με τις προδιαγραφές να γίνουνοι μεγαλύτεροι κακοί στην ιστορία της Marvel) υποδέχονται τους νέους συμμαθητέςτους από κάθε γωνιά της Marvel:

Θα προσπαθήσω να τους αναγνωρίσω όλους: o Juston Seyfert καιτο κατοικίδιο του Sentinel, η νέα She-Hulk (κόρη του Hulk και της Thundra), ηνέα Spider-Girl (πρωην Arana), o Butterball και ο DragonWing από το AvengersInitiative, η (πλέον λεσβία) Julia Powers από το Power Pack, o Ricochet(Slingers) με τη νέα Penance (ναι, Generation-X) και την Turbo (New Warriors)από το εφηβικό support group για υπερήρωες The Loners, o Rocket Racer από τιςσελίδες του Spider-man (στα 70s!), o νέος Power Man, η νέα νέα White Tiger, καιστην ιπτάμενη πολυθρόνα... ο Taki από τους Χ-terminators?!? Και άλλο ένα παιδίμε τα πόδια που υποθέτω είναι ο Machine Teen από το ξεχασμένο μίνι στις αρχέςτης δεκαετίας.

Πες τα κοπελιά! Στην ουσία βέβαια μόνο δυο από όλουςδ’άυτους μπαίνουν στο κεντρικό ‘drama’ cast του βιβλίου, ακόμα επικεντρωμένο μετα προβλήματα και τους φόβους των έφηβων αυτών χαρακτήρων και την έλλειψηεμπιστοσύνης τους για τους ‘μεγάλους’ Avengers.

Ο Christos Gage είναι ο μόνος συγγραφέας στην Marvel πουόντως εκμεταλλέυεται τα γεγονότα του Fear Itself για να εξετάσει πωςεπηρρεάζονται αυτά τα παιδιά μετά από τις εμπειρίες τους στα ‘βαθιά’ τωνυπερηρωικών μαχών, μπλεγμένοι σε μια αληθινή εμπόλεμη κατάσταση και αφούαναγκάστηκαν να σκοτώσουν για πρώτη φορη φορά και να πάρουν κάποιες σκληρέςαποφάσεις. 7/10

@amatyultar

Άντε να ξέρω κάνα-δύο από όλουςαυτούς που ονόμασες. Δεν ξέρω αν με εντυπωσιάζεις ή με τρομάζεις.

@dimitrisdx

Εξαιρετικό jumping-on point, πουλένε και στο χωριό μου, διατηρεί την δυναμική που είχε και πριν και προσπαθείνα δημιουργήσει ένα νέο ενδιαφέρον arc που νομίζω θα εξελιχτεί καλά, καθώς οGage ξέρει να ισορροπεί ανάμεσα στην ανάπτυξη χαρακτήρων και την δημιουργίαέντονης δράσης μέσα από αυτήν. Μπράβο, μπράβο.

Αχ, κουκλίτσα μου, μας τα’παν κιάλλες. 7/10

@georgethebeast

Χωρίς να έχω διαβάσει άλλεςιστορίες μπορώ να πω ότι μπράβο τους! Αν και μπορείς να πεις οτι μου θυμίζειξεδιάντροπα teen titans δεν με ενοχλεί καθόλου και παιζει να κάτσω να διαβάσωκαι τα προηγούμενα! 7/10

@amatyultar

Είχα να διαβάσω Avengers Academyαπ’ τα δύο πρώτα τεύχη του τίτλου αλλά ο Gage σχεδόν με κάνει να θέλω να τοξαναρχίσω. Σχεδόν όμως. Ωραίες οι δυναμικές, έχει προοπτική αλλά πιστεύω ότικαι ο Gage και ο Chen προς το τέλος κάνουν λίγο προχειροδουλειές καιπασαλείματα. Οι βετεράνοι Avengers φαίνονται λίγο ξύλινοι και μονοδιάστατοι καικάπου εκεί που παρουσιάζει τους δύο νέους (σημαντικούς) μαθητές μοιάζει σαν ναβάλανε κάποιον άλλον να σκιτσάρει για δυο-τρεις σελίδες ενώ ο Chen είχε βγειγια τσιγάρο. Επίσης το cliffhanger δε μας βάζει και σε καμία ιδιαίτερη αγωνία.(κοινώς: ποιος χέστηκε;) 6/10

@manolis

Τι λες ρε! Αφού δείχνει οτι ο Χ χαρακτήραςΔΕΝ είναι ο Χ χαρακτήρας αλλά ο σατανικός μελλοντικός εαυτός του Χ χαρακτήρα!Αν σκεφτείς και ΠΟΣΟ είναι ο πιο βαρετός χαρακτήρας του βιβλίου, κάνει τρελόexcitement :)

Συνολικό: 6,75/10

NEW MUTANTS #33

@manolis

Ο νοσταλγικός τίτλος πουεπανένωσε τους αγαπημένους όλων έφηβους μεταλλαγμένους των 80s και που κανέναςδεν περίμενε να φτουρίσει, εξελίχθηκε στα χέρια μιας σειράς έξυπνων συγγραφέωνκαι εκπληκτικών επιλογών καλλιτεχνών στον πιο σταθερά καλό X-τίτλο τωντελευταίων χρόνων.

Το Regenesis βρίσκει την ομάδα μελιγότερα μέλη και πιο συγκεντρωμένη: η αρχηγός ινδιάνα Danielle Moonstar χωρίςτις δυνάμεις της, ο μεταλλαγμένος σαμάνος Nate Grey/X-Man (που δεν χωράνε 5στήλες να εξηγήσω αναλυτικά), η αρχαιορωμαϊκή καλλονή Magma, ο “ΒραζιλιάνοςSteve Sanders” Sunspot, o υπέρ-geek Doug Ramsey/Cypher και ο εξωγήινοςαγκαλίτσας Warlock.

Οι συγγραφείς Dan Abnett και AndyLanning (“DnA”) πετυχαίνουν εδώ γιατί τους χειρίζονται όλους σαν ανθρώπινουςχαρακτήρες και όχι σαν σπάντεξ καρικατούρες ή νοσταλγικά είδωλα των 80s.Επικεντρώνονται στα διλήμματα τους, τις διασκεδαστικές αληλεπιδράσεις τους καιχτίζουν νέες σχέσεις μεταξύ τους. Βοηθάει και ο David Lopez, ο νέοςσκιτσογράφος ένα urban outfitters σκαλοπάτι κάτω από τον Frank Quitely, δίνειστον καθένα ξεχωριστή προσωπικότητα, attitude και στυλ.

Αγαπημένες στιγμές: ο Doug με τονκολλητό του Warlock να κουτσομπολεύουν σε γλώσσα κώδικα και το ανατριχιαστικόψιλοφλερτ / τσατ μεταξύ Hope Summers και Nate Grey:

Να το τολμήσω; ΑΥΤΟΣ: ο έφηβοςπαράλληλος εαυτός του άντρα που σε μεγάλωσε. ΕΣΥ: πιθανόν η μετενσάρκωση τηςμητέρας που δεν γνώρισε. Είναι όμως πιο creepy από τότε που έβγαινε ο Nate μετο φάντασμα του κλώνου της μητέρας του; Φάε τη σκόνη τους Φώσκολε! 8/10

@dimitrisdx

Και αυτό πετυχημένο τεύχος ναξεκινήσει κανείς την σειρά, ιδιαίτερα επικεντρωμένο στους χαρακτήρες και στιςαποφάσεις τους. Είχαν λείψει στο x-σύμπαν αυτά τα τεύχη που κάνουν ζουμ στομυαλό των ηρώων και όχι στα μπράτσα και τα μπούτια τους. Καλή δουλειά, DnA. Γιανα δούμε και την συνέχεια τώρα.

@Hell_b0y

Όχι άσχημο. Η μεγαλύτερη έκπληξηπου παίρνεις είναι όταν συνειδητοποιείς πως διαβάζεις το τεύχος 33 και όχι τονούμερο 1. Η Dani Moonstar πιστεύει πως υπάρχει τρίτος δρόμος για τονσοσιαλισμ...ε, για το τι κάνουν μετά το σχίσμα. Ενδιαφέρουσα αν μη τι άλλοεπιλογή. 7/10

@georgethebeast

ΧΑ!Αυτο είναι καλόοοοοοοοο. Πάνταγούσταρα τον συγκεκριμένο τίτλο κάποτε...και ξάφνικα βλέπω γνώριμες φάτσες,ημόνιμη αγωνία τους να γίνουν η πρώτη γραμμή στους x-men και επιτέλουςανακαλύπτουν τι πρέπει να κάνουν...στο san francisco!!! 9/10

@amatyultar

Ίσως και να έχουμε το νέο(καλύτερο) X-Factor; Tο τεύχος αυτό είναι μία πολύ ωραία εισαγωγή στην νέαεποχή των New Mutants. O Lopez με κέρδισε απ’ την πρώτη σελίδα αν καιψιλο-μανγκίζει σε φάσεις. Παλιές φάτσες, φρέσκες καταστάσεις. Θα δείξει... 7/10

Συνολικό: 7,75/10

ΓΡΗΓΟΡΑ REVIEWS

ACTION COMICS #3

@manolis: Ενδιαφέρουσα η νέα υψηλο-ιντελλέξουαλική sci-fi απόδοσητου πλανήτη Krypton εδώ από τον Gene Ha αλλά δεν κρύβω ότι βαρέθηκα από τοαρχικό σεκάνς όσες εκρήξεις και χαμό και να είχε, και από το υπόλοιπο τεύχοςστο οποίο νιώθω σαν να μη συνέβη οτιδήποτε. Άσε που ο Rags Moralesαποσυντίθεται μπροστά στα μάτια μας τεύχος με το τεύχος. Στο επόμενο θα κάνειαπλά μουτζούρες. 5/10

@dimitrisdx: Δεν μουάρεσε. Ήταν πρόχειρο και κακοφτιαγμένο. Και ο Μοράλες θυμίζει την καταστροφήτου Kordey του New X-Men. Ελπίζω να μην φτάσει μέχρι εκεί. 5/10

@Hell_b0y: Δενκάνει κανένας από τους δυο σχεδιαστές καλή δουλειά αλλά τουλάχιστον οκαταμερισμός είναι σωστός και δεν χάνεται η συνοχή. Κατά τ΄άλλα είναι ένααρκετά καλό τεύχος. Παρουσιάζει μέσω ενός ονείρου μια απειλή από το παρελθόνκαι μέχρι το τέλος καταλαβαίνουμε και το γιατί. 7/10

@georgethebeast: ΒΕΒΗΛΟΙ!!! Morrison will kill you with his dick and uwill beg for more..Σε απλά ελληνικά 10/10

@amatyultar:Τέτοια τεύχη είναι ο λόγος που μισώ τον Morrison και πιστεύω ότι πρέπει νακόψει τα ναρκωτικά. Αδιάφορο και μπερδεμένο. 2/10

Συνολικό: 5,8/10

AMAZING SPIDER-MAN #673

@manolis: ο επίλογος του Spider-Island είναι ένα love letter στονSpider-man από την Νέα Υόρκη, με 2-3-4 αληθινά συγκινητικές σκηνές και την πιοSpidey στιγμή της χρονιάς:

Α, και τον γυμνό Hercules ναπροκαλέι τα πλήθη με την Γκρηκ Λάβερ Τρίχα για Πουλόβερ και τα υπόλοιπα Ελέητου Θεού! Απλά αγάπη, όλο. 9/10

@Hell_b0y: Πρέπει να κάτσω να τα βρω και να τα διαβάσω, ε;

@manolis: διάβασε τα 6 βασικά τεύχη για αρχή :)

@georgethebeast: Ειναι η πρώτη φορά που μετά απο ένα πανικό βλέπειςενα τεύχος που όλοι χαλαρώνουν και ήρεμουν ή είναι ιδέα μου; Τελως παντων μιαχαρά πέρασα και ναι ο hercules ΘΕΟΣ! 8/10

Συνολικό: 8,5/10

X-MEN #20

@manolis: Ο πιο άχρηστος και χωρίς κατεύθυνση τίτλος των X-Menσυνεχίζει ακάθεκτος και μετά το Regenesis. Υποθέτω το νέο concept/κατηγορίαείναι “πρώην φίλοι του Wolverine” για 100 ευρώ, ή X-Force Lite. Undercover αποστολή με Psylocke, Storm, Colossus, (Vampire) Jubilee, Domino, Warpath. Μαυπάρχει ήδη άλλος τίτλος X-Force! Και είναι και εκεί η Psylocke! Αχ, ναείχε και το παραμικρό ενδιαφέρον, να ασχολιόμουν περαιτέρω. 3/10

@Hell_b0y: Διπλωματικά επεισόδια σε φανταστικά κράτη και κάτιSentinels. Πιο ανούσιο απ’ότι φαίνεται. 3/10

Συνολικό: 3/10

HAWK AND DOVE #3

@manolis: Δεν το κρύβω πια. Ανυπομονώ κάθε μήνα να διαβάζω αυτή τηνκουλαμάρα! Σε αυτό το τεύχος τα σατανικά πουλιά απαγάγουν τον Πρόεδρο Obama γιανα στήσουν παγίδα στους πρωταγωνιστές. Γιατί, ξέρεις, είναι ΤΟΣΟ high-profileπου δεν βγαίνουν από το σπίτι για κάτι λιγότερο από θέμα υψίστης εθνικήςασφαλείας. Μαλάκα, και ψιλικατζίδικο να κλεβε κάποιος θα εμφανίζονταν, ποιον δουλεύεις;Παραμένει trashy και κακή κακή ξεπέτα 90s απόλαυση. 4/10

Υ.Γ. ΠΕΘΑΝΑ στο γέλιο με αυτό τοpun!

@dimitrisdx: Τόσο trash που είναι αριστουργηματικό. Όντως μηνιαίοςτίτλος απολασυτικού θαψίματος. Όχι, μπράβο. 4/10

@Hell_b0y: Όχι.

@georgethebeast -10/10 ...come on

Συνολικό: -0,67/10

RED LANTERNS #3

@manolis: όλη η σειρά μια τεράστια μελέτη στις αντιφάσεις. ΟMilligan γράφει ένα φαινομενικά flat superhero comic το οποίο όμως μιλάει γιατην φύση του πόνου και της οργής με μικρές απολαυστικές ανατροπές. Ο Ed Benesαπ’την άλλη παίρνει το σενάριο και το γεμίζει κώλους.

Μ’άρεσε η εισαγωγή στην παρανοϊκήψυχοσύνθεση της Bleez, είχε όσο χιούμορ και τρέλα χρειαζόταν. Ανάθεμα κι ανξέρω όμως που το πάει με το subplot πίσω στη γη. 6/10

@dimitrisdx: Κωλάρα η Bleez, όμως, να τα λέμε αυτά. Αυτή η σειράτελικά έχει αρχίσει να μου αρέσει, και υποψιάζομαι ότι σιγά σιγά, όταν φανεί τοόλο πλάνο, θα εκτιμηθεί κι άλλο. Πέρα από τον κώλο της Bleez προφανώς. 6/10

@Hell_b0y: Εντάξει είναι η ιστορία της Bleez αλλά όντως η υποπλοκήστην Γη φαίνεται μέχρι τώρα ανούσια. 6/10

Συνολικό: 6/10

ANIMAL MAN #3

@manolis: το πιο ΜΠΛΙΑΧ τεύχος του μήνα. Σοβαρά, κάθε σελίδα είναιμια τεράστια αηδία, αλλά με έναν γοητευτικό, χοντροκομμένο γκροτέσκο τρόπο. ΟAnimal Μan και η κόρη του εξερευνούν το Red, την διάσταση των ζωικών τοτέμ καιο Foreman απλά κάνει Χριστούγεννα. 7/10

@dimitrisdx: Ίου. Και wow. Το σκίτσο γίνεται πολύ ωμό, βλέπω καικάποια ίχνη προχειρότητας, αλλά τα αποδέχομαι μέσα στο γενικότερο κλίμα τρόμουπου όντως βγαίνει πετυχημένο. 7/10

@Hell_b0y: Χαμός στο ίσιωμα. Οι απειλές έρχονται από παντού ενώ ηιστορία θυμίζει έντονα την περίοδο Μoore στο Swamp Thing. Το σχέδιο είναι όντωςβιαστικό. Ο Foreman χρειάζεται επειγόντως βοήθεια για να προλαβαίνει ταdeadlines. 8/10

Συνολικό: 7,33/10

SWAMP THING #3

@dimitrisdx: Μου αρέσει το ζευγαράκι Animal man/Swamp Thing. Είναιη διπλή δόση τρόμου της εβδομάδας. Βέβαια, ο τρόπος που στήνουν το σύμπανθυμίζει τακτικές top cow της image αλλά είναι τόσο ωραίο και ανατριχιαστικόκατά στιγμές που δεν με πειράζει στην τελική καθόλου. 8/10

@manolis: Μου θύμισε ευχάριστα Morrison και Seven Soldiers τοτεύχος, ίσως και λόγω της σύνδεσης με τον Paquette. Να πω εδώ βέβαια ότι δενέχω ΙΔΕΑ ποια είναι η Abigail, ελπίζω να κάνουν σωστό catch-up σύντομα. 7/10

@Hell_b0y: Και ενώ το σενάριο γίνεται ολοένα και καλύτερο, ηAbigail Arcane κάνει μεγάλη επιστροφή και είναι πιο σέξι από ποτέ ξεπρολάβει τοτέρας των deadlines το οποίο επιβάλλει δυο διαφορετικούς σχεδιαστές στο τεύχος.Δεν φαίνεται πολύ πάντως, πάλι καλά. 8/10

Συνολικό: 7,67/10

GREEN ARROW #3

@manolis: το ξεπέταξα στα 2 λεπτά αλλά πέρα από βαρετό δεν είχε κανκάποιο γελοίο πάνελ να κοροϊδέψουμε εδώ, μόνο άστοχες διδακτικές μπαρούφες γιατην δύναμη του τουίτερ. Τριπλή απογοήτευση. 0/10

@dimitrisdx: Oύτε καν κωλόχαρτο. 0/10

@Hell_b0y: Όχι.

@manolis: Ψιτ, κοπελιά, πέρασε η 28η ;)

@Hell_b0y: #asemaskouklitsamou

Συνολικό: 0/10

O.M.A.C. #3

@manolis: ο retro-60s-Kirby-monster ήρωας μας O.M.A.C. αιχμάλωτος στη φυλακή από ένα “Psi-Fi” τέρας. Διασκεδαστικό στοover-the-top της καταπίεσης από ‘το σύστημα’ και των μαχών του, αλλά γενικάμέτριο. Πάνω που είχαμε αρχίσει και να το εκθειάζουμε. 5/10

@dimitrisdx: Κάποια στιγμή όλα αυτά τα αυτοτελή θα ενωθούν, είμαισίγουρος. Εμένα και αυτό το τεύχος μου άρεσε, απλά τώρα πια θέλω και το κάτιπαραπάνω σε over-arching mythology. 6/10

@Hell_b0y: Πάλι μου άρεσε. Είναι από τις θετικές εκπλήξεις τωνDC52. Και τώρα που το σκέφτομαι είναι μου θυμίζει έντονα παλιές εποχές Hulk,όταν ήταν άμυαλος και περιφερόταν στην Αμερική. 7/10

Συνολικό: 6,67/10

JUSTICE LEAGUE INTERNATIONAL #3

@manolis: Όλη η DC ένα χάος αυτή τη βδομάδα. Οι καλοί τίτλοι τώραμέτριοι, και οι μέτριοι όπως το JLI απλα... ZZZZZZZZZZ. Χωρισμένοι σε ζευγάριαεξερευνούν ξερωγωτι και μέσα από τις μεταξύ τους αλληλεπιδράσεις αποκαλύπτεταιαπολύτως ΤΙΠΟΤΑ ενδιαφέρον για τους χαρακτήρες τους. 3/10

@Hell_b0y: Oχωρισμός της ομάδας σε ζευγάρια είχε σκοπό μόνο να γεμίσουν σελίδες. Αδιάφορο τεύχος. 3/10

Συνολικό: 3/10

DETECTIVE COMICS #3

@manolis: Πόσο cute (ή μήπως tragic) που ο Tony Salvador Danielπροσπαθεί τόσο απεγνωσμένα να πάρει αναγνώριση, αντιγράφωντας αναίσχυντα τονJ.H. Williams, ή τουλάχιστον προσπαθώντας να... Κατά τ’άλλα, άλλο ένα τεύχοςπερνάει, ο Batman ξεφεύγει από την μια death-trap για να καταλήξει σε μια άλλημέχρι το τέλος του τεύχους. Θα του παραδεχτώ τα designs των henchmen που είναιόντως ανησυχητικά όσο πρέπει. 4/10

@dimitrisdx: Γιατί έχω την εντύπωση ότι αυτός ο τίτλος δεν πάειπουθενά; Α ναι, ίσως επειδή γιατί όντως δεν πάει... 3/10

@Hell_b0y: Βρίσκω πολύ καλό το artwork σε αυτό το τεύχος. Δηλαδή ανυπήρχε ένας αξιοπρεπής συγγραφέας από πίσω θα είχαμε διθυράμβους. Τώρα απλώςβάση: 5/10

@amatyultar: What he said. Απλά είναι αδιάφορο ως τώρα από πλοκήκαι πού το πάει. Ξέρουμε ήδη εξάλλου ότι όλοι θα βγουν αλώβητοι στο τέλος. Θαήθελα το Detective Comics μου να είναι όντως detective παρακαλώ. 4/10

Συνολικό: 4/10

VILLAINS FOR HIRE #0.1

@manolis: εισαγωγικό τεύχος για την νέα σειρά spin-off από τοπετυχημένο (?) relaunch των Heroes for Hire από τους DnA (Δες New Mutants πιοπάνω). Σαν τεύχος δεν δίνει τίποτα παραπάνω από μια απλή εισαγωγή στους 5βασικούς χαρακτήρες των Silver Sable, Black Panther, Paladin, Hellstorm (YEAH!)και την αφεντικίνα Misty Knight, που δεν ξέρω καν αν θα είναι στην κανονικήσειρά. Σώστε τα λεφτά και τον χρόνο σας για το #1. 4/10

@Hell_b0y: Meh... 3/10

@amatyultar: Αυτό δεν κατάλαβα κι εγώ ακριβώς. Ολόκληρο εισαγωγικότεύχος για τους χαρακτήρες που ΔΕΝ θα είναι στην σειρά; Όπως και να ‘χειαδιάφορο. Μην ασχοληθείτε καν. 2/10

Συνολικό: 3/10

STORMWATCH #3

@manolis: συμβαίνουν πράγματα! ΠΟΛΛΑ πράγματα. Μάχες, φεγγάρια,τέρατα, ένας αχταρμάς, και εγώ βαριέμαι. Ούτε καν ξέρω πόσα άτομα έχει πια ηομάδα, μόνο ότι είναι όλοι αβάσταχτα ψώνια. Μου λείπει η παλιά συγκροτημένηδυναμική της ομάδας, η καθαρή πλοκή και η σχέση μεταξύ Midnighter-Apollo καιτης θετής τους κόρης, μετενσάρκωσης της νεκρής τους κολλητής. Ελπίζω να στρώσεισύντομα, τώρα είναι μόνο (καλές) ιδέες στο διάστημα. 5/10

@Hell_b0y: Αν εξαιρέσει κανείς την σκηνή στην οποία ο Hawksmooreμιλάει με τα avatars των πόλεων - nobrainer αυτό της Gotham - δεν αξίζει κάτι ιδιαίτερα σε αυτό το τεύχος. 4/10

@amatyultar: Άλλος ένας τίτλος με προοπτικές που περιμένουμε ναδείξει που το πάει. Μου αρέσει που δείχνει σιγά-σιγά τις πραγματικές ικανότητεςκάθε μέλους, αλλά αυτός ο Adam One πρέπει να φύγει. Ως εισαγωγικό πιστεύω ταπάει πολύ καλά ως τώρα. 6/10

Συνολικό: 6/10

THE STRANGE TALENT OFLUTHER STRODE #2

@manolis: πρέπει να το διαβάζουν όλοι αυτό το κόμικ διάολε! ήτουλάχιστον όλοι οι αρρωστημένοι. Είναι το comic που διαβάζει ο Garth Enni στηντουαλέτα για να τραβήξει μαλακία. Δηλαδή, έχει σκηνή όπου ο κακός έχει εισβάλειστο σπίτι ενός παιδιού, έχει κόψει τον πατέρα του στην μέση, τον έχει καθίσειστο τραπέζι (σε 2 καρέκλες αντικριστές) και του έχει φορέσει το κρανίο τηςγυναίκας του για καπέλο. Και όλα αυτά, είναι πανέμορφα και ποιητικά καιχαριτωμένα μέσα στην απόλυτη αηδία τους. 8/10

@dimitrisdx: Δεν ξέρω αν είναι αυτό καλό, αλλά κι εμένα μου αρέσειπολύ. Το φαντάζομαι βασικά ήδη σε ταινία μέσα στην υπερβολή της βιαιότητάς του.Φέρτε μου το επόμενο! 8/10

@Hell_b0y: Στα επίπεδα του προηγούμενου τεύχους. Αξίζει. 7/10

Συνολικό: 7,67/10

INVINCIBLE #84

@amatyultar: Ποτέ δεν χάνει το ενδιαφέρον του αυτό το κόμικ. Αλλάγια να γίνει ακόμα πιο γαμάτο, στο συγκεκριμένο τεύχος έχουμε την αλλαγή πουπεριμέναμε τόσο καιρό του Invincible ως ήρωα. O Mark ωριμάζει επιτέλους.Εξάλλου, ποιος ο λόγος να έχεις τόση δύναμη μόνο και μόνο για να σταματάςκλέφτες τραπεζών; 8/10

@Hell_b0y: Καλό τεύχος ήταν. Ολίγον game changer αν και τοπερίμενες εδώ και καιρό. Τα ψιθυριστάλόγια “Dinosaurus was right” δεν χρειάζονταν πάντως. Χαλάνε το όποιο μυστήριογια τις κινήσεις του Mark στο υπόλοιπο του τεύχους. 7/10

Συνολικό: 7,5/10

THE BOYS #60

@amatyultar: Για όποιον το διαβάζει ακόμα, το The Boys μετά από τηντεράστια κοιλιά που είχε κάνει φτάνει σε λίγο στο τέλος του και πλέον θυμίζειλίγο τις παλιές του δόξες. Το τεύχος ξεκινάει με την πραγματικά λυπηρή απώλειατης ομάδας και συνεχίζει δείχνοντάς μας πώς όλα συγκλίνουν στην πλέοναναπόφευκτη σύγκρουση των Boys με τους Seven. 7/10

FEAR AGENT #32

Hell_b0y: Με το Fear Agent #32 τελειώνει με επικό, λυτρωτικόκαι πολύ συγκινητικό τρόπο η ιστορία του Heath Huston. Του βασανισμένου αυτούαστροναύτη και χρονοταξιδιώτη, που πέρασε τα πάντα ώστε να σώσει τον κόσμο καινα βρει μια μοναδική στιγμή ευτυχίας. Το τέλος είναι ιδανικό, κλείνει όλα ταανοιχτά μέτωπα και οι τελευταίες σελίδες αν και δεν πρωτοτυπούν ταιριάζουντέλεια. Ένα μεγάλο μπράβο στον συγγραφέα Rick Remender και στους σχεδιαστές πουκατά καιρούς πέρασαν από την σειρά, Tony Moore, Jerome Opena, Mike Hawthorneκαι Kieron Dwyer. Αξίζει δηλαδή να κάτσει κανείς να διαβάσει όλη την σειρά.Εντελώς υποκειμενικά 10/10.

Συνοπτικά οι τίτλοι της εβδομάδας:

NEW MUTANTS #33 7,75/10
OUR LOVE IS REAL #1 7/10
AVENGERS ACADEMY #20-21 6,75/10
UNCANNY X-MEN #1 5,8/10

ACTION COMICS #3 5,8/10
AMAZING SPIDER-MAN #673 8,5/10
X-MEN #20 3/10
HAWK AND DOVE #3 -0,67/10
RED LANTERNS #3 6/10
ANIMAL MAN #3 7,33/10
SWAMP THING #3 7,67/10
GREEN ARROW #3 0/10
O.M.A.C. #3 6,67/10
JUSTICE LEAGUE INTERNATIONAL #3 3/10
DETECTIVE COMICS #3 4/10
VILLAINS FOR HIRE #0.1 3/10
STORMWATCH #3 6/10
THE STRANGE TALENT OFLUTHER STRODE #2 7,67/10
INVINCIBLE #84 7,5/10
THE BOYS #60 7/10
FEAR AGENT #32 10/10

Κυκλοφορίες 02 - 11 - 2011

2011-11-10T00:00:00.002+02:00

Τίτλοι τέλους για μια από τις καλύτερες σειρές που κυκλοφορούσαν τον τελευταίο καιρό.

Με το Fear Agent #32 τελειώνει με επικό, λυτρωτικό και πολύ συγκινητικό τρόπο η ιστορία του Heath Huston. Του βασανισμένου αυτού αστροναύτη και χρονοταξιδιώτη, που πέρασε τα πάντα ώστε να σώσει τον κόσμο και να βρει μια μοναδική στιγμή ευτυχίας. Το τέλος είναι ιδανικό, κλείνει όλα τα ανοιχτά μέτωπα και οι τελευταίες σελίδες αν και δεν πρωτοτυπούν ταιριάζουν τέλεια. Ένα μεγάλο μπράβο στον συγγραφέα Rick Remender και στους σχεδιαστές που κατά καιρούς πέρασαν από την σειρά, Tony Moore, Jerome Opena, Mike Hawthorne και Kieron Dwyer.

Και το Swamp Thing #3 αλλά και τοAnimal Man #3 ασχολούνται με παρόμοια θέματα. Θέματα με τα οποία είχε ασχοληθεί ο Moore παλιότερα στο Swamp Thing αλλά και οι αντικαταστάτες του, όσο ο τίτλος παρέμενε καλός. Μεγάλο μπράβο στους συγγραφείς Snyder και Lemire κατ'αρχήν. Στο σχέδιο τα πράγματα δεν είναι τόσο καλά, φαντάζομαι λόγω των deadlines. Δυο σχεδιαστές αυτήν την φορά στο Swamp Thing, πιο πρόχειρη η δουλειά του Foreman στο Animal Man. Δεν σε χαλάνε όμως. Α, τέλος, πόσο cool η Abigail! Πολύ χαίρομαι με την παρουσία της.

Το Invincible #84 είναι ολίγον game changer αν και το περιμέναμε εδώ και καιρό. Τα ψιθυριστά λόγια “Dinosaurus was right” δεν χρειάζονταν πάντως. Χαλάνε το όποιο μυστήριο για τις κινήσεις του Mark στο υπόλοιπο του τεύχους. Κατά τ'άλλα είναι καλό. Το Strange Talent Of Luther Strode #2 συνεχίζει το κρεσέντο βίας και εφηβικών φαντασιώσεων χωρίς όμως να πέφτει ποτέ σε επίπεδα τύπου Mark Millar. Αξίζει να διαβαστεί.

Το Rachel Rising #3 συνεχίζει την ιστoρία της νεκραναστημένης ή απλώς απέθαντης Rachel. Παράξενα πράγματα συμβαίνουν σε ένα μικρό club. Ποιος ο ρόλος της μυστηριώδους ξανθιάς που προκαλεί απελπισία και μίσος; Και γιατί η Rachel μπορεί να δει το μέλλον; Σε παρόμοιο κλίμα αλλά σε εντελώς διαφορετικό setting, πιο Western, το American Vampire #20. Σε αυτό βλέπουμε πως δημιουργήθηκε το αμερικάνικο είδος βρικόλακα μέσω της διήγησης της πρώτης του είδους. Καλό, με όμορφο και ταιριαστό σχέδιο από τον Jordi Bernet.

Καλό το Action Comics #3 αλλά όχι στα επίπεδα των προηγουμένων. Έξυπνη ιδέα με το όνειρο/παιδική ανάμνηση από τον Κρύπτον και η εμφάνιση εκείνης της απειλής και στον πραγματικό κόσμο. Καλό και το O.M.A.C. #3. Εντάξει, είναι σαν να διαβάζεις παλιά Hulk σε κάποιες στιγμές αλλά γενικά σε αποζημιώνει. Το Red Lanterns #3 συνεχίζει να είναι αποδεκτό και θα μπορούσε να είναι καλύτερο αν έλειπε η side story στην Γη.

ΤαStormwatch #3,Justice League International #3 καιBatwing #3,απλώς διαβάζονται. Θα μπορούσε και κάποιος να τα αγνοήσει εντελώς. Το Detective Comics #3 έχει πολύ βελτιωμένο artwork αλλά συνεχίζει να πάσχει από συγγραφέα. Αν το έγραφε κάποιος πιο ικανός θα μιλάγαμε για άλλο ένα καλό Batman comic μετά τα Batman και Batman & Robin.

Τώρα, το Uncanny X-Men #1 είναι απλώς εντάξει. Ο Pacheco είναι σχεδιαστικά κατώτερος ο από τον παλιό εαυτό του αλλά και τον όχι στα καλύτερά του Bachalo του αδερφού comic. Από την άλλη αυτή η ιστορία βγάζει περισσότερο νόημα. Ευχάριστη έκπληξη αποτελεί όμως το New Mutants #33. Η μεγαλύτερη έκπληξη που παίρνεις είναι όταν συνειδητοποιείς πως διαβάζεις το τεύχος 33 και όχι κάποιο νούμερο 1. Θα λειτουργούσε καλύτερα σαν πρώτο τεύχος και από το Wolverine and the X-Men #1 αλλά και από το Uncanny X-Men #1.

Κυκλοφορίες 26 -10 - 2011

2011-11-03T03:19:00.000+02:00

Το Spaceman με κάνει, για πρώτη φορά τις τελευταίες μέρες, να μην ασχοληθώ πρώτα με κάποιο από τα νέα 52 της DC. Πάλι καλά. Για ακόμη μια φορά παραθέτω λινκς για το γκουλτουροτάμπλρ και το mixtape ώστε θαυμάσετε την συγγραφική δεινότητά μου κι εκεί.

To Spaceman #1 είναι η μεγάλη επιστροφή στην Vertigo των Azzarrello και Risso μετά το 100 Bullets. Διηγείται την ιστορία ενός μεταλλαγμένου πρώην αστροναύτη που προσπαθεί να βγάλει τα προς το ζην του σε ένα δυστοπικό μέλλον. Το συγκεκριμένο τεύχος πάντως μου θύμισε περισσότερο τις δουλειές του Risso με τον Trillo. Ίσως να φταίει η ασυνήθιστη χρήση χαρακτήρων παιδιών, ίσως το όλο αστικό δυστοπικό περιβάλλον, δεν ξέρω. Πάντως για πρώτο τεύχος είναι καλό και επιτυγχάνει μέσω της διαλέκτου που χρησιμοποιούν στο μέλλον και μιας υπόθεσης απαγωγής να σατιρίσει και το παρόν.

Τα δυο καλύτερα των DC52 αυτήν την βδομάδα είναι το Aquaman #2 και το Voodoo #2. Στο πρώτο βλέπουμε τον Aquaman να μην μπορεί να ησυχάσει. Αντί να βρει κάποια ηρεμία εκεί στον φάρο του παρέα με την φιλενάδα του βρίσκεται να πολεμά διάφορους παράξενους ανθρώπους πιράνχας. Ο Lovecraft θα ήταν υπερήφανος. Στο δεύτερο, που επίσης είναι αρκετά καλό, η Voodoο χρησιμοποιεί όλα τα όπλα που έχει στην διάθεσή της. Η τηλεπάθειά της και η ικανότητα μεταμόρφωσής της την βοηθούν να μάθει περισσότερα για τους διώκτες της αλλά και να τους ξεφύγει τελικά. Αφού όμως πρώτα μας κάνει να θυμηθούμε το "Cinderella: Fables Are Forever".

Το All-Star Western #2 παραμένει καλό αλλά όχι τόσο όσο στο προηγούμενο τεύχος. Τουλάχιστον όσον αφορά την κεντρική ιστορία. Το λέω αυτό επειδή έχει μια ενδιαφέρουσα δεύτερη στο ίδιο τεύχος. Το I Vampire #2 αποτελεί flipside του προηγούμενου τεύχος. Μας δείχνει τα πράγματα από την πλευρά της βαμπίρισσας Mary. Δεν ήταν κακό αλλά ήταν κατώτερο του προηγούμενου ιδιαίτερα στον καλλιτεχνικό τομέα. Στο Flash #2 έχουμε να κάνουμε με την την συνειδητοποίηση του Flash πως έχει και άλλες δυνάμεις. Καλό artwοrk αλλά βαρετό γενικά τεύχος. Το Justice League Dark #2, το οποίο έχω πάρει στραβά και από άποψη σεναρίου και από άποψη σχεδίου, δεν μου αλλάζει γνώμη ιδιαίτερα αφού ο Milligan αποφασίζει να δώσει μεγάλο ρόλο στην Dove. Τι μπορεί να πάει στραβά άλλωστε με ένα μελλοντικό crossover με το Hawk & Dove!

Το Blackhawks #2 ήταν άνετα καλύτερο από το προηγούμενο τεύχος. Ένα μέλος των Blackhawks αποκτά υπερδυνάμεις και έχει γίνει youtube atttaction ενώ εμφανίζεται μια μυστική οργάνωση εκπληκτικά εξοπλισμένη και με ανεξάντλητους πόρους. Το Superman #2 είναι παλιομοδίτικο και σχετικά αξιοπρεπές αλλά δεν με κάνει να πετάξω και την σκούφια μου για χάρη του. Μπορώ όμως να περάσω μερικά ευχάριστα λεπτά διαβάζοντάς το. Το ίδιο και με το Green Lantern - New Guardians #2 αλλά και με το Teen Titans #2 που υποφέρει κυρίως εξαιτίας του σχεδιαστή Brett Booth. Καλύτερο σε σχέση με το 1ο τεύχος αλλά όχι πολύ ήταν και το Batman - The Dark Knight #2. Αξίζει να αναφερθώ στην επική ατάκα του Alfred που έκανε ακόμα και τον Bats να σκάσει χαμόγελο.

Από Dark Horse αξίζει να αναφερθώ στα Abe Sapien - The Devil Does Not Jest #2 και Angel And Faith #3. Το πρώτο είναι απλώς εντάξει που δείχνει και πόσο badass μπορεί να γίνει ώρες ώρες ο Abe. Το Angel and Faith είναι το καλύτερο μέχρι τώρα τεύχος της σειράς. Gage και Isaaks καταφέρνουν τελικά, παρά τα βαρίδια, να τρέξουν μια καλή ιστορία.

Συνεχίζω με Marvel και ίσως την ζήλια της για τα DC52 που επέφερε επανεκίνηση κάποιων X-Men comics. To Wolverine And The X-Men #1 δεν είναι άσχημο. Όμως ενώ η δουλειά του Bachalo είναι γενικά καλή δεν είναι από τις πολύ καλές του ενώ το σενάριο του Aaron πραγματεύεται καταστάσεις που έχουμε ξαναδεί. Επίσης, πιστεύω πως ο editor δεν έκανε καλά την δουλειά του. Αν την έκανε θα έκοβε έναν διάλογο μεταξύ Wolverine και Professor Χ που δεν βγάζει νόημα, κυρίως ηλικιακά.

Το Ultimates Vol.5 #3 μετά το κακό πρώτο τεύχος και το καλύτερο δεύτερο είναι αυτήν την φορά γενικά καλό τρίτο. Καλό επιτέλους σενάριο και καλή η δουλειά του Ribic στο σχέδιο αλλά και του colorist Dean White που όπως και στο Uncanny X-Force κάνει εκπληκτική πράγματα. Πολύ ενδιαφέρον είναι και το FF #11. "Avengers assemble" από την μια, διαστημόπλοια των Kree από την άλλη. Τέλος στο Astonishing X-Men #43 αξίζει μόνο το εξώφυλλο.

Muslim Studies 101

2011-10-30T19:31:00.002+02:00

Holy Terror

Το "μακρινό" 2006 ο Frank Miller είχε ανακοινώσει πως έχει αρχίσει να δουλεύει σε ένα project με τίτλο "Holy Terror, Batman!". Αυτό το Graphic Novel θα είχε σαν πρωταγωνιστή τον Batman o οποίος θα τα έβαζε με την Αλ Κάιντα στο στυλ των προπαγανδιστικών comics του B' Παγκοσμίου Πολέμου. Από τότε πέρασαν χρόνια, μεσολάβησαν άλλες δουλειές κινηματογραφικές, τηλεοπτικές και "κομιξικές". To 2008, ο ίδιος ο Frank Miller ανακοίνωσε πως δεν θα έχει πρωταγωνιστή τον Batman ενώ το 2010 την οριστική ακύρωση του. Πολλά μπορούν να φταίνε για αυτό το γεγονός. Αξίζει όμως να αναφερθώ στην απόλυση του editor Bob Schreck και φίλου του Miller από την DC ύστερα και από διαμάχη που ξεκίνησε λόγω προβλήματος λογοκρισίας στο All Star Batman & Robin, στο οποίο ήταν συγγραφέας ο Miller.

O Bob Shreck τελικά έγινε editor-in-chief στην νεοσύστατη Legendary Comics, παρακλάδι της κινηματογραφικής εταιρείας Legendary Pictures που έκανε και την παραγωγή του 300. Το πρώτο comic που εκδίδει αυτή η εταιρεία είναι το Holy Terror. Η ακύρωση μπορεί να πει κανείς ακυρώθηκε και έγινε δωράκι στον φίλο που απολύθηκε ίσως και εξαιτίας του. Πόσο διαφορετικό όμως είναι αυτό το comic από αυτό που είχε στο μυαλό του αρχικά και άλλαζε διαρκώς ο Miller; Πόσο τελικά τον κράταγε μακριά από υπερβολές καλλιτεχνικές και μη η πρώην γυναίκα του και πρώην colorist του Lynn Varley; Ερωτήσεις.

To comic ξεκινά με τον ~~Batman~~ Fixer να κυνηγά την ~~Catwoman~~ Cat Burglar στις στέγες της ~~Gotham City~~ Empire City σε μια σεκάνς μνημείο decompressed storytelling. Ξαφνικά βόμβες σκάνε, η πόλη δέχεται επίθεση από τρομοκράτες και οι δυο ήρωες των πρώτων σελίδων αναλαμβάνουν δράση με μια μικρή βοήθεια από τον ~~επιθεωρητή Gordon~~ αστυνόμο Donegal και τον ~~Question~~ πρώην πράκτορα της Mossad, David. Δεν είναι σύνθετη η ιστορία, ούτε έχει μεγάλες ανατροπές. Θα μπορούσε με μικρές αλλαγές, υπό άλλες συνθήκες και με τον Miller να έχει άλλον σκοπό να γινόταν και ενδιαφέρουσα.

Όμως η εμμονή του σε μια μετάλλαξη του στυλ του Sin City που έχει φτάσει εξπρεσιονιστικά επίπεδα, η επιμονή του να βγάλει ένα comic με το οποίο θέλει να προκαλέσει και τέλος η αλλοπρόσαλλη, αν υπάρχει δηλαδή, πολιτική του τοποθέτηση κάνουν αυτό το comic κάτι λιγότερο από ευχάριστο. Αν όμως δεν σε χαλάσει η "ασχήμια" του σχεδίου ή το πολύ παράξενο, σχεδόν παρωδικό χιούμορ που διαθέτει, η όντως πολύ καλή ροή του μπορεί μέχρι και να σε ξεγελάσει. Όχι πολύ, μέχρι να κάτσεις και να ξανασκεφτείς λιγάκι τι διάβασες. Θετικά μπορείς να βρεις και σε άλλα σημεία, όπως στην πολύ έξυπνη σεκάνς με το μωσαϊκό προσώπων που πληθαίνουν και τελικά εξαφανίζονται, συνολικά όμως αποτελεί αυτό που ο ίδιος ο Miller θα αποκαλούσε" trainwreck". Και να πω την μαύρη αλήθεια ακριβώς κάτι τέτοιο περίμενα.

Habibi

O Craig Thompson έχει γίνει γνωστός σε κοινό πολύ πέρα από αυτό που διαβάζει συνήθως κόμικς. Αυτό οφείλεται στο πολύ καλό αυτοβιογραφικό του Graphic Novel, το Blankets. Να πω την μαύρη αλήθεια, εμένα δεν με εξέπληξε ούτε εντυπωσίασε όσο άλλους. Μάλιστα, πρώτη φορά το αγόρασα και το διάβασα όταν εκπλήρωνα τις στρατιωτικές μου υποχρεώσεις και έπαιρνα την δόση μου σε κόμικς με ό,τι έβρισκα σε βιβλιοπωλεία και σημεία πώλησης ξένου τύπου. Τουλάχιστον άρεσε πάρα πολύ σε άτομα στην μονάδα μου, πρέπει να το διάβασαν άλλα πέντε άτομα, έβαλα και γω δηλαδή ένα λιθαράκι στην δημοφιλία του Blankets.

Με το Habibi ο Thompson αλλάζει εντελώς περιβάλλον σε σχέση με το Blankets. Πάνω κάτω διηγείται την ιστορία δυο παιδιών, πρώην σκλάβων, σε ένα φανταστικό και έξω από τον χρόνο μουσουλμανικό τοπίο. Η Dodola και ο Zam, οι δυο χαρακτήρες του κόμικ, έχουν δύσκολη παιδική ηλικία, πουλιούνται ως σκλάβοι, ξεφεύγουν, κάνουν τα πάντα για να επιζήσουν, χάνονται, ξαναβρίσκονται και γενικά περνούν πολλές κακουχίες. Το Κοράνι αποτελεί μάλλον έναν φάρο ελπίδας και καθοδήγησης στην ζωή τους πολλές φορές αλλά ακόμα κι αυτό δεν είναι αρκετό πολλές φορές.

Σχεδιαστικά αποτελεί ένα επίτευγμα. Ο Thompson είναι κύριος της τέχνης του και τα παιχνιδίσματα με την Αραβική γραφή κρίνονται ως πολύ επιτυχημένα. Το ίδιο και οι σκηνές που περιέχουν λίγη περισσότερη δράση αλλά και οι παρεμβολές μέσα στην ιστορία από το Κοράνι ή την Βίβλο. Τα καταφέρνει το ίδιο καλά είτε πρόκειται να αποδώσει σκηνές ανείπωτης ομορφιάς είτε μεγάλης ασχήμιας. Είτε όταν θέλει να δώσει ρεαλισμό είτε σκηνές βγαλμένες από όνειρα ή εφιάλτες.

Συγγραφικά όμως θεωρώ πως αποτυγχάνει παταγωδώς. Αν αυτό που ήθελε δηλαδή να πετύχει ήταν να ρίξει μια συμπαθητική ματιά στον μουσουλμανικό κόσμο. Ενώ ιστορία τρέχει χωρίς σταματημό και δεν γίνεται σχεδόν ποτέ βαρετή, παρ'όλες τις 600+ σελίδες του κόμικ, στο τέλος σου μένουν παράξενα συναισθήματα, του τύπου πως μπορεί μέχρι και να έχει δίκιο ο Frank Miller, ακόμη κι αν δεν ξέρεις σε τι ακριβώς. Επίσης το όλο θέμα περί σεξουαλικής καταπίεσης, εκμετάλλευσης και ηδονής είναι επαναλαμβανόμενο σε σημείο να σε κουράζει αλλά και σε σημείο να που να σου προκαλούνται αποκλειστικά αρνητικά συναισθήματα.

Με λίγα λόγια, άλλαξε θετικά την γνώμη μου για το Holy Terror που είχα διάβασα λίγο πριν από αυτό. Λάθος, μεγάλο λάθος.

Κυκλοφορίες 19 - 10 - 2011

2011-10-27T00:41:00.000+03:00

Καταραμένε Βαμβούνη, με κάνεις να διαβάζω και να γράφω για περισσότερα απ'όσα θα'θελα. Κάτι μου λέει πως θα μειώνω σιγά σιγά τους αριθμούς όσων παρουσιάζω εδώ αφού για περισσότερα υπάρχουν τα gkoultoura.tumblr ή mixtape.gr.

Ξεκινάω με το Batman #2. Πολύ καλό όπως άλλωστε και το πρώτο τεύχος. Σε αυτό το τεύχος η πόλη της Gotham εμφανίζεται σαν άλλος ένας χαρακτήρας του comic. Ο Batman την ξέρει όσο κανείς άλλος και την εκμεταλλεύεται επίσης όσο κανείς άλλος πράγμα σωτήριο στην μάχη του με έναν αντίπαλο, καθρέφτη του ίδιου όσο και του μύθου του. Απλώς όπου νυχτερίδες έχουμε κουκουβάγιες. Τέλειες και οι σκηνές δράσης, μπόνους η διάσωση αρχαιοελληνικών αγαλμάτων από χάι-τεκ κλεφτρόνια!

Κλέφτρα είναι και η Catwoman αλλά έχει ελευθέρας ίσως και χάρη σε όσα βλέπουμε στην αρχή του Catwoman #2. Εκεί που ο Batman της λέει: πρόσεχε, σε κυνηγούν. Αλλά αυτή, μόνο για πήδημα τον έχει, δεν ακούει τι της λέει, και να, το τέλος του τεύχους τον βγάζει σωστό. Δυστυχώς. Καλό στόρι, καλό σχέδιο, καλές σκηνές δράσης και χαριτωμένες στιγμές που δείχνουν τι chick magnet είναι ο Wayne, κάτι που πρέπει να έχει εντυπωθεί πια στον εγκέφαλο κάθε αναγνώστη της DC.

Καλό είναι και το Wonder Woman #2. Έχουμε την κλασική Ήρα που όταν ο Δίας γέμιζει τον κόσμο μπάσταρδα αντί να του ρίξει καμιά πιατέλα στο κεφάλι κάθεται και κυνηγά αυτά και τις μανάδες τους. Λες και ξέρουν οι περισσότερες ποιος είναι όταν πηδιούνται. Έχει μεταμορφωθεί μέχρι και σε χρυσή βροχή για να κάνει την δουλειά του σε κάποια περίπτωση. Ούτε στο νησί των Αμαζόνων δεν υπάρχει ασφάλεια από το μίσος της όπως βλέπουμε.

Πολύ καλό το Hellblazer #284. Ταιριαστός και ο guest artist Gael Bertrand. To χαμένο παλτό του John δημιουργεί προβλήματα στον ίδιο αλλά και σε όποιο το φορά εκείνη την στιγμή. Τα μαγικά του John έχουν ανεπιθύμητα αποτελέσματα, οι νέοι ιδιοκτήτες του παλτού έχουν προβλήματα συμπεριφοράς και όχι μόνο. Το Fables #110 είναι απλώς εντάξει. Συνεχίζονται τα storylines χωρίς πολλές εκπλήξεις. Φαντάζομαι μαζεμένα σε TPB θα φαίνονται καλύτερα αυτά τα τεύχη.

Καλά λόγια έχω για το Birds Of Prey #2. Ο Saiz δεν είναι εκπληκτικός, είναι όμως επαρκής, η Katana είναι πραγματικά καλή προσθήκη, η Starling έχει πλάκα. Αν μετριαζόταν η αφήγηση της Dinah και αν η Ivey φόραγε πράσινα θα’ταν καλύτερο. Όχι τόσο καλό το Green Lantern Corps #2 όσο το προηγούμενο τεύχος αλλά γενικά εντάξει. Πλάτιαζε ενώ οι νίντζα με τα πράσινα σπαθιά σχεδόν γίνονταν σάτιρα του εαυτού τους έτσι όπως εξορμούσαν. Το Justice League #2 διαβάζεται εύκολα και δείχνει εντυπωσιακό ενώ είναι ξεδιάντροπη αντιγραφή όσων έκανε ο Miller στο All Star Batman. Δεν με χάλασε.

Μέτριο για μια ακόμα φορά το Nightwing #2. Και κείνο το λίαρ τζετ χρειαζόταν; Εντάξει σχετικά το Red Hood And The Outlaws #2 αλλά επαναλαμβάνει κομμάτια του προηγούμενου τεύχους ενώ το artwork δεν είναι πάντα καλό. Πλάκα είχε το Supergirl #2 αλλά είναι για μια ακόμα φορά πολύ μικρό. Σε συνδασμό με το #1 θα έκαναν ένα πολύ καλό πρώτο τεύχος.

Όχι άσχημο το B.P.R.D - Hell On Earth: Russia #2 αλλά ακολουθεί τα χνάρια της παράδοσης που θέλει τα περισσότερα B.P.R.D να είναι σχετικά αδιάφορα. Σχετικά εντάξει το Star Wars - Knight Errant: Deluge #3. Αν είχε και κάποιον πιο ικανό σχεδιαστή θα "έλεγε" πραγματικά. Καλή και η ανατροπούλα όσον αφορά το Devil Squadron.

Μέτριο το Fear Itself #7. Μέχρι πότε θα ξελασπώνει ο Immonen την Marvel; Και γιατί έπρεπε να πεθάνει ο Thor, τώρα δηλαδή που γυρίζονται ταινίες γι'αυτόν; Επίσης μέτριο το Ultimate Comics Hawkeye #3. Και διάολε, τα πιτσιρίκια του Ultimate-X σαν black ops ομάδα; Ανάξιο αναφοράς Uncanny X-Men #544. Και μιλάμε για το τελευταίο τεύχος πριν την νέα αρίθμηση!

Κυκλοφορίες 12 - 10 - 2011

2011-10-20T16:35:00.000+03:00

Πανικός γίνεται αυτήν τη βδομάδα. Πολλά, καλά και πολύ διαφορετικά Μην ξεχάσω να αναφέρω και την συμμετοχή μου στις κριτικές των gkoultoura.tumblr και mixtape.gr .

Ψεγάδια μπορούν να βρεθούν στο Batwoman #2. Κάποια οφείλονται στο ότι αυτό το θα έπρεπενα έχει αρχίσει να κυκλοφορεί πολύ πριν το reboot. Κάπου μπορείς να θεωρήσειςπως ο JH Williams III το παράκανε με το μήκος των χεριών. Παρ’όλα αυτά τα δυνατά σημείατου τεύχους υπερκαλύπτουν τόσο πολύ τα αδύναμα! Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς. Την ντετέκτιβ της ιστορίας να αναλύει τον τόπο του εγκλήματος υπό το βλέμμα της μέλλουσας ερωμένης της; Την σκηνή που αυτές οι δυο αντιπαρατίθενται στο γραφείο της πρώτης; Το πόσο φυσικά μπήκε σε αυτήν την ιστορία η Cameron Chase; Έξοχο τεύχος, έξοχο comic!

Αρκετά καλό το Batman And Robin #2. Έχει μεγάλη πλάκα, η αποτύπωση της σχέσης μεταξύ Bruce και Damian είναι εξαιρετική ενώ και οι σκηνές δράσης πολύ καλές ακόμα μια φορά. Με μπερδεύει όμως λιγάκι το όλοθέμα με την Τάλια. Εδώ λένε υπήρχε πάθος αλλά βλέπουμε την τεχνητήμήτρα - θερμοκοιτίδα ενώ έχουμε διαβάσει και τα περί σχεδόν βιασμού. Παράξενα πράγματα. Δεν είναι κάτι χειρότερο από το master password τουπροηγούμενου τεύχους πάντως.

Το Uncanny X-Force #16 είναι ίσως το μόνο comic που μπορεί να αντιπαρατεθεί απέναντι από το Batwoman στον καλλιτεχνικό τομέα. Οι Opena και White κάνουν έξοχη δουλειά για μια ακόμη φορά.
Φυσικά, έξοχη δουλειά κάνει και ο Rick Remender. Θέλει όμως και έναν σχετικά προσεκτικό αναγνώστη. Τι γίνεται σε αυτό το τεύχος; Ένα κάρο ανεπιτυχείς προσπάθειες διάσωσης της Psylocke και συνάμα του κόσμου από την καταστροφή. Πολλά τα cliffhangers για την συνέχεια.

Διπλή δόση Deathstroke αυτόν τον μήνα. Στο δικό του Deathstroke #2 αλλά και στο Shade #1 που αποτελεί το πρώτο εκ των δώδεκα τευχών maxi σειράς. Επιτομή του cool ο Deathstroke λοιπόν. Είτε όταν τον βάζουν στο μάτι και τους δείχνει πως έκαναν λάθος είτε όταν έχει βάλει ο ίδιος κάποιον στο μάτι. Στο Shade μάλιστα, σειρά των James Robinson και Cully Hamner φαίνεται ελαφρώς καλύτερος!

To American Vampire Survival Of The Fittest #5 είναι και το τελευταίο τεύχος αυτής της πάρα πολύ καλής μίνι σειράς. Εκρηκτικό και συγκινητικό τε τέλος, με τους αρχέγονους βρικόλακες να δίνουν ένα μάθημα περί φυλετικής καθαρότητας στους Ναζί, ανθρώπους και μη. Πολύ καλή συνολικά η ιστορία του Scott Snyder, έξοχο ακόμη μια φορά το σχέδιο του Sean Murphy. Περιμένω την επόμενη δουλειά του!

Καλούτσικ το Unwritten #30. Η εμφάνιση του Tinker και η διήγηση της origin λύνουν το μυστήριο του Milton Walzer. Από το προηγούμενο τεύχος είδαμε πως είναι μάλλον ετεροθαλής αδερφός του Tommy, τώρα βλέπουμε πως η δύναμη της φαντασίας κατάφερε ακόμα και να τον αναστήσει. Το πιο ενδιαφέρον κομμάτι όμως είναι η απόφαση του Tommy να πολεμήσει στα ίσα τους αντιπάλους του.

Με το Orchid #1, ο Tom “Nightwatchman” Morello, γνωστός καισαν τρελό geek, κάνει την πρώτη του προσπάθεια να μπει στον χώρο των comics.Δεν τα καταφέρνει και άσχημα. Ενδιαφέρον το post-apocalyptic setting, αμάλγαμαMad Max, Waterworld, Fallout και κυρίως Bas-Lag, ενδιαφέροντες και οιχαρακτήρες που παρουσιάζει. Καλούτσικο και το artwork του Scott Hepburn.

Ναι ρε φίλε. Τρελές νεκραναστάσεις, αιχμάλωτοι αρχιβρικόλακες, φανατισμένοι ιεροεξεταστές και οι δυο, αυτήν την στιγμή, ήρωες φυλακισμένοι. Το Baltimore -The Curse Bells #3 είναι μάλλον το καλύτερο τεύχος της σειράς. Και η ίδια η σειρά η καλύτερη τον τελευταίο καιρό όχι μόνο των άλλων "Baltimore" αλλά και όλων των σειρών που σχετίζονται με το "Mignola-verse".

Το Buffy The Vampire Slayer Season 9 #2 μας επαναφέρει στην πεζή πραγματικότητα. Και λέγοντας αυτό εννοώ πως μετά το 1ο πολύ καλό τεύχος η σειρά επανήρθε γρήγορα γρήγορα στην γνωστή μετριότητά της. Κρίμα. Και πόσο αστείο φαίνεται που από τόσα comics με βρικόλακες μόνο αυτήν την βδομάδα αυτό είναι με διαφορά το χειρότερο!

Με το Who Is Jake Ellis #5 τελειώνει και αυτή η σειρά. Αρκετά καλό και επεξηγηματικό το τέλος, λύνει μεγάλο μέρος του μυστηρίου και αφήνει περιθώριο για συνέχεια. Ο πράκτορας Moore μαθαίνει ποιος είναι ο Jake Ellis που κατοικεί στην σκέψη του ενώ αποδεικνύει πως αυτή η συμβίωση του έμαθε πολλά, τόσα που στο πιο κρίσιμο σημείο τα καταφέρνει μόνος του, χωρίς την βοήθεια του δεύτερου.

Καλό και το Joe Hill's The Cape #2. Ο Hill, σε αντίθεση με τον πατέρα του τατελευταία χρόνια, δείχνει μεγαλύτερο εύρος. Τώρα το που το πάει με αυτήν τηνδιασκευή ο Jason Ciaramella άγνωστο.Τουλάχιστον κάνει τις αντίστοιχες προσπάθειες του Mark Millar να φαίνονταιπερισσότερο σκουπίδια απ’όσο είναι ήδη. Α, και εξαίσιο το σχέδιο από τον ZachHoward.

Το ποστ έχει αρχίσει ήδη να παίρνει μεγάλες διαστάσεις οπότε από δω και πέρα θα είμαι πιο επιγραμματικός. Καλό το Demon Knights #2, θυμίζει αρκετά RPG. Καλό γενικά το Frankenstein Agent Of S.H.A.D.E. #2 αλλά δεν φτάνει το επίπεδο του πρώτου τεύχους. Πολύ καλύτερο το Green Lantern #2 σε σχέση με το #1. Και με τον Hal Jordan άλλη μια φορά να ενεργεί πρώτα και μετά να σκέφτεται. Μου άρεσε επίσης το Resurrection Man #2 το οποίο κερδίζει πόντους για τα δυο παλαβά γκομενάκια που κυνηγούν των ήρωα. Εξίσου καλό είναι και το Superboy #2. Το Batgirl #2 όμως είναι απογοητευτικό ενώ το Grifter #2 απλώς λίγο καλύτερο από το κακό #1.

Τελειώνω με μερικά της Marvel. To Ultimate Comics Spider-Man #3 συνεχίζει να είναι καλό ακόμα και τώρα που ο Bendis καταφέρνει να πλατιάσει. Επίσης η Pichelli στο σχέδιο, ώρες ώρες σου δείχνει πως βαριέται. Το Ultimate Comics X-Men #2 αποτελεί άλλη μια χαμένη ευκαιρία ευκαιρία να ξεκινήσει αυτή η μπερδεμένη σειρά από το μηδέν. Ακόμη κι αν έμοιαζε ακόμη περισσότερο με spinoff του Ultimate Spider-Man, θα'ταν καλύτερα. Τέλος το FF #10 είναι σχετικά καλό αν και μπορεί να πεις κανείς πως δεν γίνεται απολύτως τίποτα. Παράξενο, ε;

Κυκλοφορίες 05 - 10 - 2011

2011-10-12T15:49:00.000+03:00

Πως συνεχίζουν τα νέα comics της DC; Ποια θα συνεχίσω να διαβάζω; Τι άλλο υπάρχει σε αυτό το ποστ; Μας καλάρεσε πάντως η όλη ιστορία με τα #1 και συνεχίζονται τα reviews από τους επίλεκτους bloggers. Κλασικά, gkoultura.tumblr και mixtape.gr.

Καλύτερο comic της βδομάδας είναι με άνεση το Animal Man #2. Ο Animal Man παρέα με την κορούλα του, που οι ικανότητές της μάλλον υπερβαίνουν και τις δικές του ετοιμάζονται να πάνε ένα ταξιδάκι ώστε να βρουν την ρίζα των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν. Κάπως έτσι ο Lemire επεκτείνει πολύ επιτυχημένα την μυθολογία αυτού του ήρωα, κάνοντάς την ανάλογη με αυτήν του Swamp Thing. Ο Travel Foreman στον καλλιτεχνικό τομέα συνεχίζει το ίδιο υπέροχα θυμίζοντάς μου λιγάκι Bill Sienkiewicz.

Αρκετά καλό είναι και το Action Comics #2. Ο όχι εντελώς πανίσχυρος Superman πέφτει στα χέρια κυβέρνησης και στρατού και αυτοί, με την βοήθεια του πάντα πρόθυμου Lex Luthor, τον βασανίζουν και κάνουν πειράματα πάνω του. Θα αποδειχθεί λάθος τους η όλη ιστορία. Γιατί ο Superman του Morrison είναι πάντα πιο έξυπνος από τις υπόλοιπες εκδόσεις του. Κρίμα όμως που τα deadlines βάζουν βόμβα στα θεμέλια του τεύχους. Οι δύο διαφορετικοί σχεδιαστές παραδίδουν ένα μισοβέτσικο αποτέλεσμα.

Fear Agent #31. Επιτέλους βγήκε. Προτελευταίο τεύχος και ο Heath Houston βρίσκεται όλο και πιο κοντά στην επίτευξη του σκοπού του. Να'ναι καλά οι νέοι του σύμμαχοι που και τον βοήθησαν αλλά και του άνοιξαν τα μάτια. Ενδιαφέροντα και τελικά πιο χρήσιμα απ'ότι υποθέτει κανείς τα flashbacks για την σχέση του με την μητέρα του, τον πατέρα του, την μέλλουσα γυναίκα του και το ποτό. Καλό και το artwork των Hawthorne και Moore αλλά για το τελευταίο τεύχος θα ήθελα τον Opena.

Θα αφιερώσω μια παράγραφο για το House Of Mystery #42. Τελευταίο τεύχος για μια σειρά που ξεκίνησε πάρα πολύ καλά έπεσε όμως στην παγίδα του φορμάτ της και κατέληξε να είναι από ένα σημείο και μετά βαρετή. Και ήταν κρίμα γιατί και η κεντρική ιστορία ήταν αρκετά ενδιαφέρουσα αλλά και κάποιες από τις ιστορίες τις οποίες διηγούνταν οι θαμώνες του πανδοχείου.

Το I Zombie #18 ξεφεύγει από το main arc. Έχουμε να κάνουμε λοιπόν με μια ιστορία από το παρελθόν του κυνηγού τεράτων Diogenes. Βραζιλία, βαμπίρια σε ναούς στα βάθη του Αμαζονίου που έχουν σχέση τελικά με το main arc και μια παλιά cool συνάδελφος που, ω τι τύχη, είναι μάνα του του Horatio. Όχι και άσχημο αν και το σχέδιο του Jay Stephens ούτε καν πλησιάζει τα επίπεδα του Allred.

Αρκετά ενδιαφέρον το Swamp Thing #2. Οι Snyder και Paquette πασχίζουν ακόμα μια φορά να φέρουν βόλτα τις αηδίες που έκανε η DC με τον χαρακτήρα και δεν τα καταφέρνουν άσχημα. Φυσικά το κάνουν δανειζόμενοι ιδέες από την εποχή Moore, ξέρετε, αυτήν που η DC προσπαθεί να διαγράψει. Ω, τι ειρωνεία. Μεγάλο μπόνους η εμφάνιση ενός παλιού και πολύ θυμωμένου χαρακτήρα, λες και συμβολίζει τους αναγνώστες.

Το The Strange Talent Of Luther Strode #1 αποτελεί το πρώτο τεύχος μας ενδιαφέρουσας νέας σειράς της Image που θυμίζει αρκετά τα καλά σημεία του Kick Ass. Πιτσιρικάς geeκ, αδύνατος σαν καλάμι, με τις συμβουλές ενός περιοδικού αποκτά υπερφυσικές δυνάμεις. Και βρίσκει πρόθυμο θύμα έναν ηλίθιο νταή που λιμπίζεται την κοπελιά που τον συμπαθεί. Ένα ίσως υπερβολικά βίαιο και αχρείαστο flash forward στην αρχή του τεύχους σε γενικές όμως γραμμές μια καλή δουλειά από τους Justin Jordan και Tradd Moore.

Με το O.M.A.C. #2 o Dan Didio αποδεικνύει πως είναι εντάξει σαν συγγραφέας. Ο Keith Giffen πως μπορεί να σχεδιάσει άλλο ένα πολύ καλό τεύχος απλώς κοπιάροντας το στυλ του Jack Kirby. Δυστυχώς το συγκεκριμένο comic δεν έχει καλές πωλήσεις και αν σωθεί από το κόψιμο θα είναι μόνο και μόνο επειδή ο Didio είναι ο κύριος υπεύθυνος του reboot.

Το Chew #21 είχε μεγάλη πλάκα. Ο Tony Chu παίρνει δυσμενή μετάθεση από τοπ τμήμα στο οποίο εργαζόταν στην τροχαία. Δεν του αρέσει καθόλου αρχικά. Έλα όμως που και το νέο αφεντικό και οι νέοι συνάδελφοι είναι μέρα με την νύχτα σε σχέση με τους παλιούς. Ξαφνικά ο πράκτορας Chu βλέπει μια πως μπορεί να έχει μια πιο ευτυχισμένη ζωή. Αν μαθαίναμε που έστειλαν και τον ρομποτικό συνάδελφό του...

Καλούτσικο το Invincible #83. Δεν δίνει τόσο βάρος στους κεντρικούς χαρακτήρες αλλά σε μερικούς super villains και στην αποτυχημένη σχέση μεταξύ του "Robot" και της "Monster Girl" που δείχνει να απολαμβάνει το ότι επιτέλους πέρασε την εφηβεία. Τι του κανε του "Robot" και τον έκανε να χώμα ελπίζω να μάθουμε στο επόμενο τεύχος.

Το Detective Comics #2 καταφέρνει να είναι καλύτερο από το προηγούμενο τεύχος. Επίσης δείχνει πως ο Tony Daniel όταν προσπαθεί γίνεται ένας πολύ καλός σχεδιαστής. Όμως σαν συγγραφέας όσο και να προσπαθεί το μόνο που καταφέρνει είναι να μην γίνεται τόσο κακός όσο ο David Finch. Επίσης θα επενδύει σε κάθε τεύχος απ'ότι φαίνεται στο φτηνό σοκ. Τα μόνα που κρατάμε από το τεύχος δηλαδή είναι το σχέδιο του Daniel και οι χαριτωμένες σκηνές που δείχνουν πως ο Bruce Wayne είναι τόσο μεγάλη τσούλα όσο ο Geralt από το Witcher.

Έγραψα αλλού: "Όπως και στην τελευταία σεζόν Doctor Who έτσι κι εδώ έχουμε ένα fixed point. Εκεί ο θάνατος του Doctor, εδώ ο χωρισμός των X-Men. Οπότε μας ενδιαφέρει πως θα φτάσουμε σε αυτό το point. Αν στο Doctor Who η πορεία πλησίασε να είναι ιδανική εδώ συμβαίνει το αντίθετο".
Αστειότητες λοιπόν στο X-Men Schism #5. Πέραν του ενδιαφέροντος που μπορεί να βγάζει το νέο Hellfire Club που αποτελείται από πανέξυπνα και σατανικά πιτσιρίκια το όλο τεύχος είναι για γέλια. Συνεχίζεται μέχρι και το βρωμόξυλο μεταξύ Wolverine και Cyclops, που φαινόταν σαν κάτι ηλίθιο, από το προηγούμενο τεύχος. Με το sentinel να είναι από πάνω τους και να προσπαθεί να τους σκοτώσει. Έλεος.

Τελειώνοντας να πω πως δεν ξεφεύγουν πολύ από την μετριότητα αλλά διαβάζονται τα Kult #3, Batwing #2, Justice League International #2, Men Of War #2, Penguin Pain And Prejudice #1, Red Lanterns #2 και Stormwatch #2. Καλό να αποφευχθούν τα Green Arrow #2, Huntress #1, Static Shock #2 και το Hawk And Dove #2 το οποίο δεν διάβασα καν αλλά δεν νομίζω να χρειάζεται για να ξέρεις πως δεν πρέπει να το ανοίξεις.

Κυκλοφορίες 28 - 09 - 2011

2011-10-03T22:52:00.000+03:00

Τελευταία βδομάδα για τα #1 της DC. Σου φεύγει ένα βάρος ρε, κάποια από αυτά δεν υπήρχε περίπτωση να τα διαβάσεις ποτέ και βασανίστηκες να το κάνεις. Όπως και τις προηγούμενες βδομάδες η αηδιαστικά σοβαρή άποψή μου φιλοξενείται στα gkoultoura.tumblr και mixtape.gr.

Τα καλά.

Καλύτερο #1 αυτής της βδομάδας το Aquaman #1. Απίστευτο, ε; Πρόκειται για ένα πολύ καλό τεύχος λοιπόν που συστήνει πολύ εύστοχα τον Aquaman, το ποιος είναι, τι θέλει, πως τον αντιμετωπίζει ο κόσμος, κλείνει το μάτι στους αναγνώστες που έχουν μάλλον παρόμοιες απόψεις με κάποιους από του χαρακτήρες που εμφανίζονται και δίνει μια Λαβκραφτικού τύπου απειλή για την συνέχεια. Το πραγματικά καλό σκίτσο του Ivan Reis τα περικλείει όλα αυτά όμορφα.

Αρκετά καλό και το All-Star Western #1. Αποτελεί κάτι σαν συνέχεια του "Jonah Hex" που έβγαινε από το 2005 μέχρι τώρα. Δεν μου το βγάζει κανείς από το μυαλό, πήραν την ιδέα που είχε ο Morrison να χρησιμοποιήσει τον Jonah Hex ως κυνηγό του Bruce Wayne την περίοδο που ο δεύτερος ταξίδευε στον χρόνο και βρισκόταν στην Gotham εκείνης της εποχής και την εφάρμοσαν σε αυτό το νέο comic. Οι συγγραφείς είναι πάνω κάτω οι ίδιοι της προηγούμενης σειράς, ο σχεδιαστής Moritat δίνει έναν ενδιαφέροντα ευρωπαϊκό αέρα ενώ το στόρι θυμίζει Jack the Ripper. Καλό. Θα ήταν καλύτερο αν ο colorist ήξερε τι έκανε.

Αρκετά καλό είναι και το Ι, Vampire #1. Εντελώς Vertigo αυτό το comic. Λες και δεν έπιαναν τον μαγικό αριθμό 52 άρχισαν να κάνουν μεταγραφές στα comics αυτής. Μα το θεώ, η Vertigo έχει I, Zombie! Ένας βρικόλακας που κυνηγά το είδος του και η φιλενάδα του που θέλει να ξεκινήσει επανάσταση κατά του ανθρωπίνου είδους αντιμάχονται. Και πέρα από κάποιες σκόρπιες αναφορές πως υπάρχουν και σουπερήρωες και εξωγήινοι δεν φαίνονται να παίζουν αρχικά κανέναν ιδιαίτερο ρόλο.

Καλό το Flash #1. Με πολύ ωραίο σχέδιο. Ο Manapul δίνει μαθήματα όσον αφορά pacing, στήσιμο σελίδας κα. Το τελικό αποτέλεσμα όμως δίνει σε μερικά σημεία την αίσθηση κακής νερομπογιάς. Φαντάζομαι πως δεν έχει τόσο καλή συνεργασία με τον Buccellato στο χρώμα όπως έχει ο JHWIII με τον Dave Stewart ή όπως είχε ο Tim Sale με τον Hollingsworth. Ακόμη κι έτσι αποτελεί ένα πολύ καλό comic.

Θα μπορούσαν και καλύτερα.

Τις παλιές εποχές, όταν η Image ήταν στις δόξες της, με την Voodoo είχε ασχοληθεί μέχρι και ο Alan Moore. Το αστείο είναι πως τότε δεν πολυέβγαζε τα ρούχα της. Στο Voodoo #1 κάποιος αποφάσισε να την κάνει“στριπτιτζού” και έβαλε αυτόν τον πολύ καλό σχεδιαστή με όνομα Sami Basri να μας δείξει πως μπροστά στην Voodoo, την Starfire της προηγούμενη βδομάδας την λες και άσχημη. Ας υποθέσω πως αυτός είναι ο Ron Marz, συγγραφέας του τεύχους. Κατορθώνει με αυτό το ατυχές setting να υπονομεύσει μια μάλλον ενδιαφέρουσα ιστορία αφού αν για παράδειγμα η Voodoo δούλευε σαν σερβιτόρα σε καφέ δεν θα άλλαζε κάτι ουσιαστικό. Πέρα από το αρχικό "σοκ" το comic λειτουργεί καλά! Και ανάλογα που θα επικεντρωθεί κάποιος θα του αρέσει ή όχι.

Μεγάλη απογοήτευση το Justice League Dark #1. Δεν ξέρω τελικά τι θα έπρεπε να περιμένω, αυτό που συνάντησα όμως δεν με άφησε ευχαριστημένο Και δεν είναι πως δεν εκτιμώ τον Milligan, τον προσκυνάω στο Hellblazer. Ένα τσούρμο χαρακτήρες που πετάγονται από δω κι από κει, μια μάγισσα που κάνει κάτι μαγικά με τα οποία έχει πρόβλημα ακόμα και ο Superman και μια προφητεία. Μου θύμισε δυστυχώς το “Brightest Day: The Return of Swamp Thing”. Βάζουμε και στο μαγικό τσουκάλι κι έναν σκιτσογράφο ο οποίος σχεδιάζει έναν από τους χειρότερους Batman έβερ και τρία μέλη της Justice League σε τόσο μα τόσο αγκυλωμένες πόζες, μαγεία λέμε! Τελικά το Demon Knights #1 ήταν καλύτερο.

Απλώς μέτρια.

Το Teen Titans #1 είναι το χειρότερο comic του Scott Lobdell από τα #1 που έχει γράψει μέχρι τώρα. Μεγάλο όμως μέρος του φταιξίματος πάει στον σχεδιαστή Brett Booth του οποίου οι ανθρώπινοι χαρακτήρες ό,τι φυλής και φύλου είναι έχουν το ίδιο ακριβώς πρόσωπο και παραλίγο και σώμα. Το Superman #1 είναι τόσο παλιομοδίτικο και τόσο φορτωμένο που σε κάνει να μην θες να το τελειώσεις. Και όλο το τεύχος για μια κακογραμμένη σκηνή με την Lois που έχει άλλον για γκόμενο.

Το Blackhawks #1 είναι η προσπάθεια της DC να φτιάξει G.I. Joe. Δεν είναι άσχημη ιδέα αλλά είναι υπερβολικά βιαστική η εκτέλεση. Το Fury Of Firestorm The Nuclear Men #1 είναι σχεδόν κακό. Πατά πάνω στα κλισέ περί geeks και jocks και δυστυχώς μέχρι το τέλος γίνεται σάτιρα του ίδιου του εαυτού. Και ακόμη χειρότερα θυμίζει επικίνδυνα Hawk & Dove.

Μακριά.

Το Batman The Dark Knight #1 αποτελεί αντιγραφή ως προς την πλοκή του Batman #1 αλλά όσο καλό ήταν το δεύτερο τόσο κακό είναι αυτό. Μάπα σενάριο αλλά ακόμη και σχέδιο από τον τουλάχιστον ικανό στο δεύτερο David Finch. Κακό και το Green Lantern New Guardians #1 αλλά όχι τόσο όσο το Batman: TDK #1 και όχι τόσο όσο το Savage Hawkman #1, άλλος ένας "μεγαλειώδης" τίτλος με σενάριο Tony Daniel.

Τα υπόλοιπα.

Πολύ καλό το American Vampire #19. O guest-artist Jordi Bernet κάνει έξοχη δουλειά σε αυτήν την αφήγηση της ιστορίας του Skinner Sweet πριν μεταμορφωθεί σε βρικόλακα. Από τα παιδικά του χρόνια ήταν ένας άφοβος τσόγλανος αλλά ταυτόγχρονα ήταν γενικά ένας καλός και έξυπνος τύπος. Western με βρικόλακες λοιπόν, Ινδιάνοι εναντίον ιππικού και μια καλή ιδέα για να κλέψουν στο All Western.

Πολύ συμπαθητικό το Abe Sapien - The Devil Does Not Jest #1. Έχω διαβάσει πολλά πολύ πιο βαρετά comics που σχετίζονται με το B.P.R.D. Το στοιχειωμένο σπίτι μου θύμισε πάντως "Seed of Destruction". Καλή ανάμνηση. Καλούτσικο αλλά τίποτα παραπάνω και το Angel And Faith #2. Στα ίδια επίπεδα με το πρώτο τεύχος. Τελικά καλύτερο το Buffy Vol.9 #1. Αν είναι δυνατόν!

Πολύ ενδιαφέρον το Ultimate Spider-Man #2. Διασκεδαστική η προσπάθεια του πιτσιρικά Miles Morales και του κολλητού του να βρουν μια άκρη με τις νεοαποκτηθείσες υπερδυνάμεις του πρώτου. Λίγο βαρετό το κομμάτι με την κουβέντα με τον πατέρα του όμως. Λίγο καλύτερο το Ultimates Vol.5 #2 σε σχέση με το πρώτο τεύχος. Τέλεια ανθρώπινα όντα που ζούσαν σε έναν θόλο για μια χιλιετία προσπαθούν να κατακτήσουν την Γη ενώ δεν αφήνουν Ασγκαρντιανό ρουθούνι ανέπαφο. Καλό σκίτσο, μπερδεμένο ακόμα σενάριο.

Το Astonishing X-Men #42 είναι σχετικά καλό ενώ θα φανεί πολύ καλύτερο στους λιγοστούς fans του αδικοχαμένου S.W.O.R.D..Λιγό μελό ήταν όμως, με το μοναχικό καλόκαρδο broodling. To FF #9 ήταν εντελώς ανούσιο εκτός μια σκηνής κοντά το τέλος. Εκεί δηλαδή που ο εναπομείναντας alternate Reed κάνει τον Doom σκύλα του. Αυτό μόνο.

Πολύ μακριά.

Το Kick-Ass 2 #4 απλώς καταφέρνει να είναι το χειρότερο comic της βδομάδας. Ναι, ακόμα και από τα χειρότερα #1 της DC.

Κυκλοφορίες 21 - 09 - 2011

2011-09-28T00:22:00.000+03:00

Όπως και την προηγούμενη βδομάδα σχολιάζω τα #1 της DC εκτός από εδώ στα gkoultoura.tumblr και mixtape.gr. Ας ξεκινήσω λοιπόν.

Τα καλά.

Με το Batman #1 έχουμε την τρίτη και και καλύτερη προσπάθεια για τα comics με πρωταγωνιστή τον Σκοτεινό Ιππότη. Ο Greg Capullo απλώς δείχνει πόσο πολύ χαραμιζόταν τα τελευταία χρόνια που έμενε στην εταιρεία του McFarlane. Να την βγάζει τα τελευταία χρόνια με εξώφυλλα στο Spawn και από ένα σημείο και μετά με το Haunt; Όλοι οι φανμπόηδες ήξεραν μέσα τους πως θα ήταν απόλυτα ταιριαστός σαν σχεδιαστής σε κάποιο Batman. Τέλος πάντων, καλή και η ιστορία του Snyder, που μετά τα American Vampire και Detective Comics δείχνει άλλο ένα θετικό δείγμα δουλειάς.

Στο Catwoman #1 το ευρωπαϊκό-γιαπωνέζικο αμάλγαμα του Guillem March στο σχέδιο είναι χάρμα ενώ αρκετά καλή είναι και η ιστορία του Judd Winnick. Πραγματικά εκρηκτική η αρχή, ενδιαφέρουσα η μέση με την Catwoman να πηγαίνει για άλλη δουλειά και άλλη δουλειά να κάνει, αναπάντεχο το τέλος. Έξω τα υπονοούμενα ή τα φιλιά όλο υποσχέσεις στις ταράτσες. Η Catwoman σχεδόν τον βιάζει τον Batman. Βρε την αχόρταγη! Θα λοιδωρηθεί πολύ αυτή η σκηνή, εμένα όμως με άφησε ευχαριστημένο και με χαμόγελο

Πολύ ενδιαφέρον το Wonder Woman #1 των Azzarello - Chiang. Αρχικά δεν πέφτει τόσο βάρος στην ηρωίδα από την οποία έχει πάρει το όνομά του το comic αλλά σε άλλους άγνωστους προς στιγμήν χαρακτήρες. Μέχρις ότου φυσικά να χρειαστεί πραγματικά η Wοnder Woman η οποία εδώ κόβει κώλους. Στα θετικά είναι και το έντονο μυθολογικό στοιχείο το οποίο όμως είναι πιο σκοτεινό απ’ότι συνήθως. Ναι, θα συνεχίσω να το διαβάζω αν και ποτέ δεν έχω κάτσει να ασχοληθώ με τα comics της.

Το Green Lantern Corps #1 είναι το καλύτερο Green Lantern related comic μέχρι τώρα. Δείχνει με γραφικό, ίσως και πέραν του επιθυμητού, τρόπο την απειλή που αντιμετωπίζουν οι Lanterns, κάνει πλάκα με το πόσοι από δαύτους είχαν καταγωγή μόνο από την Γη και παρουσιάζει τους δυο Lanterns που θα μας απασχολήσουν σε αυτό το τεύχος ή ίσως και αργότερα στην σειρά. Καλό σενάριο από τον Peter J. Tomasi, καλό και λειτουργικό το σχέδιο από τον Fernando Passarin.

Τα μέτρια

To Red Hood and the Outlaws #1 είχε μια πλάκα. Οι Red Hood και Arsenal, οι δυο πρωταγωνιστές, δεν είναι τόσο καλά παιδιά, η Starfire που τους συντροφεύει είναι μια πορτοκαλί εξωγήινη που πηδιέται με όποιον βρει χωρίς να θυμάται καν με ποιον ακριβώς στην συνέχεια, σαν Ιρλανδή μετά από οινοποσία και η μασκότ του τεύχους, ο πιτσιρικάς που μάλλον γίνεται διάσημος χάρη στην τελευταία. Αλλά ρε γαμώτο, ο Jason Todd είναι και αυτός κοκκινομάλλης! Τι παράλειψη από τους Lobdell και Rocafort!

Το Birds of Prey #1 φαίνεται σαν να είναι κάτι σαν" Οι Άγγελοι του Τσάρλι στην Gotham City". Κάπως έτσι μου φάνηκε δηλαδή. Το στόρι του είναι σχετικά πάντα καλό ενώ το σχέδιο του Jesus Saiz αξιοπρεπές. Για το Nightwing #1 τι να πω;Κύριε Grayson, σε προτιμούσα με την στολή του Batman. Ποτέ δεν μου κινούσες το ενδιαφέρον σαν Nightwing. Πόσο μάλλον τώρα που πρωταγωνιστείς σε ένα comic το οποίο είναι μέτριο προς κακό. To Supergirl #1 πάντως είναι καλύτερο. Όσο κράταγε όμως γιατί δεν κράταγε καθόλου, ήταν πάρα πολύ μικρό.. Ωραίο πάντως το νέο της κουστούμι.

Τα άσχημα

Στο Blue Beetle #1 υπάρχει μια ενδιαφέρουσα αρχή με την προέλευση του γαλάζιου σκαραβαίου αλλά από κει και πέρα το τίποτα. Βαρετό οικογενειακό δράμα, μη ενδιαφέροντες super villains, μέτριο σχέδιο για ένα comic που, σύμφωνα με τον Μανώλη Βαμβούνη, υπάρχει για να εκμεταλλευτεί την νεοαποκτηθείσα δημοφιλία του χαρακτήρα χάρη στα video games και το cartoon "The Brave and the Bold". To κακό Captain Atom #1 έχει να κάνει με τον ήρωα στον οποίο βασίστηκε ο Dr. Manhattan . Μόνο που εδώ τον θυμίζει περισσότερο απ'ότι θα έπρεπε χωρίς πάλι να τον φτάνει σε ενδιαφέρον. Το σχέδιο του ενώ δεν είναι κακό μάλλον δεν είναι καθόλου ταιριαστό.Δεν νομίζω να ξαναδιαβάσω την σειρά.Το DC Universe Presents Deadman #1 είναι βαρετό μέχρι αηδίας.Ο Boston Brand πέθανε, περιφέρεται σαν φάντασμα στον κόσμο των ζωντανών για να ατονήσει για την douche-ness του. Αυτό. Και σε πεθαίνει στην πολυλογία και την βαρεμάρα. Τέλος το Legion of Superheroes #1 πάει πακέτο με το Legion Lost. Δεν καταφέρνει να γίνει τόσο κακό αλλά και πάλι είναι ένα comic που μάλλον δεν θα έπρεπε καν να υπάρχει.

Τα υπόλοιπα

Πολύ καλό το Hellblazer #283. Εξαιτίας της ανιψιάς του και της όλης ιστορίας με την κατάρα που του ρίξε που είδαμε και στα προηγούμενα τεύχη ο John έχασε το παλτό του. Σιγά τώρα θα μου πείτε, καλύτερα, τόσο καιρό το φορούσε, καιρός για αλλαγές. Έλα όμως που επειδή το φορούσε τόσο καιρό και με αυτό πήγε σε κολάσεις, άλλες διαστάσεις, φαντάζομαι ακόμη και στο Μπλάκπουλ, απέκτησε διάφορες παράξενες ιδιότητες που μόνο προβλήματα μπορούν να προκαλέσουν στους νέους του ιδιοκτήτες. Το Fables #109 είναι απλώς καλό. Κλασικό τεύχος στο οποίο προχωρούν και από λίγο όλες οι πλοκές.

Απλώς ενδιαφέρον το B.P.R.D. - Hell On Earth: Russia #1. Και όχι τόσο χάρη στην ιστορία ή το σχέδιο όσο στο ότι βλέπουμε ενδιαφέροντες Ρώσους χαρακτήρες μέλη υπηρεσίας αντίστοιχης του BPRD. Από την άλλη το Dark Horse Presents #4 παραμένει πάντα ενδιαφέρον και σε αυτό το τεύχος έχει και Beasts of Burden. Tα The Guild: Clara και Star Wars - Knight Errant: Deluge #2 δεν είναι σπουδαία αλλά αξίζουν μια ματιά.

Το X-Men Schism #4 είναι must read. Για όλους τους λάθος λόγους όμως. Η βλακεία της μονομαχίας μεταξύ Wolverine και Cyclops στο τέλος είναι τόση που το μόνο που μπορείς να σκεφτείς είναι πως κάπως θα το μαζέψουν όλο αυτό στο επόμενο τεύχος. Τα Ultimate Hawkeye #2 και Ultimate X-Men #1 από δω το φέρνουν, από κει το φέρνουν στην παρουσίαση των νέων X-Men της Ultimate σειράς το πάνε. Δεν είναι και τα πιο ενδιαφέροντα comics πάντως.

Κυκλοφορίες 14 - 09 - 2011

2011-09-21T08:42:00.000+03:00

Ας ξεκινήσω λέγοντας πως από αυτήν την βδομάδα έγινα και γω μέλος της #greek52s, της "επίλεκτης ομάδας Ελλήνων geek bloggers" που σχολιάζει τα #1 της DC που βγαίνουν και προτείνει ποια αξίζουν. Στο gkoultoura.tumblr καθώς και στο mixtape.gr βρίσκονται τα αντίστοιχα posts! Ας μου συγχωρεθούν και τυχόν ομοιότητες στα κείμενα.

Το τέλειο.

Η Batwoman είχε αρχικά αποφασιστεί να πάρει δική της σειρά πριν από χρόνια. Η απόφαση άλλαξε και η ιστορίες που προορίζονταν για την δική της σειρά δημοσιεύτηκαν στο Detective Comics και έκαναν πάταγο. Κάπως έτσι πάρθηκε ξανά μια απόφαση να της δοθεί δική της σειρά. Το πρώτο τεύχος καθυστερούσε όλο και περισσότερο και όχι λόγω ευθύνης των συντελεστών αλλά της εκδότριας εταιρείας. Και μετά τις τόσες καθυστερήσεις μάλλον θα σκέφτηκαν ας καθυστερήσει λίγο ακόμα ώστε να βγει το πρώτο τεύχος μαζί με τα άλλα 51 ενός reboot!

Αυτή λοιπόν είναι η ιστορία για το πως το καλύτερο comic της βδομάδας, το Batwoman #1,είναι ένα Bat-comic που δεν έχει μεγάλη σχέση με το reboot. Θα ξεκινήσω ανάποδα όσον αφορά την κριτική. Το artwork του JH Williams III φέρνει δάκρυα χαράς. Είναι ένας από τους καλύτερους καλλιτέχνες αυτήν την στιγμή στο χώρο και το αποδεικνύει συνεχώς. Καταφέρνει να δένει αρμονικά τα διάφορα στυλ και να φορτώνει την σελίδα χωρίς όμως να σε κάνει να χάσεις κάτι από το τι συμβαίνει. Κι όλα αυτά να δείχνουν πανέμορφα.

Η ιστορία αποτελεί συνέχεια όσων έκανε ο Greg Rucka. Το ενημερωτικό κολάζ που παραθέτει σε μια σελίδα ο JH Williams III είναι προς όφελος κυρίως των παλιών αναγνωστών που έχουν να διαβάσουν καιρό τεύχος. Αλλά και η ίδια η ιστορία απευθύνεται σε παλιούς κυρίως αναγνώστες συνεχίζοντας παλιά storylines, παρουσιάζοντας ένα νέο και δίνοντας ένα cameo στην αγαπημένη Chase, η οποία ήταν και από τις πρώτες δουλειές του JH Williams III, προϊδεάζοντάς μας για ένα μελλοντικό storyline με αυτή. Ασφαλές συμπέρασμα δεν μπορείς να βγάλεις αλλά φαίνεται καλή.

Τα καλά.

Με το Batman & Robin #1 γίνεται ακόμα πιο εμφανές πως οι Bat-τίτλοι δεν θα πειραχτούν ιδιαίτερα από το reboot και μάλλον θα συνεχίσουν τα storylines που προϋπήρχαν. Σε αυτό το comic διαβάζουμε κάτι που θα γινόταν ούτως ή άλλως, τον νέο Robin να τίθεται υπό την επίβλεψη του Bruce - Batman και τον δεύτερο να κάνει ρήξη με το παρελθόν του όπως δηλαδή και στο Batman Inc. Και όλα αυτά ενώ ξανασυναντάμε μια απειλή που ίσως είναι ή ίσως δεν είναι η ίδια που εμφανίστηκε στο Batman : The Return. Ένα καλό τεύχος.

Καλό είναι και το Deathstroke #1. O "Deathstroke the Terminator" είναι ένας πολύ τρομακτικός και εκπληκτικά ικανός επαγγελματίας δολοφόνος. Οι Higgins στο σενάριο και Bennet στο σχέδιο επιτυγχάνουν να δειξουν ακριβώς αυτό. Δεν είναι κάτι που θα λειτουργήσει απόλυτα σε κάποιον πιο παλιό αναγνώστη που έχει δει να τον δέρνει ακόμα και πρόσφατα ο Dick Grayson αλλά αρκεί για τους πιο νέους. Να πω και πως το εξώφυλλο δια χειρός Simon Bisley είναι μέγκλα.

Ο Resurrection Man ήταν ένας χαρακτήρας καταδικασμένος στην αφάνεια καθώς κατοικούσε στην περιοχή ανάμεσα στο κανονικό σύμπαν της DC και στους τίτλους της Vertigo. H επανεμφάνισή του, με το Resurrection Man #1 τώρα που έχει επέλθει κάποια σύγκλιση μεταξύ ορισμένων τίτλων της Vertigo και του κανονικού σύμπαντος της DC, γίνεται με πολύ καλύτερους οιωνούς. Ένα λοιπόν ενδιαφέρον comic με συντελεστές τους Abnett και Lanning, δημιουργούς αυτού του χαρακτήρα

Καλό είναι και το Demon Knights #1. Παρά την ύπαρξη ενός κάρου χαρακτήρων με ιστορία στο σύμπαν της DC και τις ελάχιστες διευκρινίσεις γι'αυτούς μπορούσε να το παρακολουθήσει κάποιος νέος αναγνώστης. Γενικά το σενάριο του Paul Cornell με τις συμπτώσεις επί συμπτώσεων επί άλλων συμπτώσεων δεν πείθει αλλά έχει καλούς και σπιρτόζικους διαλόγους ώστε να ισορροπήσουν τα πράγματα. Τέλος αρκετά συμπαθητικό και manga-esque το σχέδιο του Neves ενώ πολύ καλή και η δουλειά στο χρώμα.

Το Superboy #1 ξεκινά υποδειγματικά. Και μιλάμε για ένα comic που ένας από τους λόγους ύπαρξής του φαντάζομαι είναι να δώσει εφόδια στην DC στην δικαστική διαμάχη που έχει με τους κληρονόμους των δημιουργών του Superman. Ο Superboy είναι ένα ον μισό εξωγήινο, μισό ανθρώπινο φτιαγμένο σε εργαστήριο με υλικό από το DNA του Superman και ενός άγνωστού ανθρώπου. Οι επιστήμονες - δημιουργοί του φαίνονται να μην έχουν ιδέα τι έχουν στα χέρια τους ενώ ένας μυστηριώδης τύπος έχει συγκεκριμένα σχέδια γι’αυτόν. Πολύ καλή δουλειά από Scott Lobdell στο κείμενο και R.B. Silva στο σχέδιο

Με το Frankenstein #1 o Lemire κάνει το δύο στα δύο. Εντάξει, το Animal Man ήταν καλύτερο αλλά δεν παύει αυτό να επιβεβαιώνει το pattern που λέει πως τα comics που θα μπορούσαν άνετα να αποτελέσουν τα νέα της Vertigo είναι τα καλύτερα όλων σε αυτό το reboot. Καλό λοιπόν είναι απλώς όχι τόσο καλό όσο το comic στο οποίο μάλλον θα’θελε να μοιάσει, το Nextwave των Ellis - Immonen της Marvel.

Τα μέτρια

Χωρίς να έχω ιδιαίτερη επαφή με το Green Lantern εδώ φαίνεται πως δεν έχει γίνει η παραμικρή προσπάθεια να μπει ο τίτλος σε κλίμα reboot. Ούτε οι περισσότεροι Bat- τίτλοι μπήκαν ιδιαίτερα στο κλίμα αλλά κάπως το δικαιολογούσαν το #1 τους. Στο Green Lantern #1 δεν γίνεται ούτε αυτό.Ο Sinestro βρίσκεται με το πράσινο δαχτυλίδι υπό τις προσταγές των Guardians οι οποίοι δεν είναι τόσο καλοί τύποι όσο νομίζαμε ενώ ο Hal Jordan βρίσκεται χωρίς δυνάμεις, χωρίς δουλειά και μέχρι το τέλος του τεύχους χωρίς γκόμενα. Κι ενώ βρήκα ενδιαφέρον το άνοιγμα με τους Guardians και τον Sinestro και διασκεδαστική την αχρείαστη τελικά ηρωική έφοδο του Hal στην συνέχεια βαρέθηκα και μιλάμε για ένα comic 20 σελιδών περίπου. Και εντάξει, και το τέλος το περιμένεις, πόσο θα μείνει εξάλλου ο βασικός ήρωας χωρίς την υπερδύναμη του, πρέπει να βρεθεί μια διέξοδος

Στα ίδια επίπεδα με το Green Lantern κυμαίνεται το Red Lanterns #1. Έχει μια αρκετά καλή, διασκεδαστική και αστεία η εισαγωγή με μια φονική γατούλα ενώ ενδιαφέρον είναι και το παρελθόν του Atrocitus καθώς και η οπτική πως οι ενσαρκωτές της οργής ίσως να μην είναι τόσο κακοί. Από κει και πέρα τα ψυχολογικά προβλήματα τα οποία θα εξελιχθούν ίσως και σε ηγετικά προβλήματα δεν τα βρήκα τόσο ενδιαφέροντα ενώ το σχέδιο είναι αρκετά μέτριο.

Το Grifter #1 αν δεν πάρεις χαμπάρι ένα χρονικό μπέρδεμα που έχει μπορεί μέχρι και να το θεωρήσεις μέχρι και καλό. Αν όμως το πάρεις δεν διασώζεται. Ο σχεδιαστής του θα’θελε να είναι ο Travis Charest αλλά δεν είναι ενώ το εξώφυλλο homage στο Ghost in the Shell υπάρχει για να πωρωθούν οι παλιοί αναγνώστες. Όχι και καλό ξεκίνημα αυτού του παλιού μέλους των Wild C.A.T.S. στο πρώτο του τεύχος στο σύμπαν στης DC.

Τα άσχημα

Το Suicide Squad #1 φαίνεται να υπάρχει μόνο για να αλλάξει η Amanda Waller από νταρντανογυναίκα σε πιπίνι και ίσως και για να προστεθεί σαν επικεφαλής ενός comic ένας "cool" αφροαμερικανός χαρακτήρας. Δευτεράντζες χαρακτήρες, αναμενόμενες ανατροπές. Το Mr. Terrific #1 είναι επίσης κακό. Χαζό origin story, χαζή ιστορία και ένας σχεδιαστής που λειτουργεί σαν τροχοπέδη στην διήγηση έστω και αυτής της ιστορίας.

Το χειρότερο όμως όλων είναι το Legion Lost #1. Ποτέ δεν μου άρεσε ο Fabian Nicieza. Με το αυτό το comic όμως είναι σαν να λέει στους επικριτές του “δίκιο έχετε, είμαι ατάλαντος, είμαι ο Rob Liefeld της συγγραφής”. Έφηβοι ήρωες χαμένοι στον χρόνο μας κάνουν να χάσουμε τον δικό μας σε ένα comic που θα ήθελε να θυμίσει το Runaways της Marvel αλλά αποτυγχάνει παταγωδώς.

Τα υπόλοιπα.

Από Vertigo μεριά υπάρχει το καλό American Vampire Survival Of The Fittest #4 το οποίο είναι φουλ στην δράση και απλώς μας δείχνει την πραγμάτωση μιας υπόσχεσης του προηγούμενου τεύχους. Στο Unwritten #29 ο Tommy μέσω ενός μαγικού ξορκιού καταφέρνει να παρακολουθήσει λες και βρισκόταν εκεί την τραγική πορεία της σχέσης του πατέρα του με την Μίρι. Ο πατέρας του θυσιάζει αδίστακτα όποιον μπορεί για να επιτύχει του σκοπούς και όλο αυτό λειτουργεί πάλι σαν παραβολή για την κατάσταση της βιομηχανίας των comics εκείνη την εποχή και για το πως οι δημιουργοί στερήθηκαν των δημιουργημάτων τους.

Από Dark Horse το Baltimore - The Curse Bells #2 διατηρείται στα ίδια πολύ καλά επίπεδα του προηγούμενου τεύχους. Ο Baltimore θα αποκτήσει βοηθό για το κυνήγι του Haigus και θα ανακαλύψει πράγματα που ποτέ δεν θα περίμενε. Καλή η ιστορία, πολύ καλό το σχέδιο του Ben Stenbeck. Κι όμως δεν είναι αυτό το καλύτερο comic της εταιρείας αυτήν την βδομάδα. Αυτό είναι, κάτι που δεν περίμενα πως θα πω, το Buffy The Vampire Slayer Season 9 #1. Μπορεί να θέλω να το αποφύγω όπως ο διάβολος το λιβάνι, μπορεί ο Georges Jeanty στο σχέδιο να απογοητεύει σε γενικές γραμμές, το συγκεκριμένο τεύχος όμως είναι πολύ διασκεδαστικό, έξυπνο και αστείο. Ναι, το γράφει ο Whedon, θα έπρεπε να το περιμένω μου λέτε. Όχι θα απαντήσω, είδαμε και στο Season 8 τα δικά του τεύχη, δεν ήταν καν τα καλύτερα. Καλό νέο ξεκίνημα αλλά και πάλι χωρίς να μου έχουν αναπτερωθεί οι ελπίδες για την συνέχεια.

Από Marvel Comics θα επιλέξω να μιλήσω αρχικά για τα Fear Itself #6 και Ultimate Spider-Man #1. Καλούτσικο το πρώτο χωρίς να γίνεται και κάτι συνταρακτικό, εξαντλείται στα μπλα μπλα και μόνο προς το τέλος του παίρνει μπρος. Συμπαθητικό και το Ultimate Spider Man #1 το οποίο μαθαίνουμε πως έκανε ρεκόρ ψηφιακών πωλήσεων. Ένας κλέφτης θείος και μια πονηρή αραχνούλα αρκούν για να δώσουν στον μικρό Miles Morales υπερδυνάμεις που φαίνονται να διαφέρουν κάπως από αυτές του Peter Parker. Καλύτερο όμως και από τα δυο είναι το Uncanny X-Force #15. Remender και Opena σε μεγάλη φόρμα συνεχίζουν στο στόρι του μεγαλομανή πια Archangel . Το δεύτερο πιο όμορφο comic της βδομάδας μετά το Batwoman, μόνο αυτό λέει πολλά.

Mastodon - The Hunter

2011-09-21T06:48:00.003+03:00

Ολόκληρο το εκπληκτικό νέο άλμπουμ!

Κυκλοφορίες 07 - 09 - 2011

2011-09-12T03:40:00.000+03:00

Η πρώτη πραγματικά μεγάλη φουρνιά των 52 #1 της DC. Ανάμικτα δυστυχώς τα συναισθήματά μου.

Τα σίγουρα καλά

Μακράν το καλύτερο των #1 αυτής της βδομάδας είναι το Animal Man #1. Το περίμενε κανείς με αγωνία; Δεν νομίζω. Κι όμως καταφέρνει να αποδώσει σωστά μια ενδιαφέρουσα ιστορία που παίρνει παράξενη τροπή, να δώσει μια ολοκληρωμένη εικόνα του χαρακτήρα κάτι που βοηθά και η faux συνέντευξη του εσωφύλλου και να είναι και καλοσχεδιασμένο. Μπράβο στους Lemire και Foreman λοιπόν. Από κοντά και το Action Comics #1 των Morrison - Morales που διηγείται την νέα origin story του Superman. Ο Supes, δεν έχει ανακαλύψει ακόμα όλες τις δυνάμεις του, φορά τζην και κοντομάνικο αντί για στολή ενώ λειτουργεί σαν ένας vigilante και ήρωας της εργατικής τάξης. Ναι, αυτό που διαβάσατε. Μπόνους, ένας Lex Luthor που είναι σαν αμάλγαμα του χαρακτήρα του στο All Star Superman και στο Swamp Thing επί εποχής Moore κάτι που μου δίνει πάσα να γράψω για το Swamp Thing #1 των Snyder - Paquette που καταφέρνει να σταθεί πολύ καλά. Είναι κατόρθωμα, ιδιαίτερα μετά από εκείνα τα μετριότατα "Brightest Day Aftermath" που προηγήθηκαν. Τελευταίο αφήνω το Batgirl #1 των Simone - Syaf. Αξιοπρεπές τουλάχιστον, καταφέρνει να περάσει τον σκόπελο με το όνομα "Killing Joke" χωρίς να θρηνήσουμε θύματα. Μέχρι εκεί όμως, δεν θα είναι από τους τίτλους που θα ακολουθώ φανατικά.

Τα ίσως και μέτρια

Δυστυχώς ο Paul Cornell δεν κατάφερε να κάνει κάτι καλό με το Stormwatch #1. Καταλαβαίνω την προσπάθεια της DC να εντάξει αυτούς τους χαρακτήρες στο σύμπαν της αλλά το αποτέλεσμα της πρώτης προσπάθειας με άφησε απογοητευμένο. Το Batwing #1 από την άλλη δεν μπορείς να το πεις κακό αλλά το artwork του σε συνδυασμό με το ότι πρέπει να έχεις διαβάσει και κανένα τεύχος Batman Inc. λειτουργούν αρνητικά. To O.M.A.C. #1 είναι σχετικά εντάξει ενώ λειτουργεί σαν ένα ενδιαφέρον homage στον Jack Kirby. Στο Men Of War #1 έχουμε τον εγγονό του Sgt. Rock που μέχρι το τέλος γίνεται και αυτός Sergeant. Meh. Τέλος το Static Shock #1 έχει αφροαμερικανό έφήβο υπερήρωα στην πόλη της Νεάς Υόρκης. Σαν τον νέο Ultimate Spidey δηλαδή. Δεν χάνεις πάντως και τίποτα αν το προσπεράσεις.

Τα εκπληκτικά άσχημα.

Το Detective Comics #1 είναι από τα χειρότερα comics της βδομάδας. Δεν ξέρω ποιανού ήταν η ιδέα να τελειώσει έτσι το τεύχος ή γιατί η DC επιμένει να δίνει συγγραφικά καθήκοντα στον Tony Daniel που στην καλύτερη περίπτωση είναι κάλος σχεδιαστής κάτι που δεν καλύπτει πάντα τις συγγραφικές του αδυναμίες. Πάντως δυσκολεύομαι να σκεφτώ πως η νέα αρίθμηση αυτού του τίτλου θα μπορούσε να ξεκινήσει χειρότερα. Ή μάλλον όχι, δεν δυσκολεύομαι τελικά. Θα μπορούσε να έχει τον Dan Jurgens σε κάποιο πόστο ή ακόμα χειρότερα τον Rob Liefeld. To Green Arrow #1 ή το Justice League International #1 πες πως απλώς τα προσπερνάς. Με το Hawk And Dove #1 δεν υπάρχει περίπτωση να το κάνεις, πρέπει να νιώσεις την εμπειρία. Η ιστορία του Sterling Gates είναι τόσο μέτρια που θα παρέμενε έτσι ακόμα και να την σχεδίαζε ο JH Williams III. Το σχέδιο όμως του Liefeld δίνει άλλη διάσταση στο πόσο κακό μπορεί να γίνει ένα comic.

Τα ζόμπι.

Πέρα από τα 52 #1 υπάρχει και το I, Zombie #17. Καλούτσικο τεύχος στο οποίο κυνηγοί τεράτων και τέρατα κυνηγοί αναγκάζονται να συμμαχήσουν προσωρινά ώστε να καταπολεμήσουν την έξαρση των ζόμπι. Η Gwen αντιμετωπίζει όμως και άλλα προβλήματα. Αποκαλύπτεται το μυστικό της στον Horatio ο οποίος δεν μπορεί πια να την αντικρίσει ενώ αποκαλύπτεται στην ίδια ένα μυστικό του Amon το οποίο την αφορά άμεσα. Καημένη Gwen.

Κυκλοφορίες 31 - 08 - 2011

2011-09-08T03:55:00.000+03:00

Ας ρίξουμε μια ματιά στο τι συμβαίνει στον "θαυμαστό" κόσμο του DCU.

To Flashpoint #5 τελειώνει με έναν όχι τόσο ικανοποιητικό τρόπο. Α,ναι, άλλαξε το μέλλον και τι έκπληξη δεν έφταιγε μόνο ο "κίτρινος Flash" αλλά και ο κανονικός που του έλειπε η μαμά του και ω θεέ μου, κάντο να σταματήσει. Τέλος πάντων, ο Flash με την βοήθεια των Supes και Bats αυτού του παράλληλου κόσμου καταφέρνει να διορθώσει τα πράγματα. Αλλά όχι ακριβώς. Και κάπως έτσι δικαιολογούνται οι αλλαγές στο σύμπαν της DC και φυσικά το reboot σχεδόν όλων των τίτλων. Και το ό,τι κλαίει ο Bruce Wayne...

Πρώτο από τα 52 νο.1 της DC το Justice League #1. Φρενήρης ρυθμός για ένα comic που χωρίς να είναι κακό, που ίσως να μπορούσες υπό άλλες συνθήκες να το πεις ακόμη και καλό, αποτυγχάνει σαν εισαγωγικό τεύχος. Οι μπάτσοι κυνηγούν τον Batman, εμφανίζεται ένας clueless Green Lantern ενώ ο Superman δεν είναι αγαθό αγροτόπαιδο αλλά κάτι σαν δημόσιος κίνδυνος όπως και ο Batman. Αυτό και τίποτα άλλο,έτσι τελειώνει το τεύχος! Επίσης το ύφος του και σε αυτό φταίει μάλλον και το artwork του Jim Lee θυμίζει υπερβολικά το All Star Batman του προαναφερθέντα και του Frank Miller. Κι εντάξει, εμένα μπορεί να μου άρεσε πολύ γενικά όμως δίχασε. Η DC γιατί κοπιάρει ιδέες από κει;

Καλό και το Locke And Key Clockworks #2. Σοκάρει στο ξεκίνημά του για όποιον είχε ξεχάσει έστω στιγμιαία τι διαβάζει χωρίς όμως να επενδύει στις φτηνές εντυπώσεις. Με αυτήν την σκηνή ο Hill μας δείχνει πόσο λάθος έχουν κάνει τα δυο μεγάλα αδέρφια που έχουν ηρεμήσει θεωρώντας πως έχουν γλιτώσει από τον Dodge. O τελευταίος στο σώμα του Bode Locke, υπεράνω κάθε υποψίας, εκτελεί τα σχέδιά του με ιδιότυπη άνεση και μεγάλη επιτυχία.

Τι μπορεί να πει κανείς για το Angel And Faith #1; Θετικά κυρίως πράγματα όπως αυτά που λέει ο Dark Tyler. Ή όχι τόσο θετικά σαν αυτά που θα βγουν από την κακιασμένη μου ψυχή. Λοιπόν, αυτό το comic αποτελεί προπομπός του Buffy Vol.9 που θα ακολουθήσει. Σαν τεύχος έχει ένα ενδιαφέρον, Angel και Faith πάντα ταίριαζαν. Το πρόβλημα όμως είναι πως συνεχίζει από κει που μας άφησε το Buffy Vol.8. Ρίχνουν που ρίχνουν την μπηχτή για το Angel της IDW, πως δεν θυμάται κανείς ποιος έσωσε το L.A. από την κόλαση ή στην περίπτωσή μας πως δεν έχει σημασία τι έγινε σε αυτό το comic, κάντε το ίδιο και στις Dark Horse. Κανείς δεν θέλει να θυμάται το Buffy Vol. 8 από την μέση και μετά.

Στο Invincible #82 ο Robot επιστρέφει στην Γη από κάπου που δεν είχα καταλάβει πως είχε πάει είτε γιατί ο Kirkman δεν μας το'δειξε είτε γιατί το ξέχασα και αποδέχεται μια θέση που του προτείνει ο Cecil. Στο τέλος του τεύχους μάλιστα ο Cecil θα κάνει μια παρόμοια πρόταση και θα εμπιστευτεί ένα μυστικό στον Mark. Φυσικά για να φτάσουμε μέχρι εκεί μεσολαβεί μια άσκηση εμπιστοσύνης μεταξύ του Mark και μιας πράσινης εξωγήινης. Και όχι, τίποτα απ'όλα τα παραπάνω δεν κάνει το τεύχος συναρπαστικό.

Κλείνω με το Uncanny X-Force #14. Καλό τεύχος, πως να μην είναι άλλωστε αφού έχει και τον Opena στους συντελεστές αυτήν την φορά. Γενικά είναι μια καλή σειρά που ενώ έχει τις αστοχίες τις ισοσκελίζει κάθε φορά με κάποιο πολύ καλό τεύχος. Αν υπάρχει κάποιος για να μην τις ρίξει κάποιος μια ματιά είναι επειδή την θεωρεί υπεύθυνη για την καθυστέρηση του επιλόγου του Fear Agent.

Κυκλοφορίες 24 - 08 - 2011

2011-09-06T02:59:00.000+03:00

DHP, Xombi, American Vampire, Batman, απ'όλα έχει ο μπαξές.

Θα ξεκινήσω αυτήν την φορά με το Dark Horse Presents #3. Εντάξει, όποιος δεν το διαβάζει ας αρχίσει. Πολλές ιστορίες, διαφορετικού είδους και ύφους, ειπωμένες από πολύ ταλαντούχους δημιουργούς. Έχει Dave Gibbons, Paul Chadwick με το Concrete, preview του Red Tide του Steranko και άλλα πολλά και ενδιαφέροντα.

Στο Xombi #6 ο "κακός" των πρώτων 6 τευχών ετοιμάζει τις παγίδες του και περιμένει τους ήρωες. Μην πολυλογώ, δεν ξέρει που έχει πέσει. Παρ'όλες τις δυσκολίες ο Xombi και οι σύντροφοί του, παλιοί και νέοι, τα καταφέρνουν. Τι απομένει λοιπόν; Μια ενδιαφέρουσα κουβέντα με θέμα κατά πόσο μπορεί ο Xombi να κρατηθεί στην παλιά του ζωή τώρα που δεν είναι πια ακριβώς άνθρωπος. Υπέροχο artwork όπως πάντα μα λίγο χλιαρό το κλείσιμο αυτού του storyline.

Tο American Vampire #18 βασικά είναι μια μονομαχία. Skinner Sweet εναντίον Pearl. Όχι πολλά περισσότερα, ένας απλός επίλογος με ένα μικρό cliffhanger, και εδώ που τα λέμε καλύτερα. Να γράφω λιγότερα. Καλό τεύχος στην τελική.

Καλούτσικο το Batman Incorporated #8. Η ιστορία διαδραματίζεται κατά μεγάλο μέρος της στο κυβερνοδιάστημα. Ο Bruce λοιπόν κάνει επίδειξη των δυνατοτήτων του "Internet 3.0" και φυσικά κάτι δεν πάει καλά. Ή μάλλον κάτι δεν πάει καλά επειδή το αφήνει ο Bruce ώστε να πετύχει κάποιον άλλον σκοπό. Παράξενο τεύχος, καλό σε γενικές γραμμές που ξενίζει όμως εξαιτίας του artwork που φαίνεται σαν φτηνό 3d στην προσπάθεια να αποδοθεί το κλίμα του κυβερνοδιαστήματος. Πάντως καλύτερο από το Batman The Dark Knight #5 στο οποίο οι δαίμονες στήνουν χορό και αναρωτιέσαι "μα γιατί". Εντάξει, φέυγει εύκολα πάντως, νεράκι. Το ίδιο γίνεται και στο Batman Arkham City #5, τελευταίο τεύχος της σειράς που σε προετοιμάζει για το video game με όμορφο τρόπο.

Δεν μας τα λένε καλά με το Astonishing X-Men #41. Να, Brood, όπως είδαμε και στο Hulk, μπορεί να υπάρξουν και καλόψυχα αλλά αυτό είναι κάτι ταμπού γι'αυτά. Επίσης δεν πρέπει να εξαφανιστούν γιατί συμβάλλουν στην ισορροπία του σύμπαντος. Ωιμέ. Κλισεδιάρικο τεύχος με καλό artwork και μερικές καλές στιγμές μεταξύ Kittie και Lockhedd αυτό το Astonishing X-Men που αποτελεί άτυπη συνέχεια του "S.W.O.R.D.".

Το Ultimates #1 Vol.5 με μπέρδεψε. Όλοι δέρνονται με όλους, Ευρωπαίοι υπερήρωες παρεξηγιούνται με θεούς της Άσγκαρντ για ένα ποτήρι μπύρα ενώ εμφανίζονται κάπου αλλού ένα παράξενο κτίριο και κάτι τύποι που είναι σαν να βγήκαν από το Future Foundation. Δεν καταλαβαίνεις ακριβώς που το πάνε οι συντελεστές ενώ παρουσιάζουν τον Fury πάλι uncool και άχρηστο. Δεν μου πολυάρεσε αλλά τουλάχιστον μου θύμισε να διαβάσω το FF που είχα καιρό να το πιάσω.

Στο FF μέχρι τώρα έχουν συμβεί πολλά και διάφορα. Δεν θα κάνω πως τα έχω καταλάβει όλα, δεν διάβαζα φανατικά Fantastic Four ποτέ οπότε σίγουρα μου έχουν ξεφύγει πράγματα. Δεν φταίω μόνο εγώ όμως, δεν είναι και πολύ πετυχημένα όλα τα τεύχη, αφήνουν κενά και διάολε, μιλάμε για ένα comic με τους Fantastic Four, όχι για το LoeG. Στο FF #8 συγκεκριμένα γίνεται χαμός. Super villains σύμμαχοι του FF εναντίον πολλών εναλλακτικών Reeds και των συμμάχων του και με τους Inhumans κάπου στην μέση.

To Flashpoint Project Superman #3 διαβάζεται. Τα Flashpoint Hal Jordan #3 ,Flashpoint Kid Flash Lost #3 και Flashpoint Lois Lane And The Resistance #3 όχι. Μακριά. To Kick-Ass 2 #3 είναι άλλο ένα δείγμα πόσο χαμηλά έχει πέσει ο Mark Millar. Επίσης μακριά.

Κυκλοφορίες 17 - 08 - 2011

2011-08-31T16:50:00.000+03:00

John in jail. Again. Having a great time!

Στο Hellblazer #282 έχουμε τον John Constantine να μπαίνει στην φυλακή. Ένα επιφώνημα χαράς μου έφυγε γιατί αν κάτι ξέρουμε από την ιστορία του John είναι πως οι φυλακές του πάνε. Ή μάλλον οι ιστορίες σε φυλακές με αυτόν πρωταγωνιστή είναι πολύ καλές ιστορίες. Πως βρέθηκε εκεί όμως ο John; Εύκολα! Μπήκε από μόνος του για να κάνει μια χάρη στον πεθερούλη του, ξέρετε εκείνον τον τύπο του υποκόσμου. Τι μας μένει; Πολλά! Είναι μια πολύ καλή ιστορία άλλωστε. Τι ξεχωρίζει; Η λίγο "Arrested Development" σκηνή μεταξύ John και Epiphany.

Στο Fables #108, τώρα που "εξοντώθηκε" ο Mr. Dark οι κάτοικοι της φάρμας και της Fable Town έχουν αρχίσει να επιστρέφουν. Επικεφαλής της επιστροφής η Rose Red που έχει βρει για τα καλά την αυτοπεποίθησή της. Δεν επιστρέφουν όλοι όμως κατευθείαν. Το λυκόσογο μαθαίνει πως πρέπει να επιλεγεί ένα από τα παιδιά ως αντικαταστάτης του Βόρειου Ανέμου κάτι που δεν ξέρουμε τι επιπτώσεις μπορεί να'χει. Στον κόσμο του ΟΖ βρίσκεται χαμένος ο Buffkin ο οποίος τα καταφέρνει εκπληκτικά καλά. Να'ναι που είναι στην έδρα του; Καλό τεύχος, με εξαιρετικό artwork.

Το νοσταλγικό Batman #713 δεν μου άρεσε. Γενικά, δεν μπορώ να πω πως έχω και ιδιαίτερη εκτίμηση στον συγγραφέα του τεύχους Nicieza. To Zatanna #16 από την άλλη είναι συμπαθητικό και πολύ πολύ αστείο. Η ύπαρξη του του Uriah, συμπατριώτη του Klarion οφείλεται για τον δεύτερο χαρακτηρισμό. Ένα μπλε διαβολόπαιδο εμφανίζεται στο κατώφλι της Z και της χαλάει τον ύπνο. Ό,τι πρέπει.

Το Star Wars Knight Errant Deluge #1 είναι συμπαθητικό όπως και η σειρά που προηγήθηκε. Αυτό που δεν είχα καταλάβει βέβαια ήταν πως όλες αυτές οι σειρές με τον τίτλο "Knight Errant" προϋπήρξαν σε μορφή βιβλίο. Όχι πως με χάλασε, απλώς, επαναλαμβάνω, δεν το χα καταλάβει και δεν το χα αναφέρει μέχρι τώρα.

Το Ultimate Comics Fallout #6 πρέπει να ήταν το χειρότερο της σειράς. Η αθλιότητα εικονογραφημένη. Κάνει ακόμα και το κακό σε γενικές γραμμές X-Men Schism #3 να φαντάζει φανταστικό και τονίζω, το Χ-Men ήταν κακό σε γενικές γραμμές. Ω, Marvel, δεν με βοηθάς στην ανάγνωση των σειρών σου, καθόλου όμως.

Κυκλοφορίες 10 - 08 - 2011

2011-08-22T21:59:00.001+03:00

Και που λέτε, αποφασίζω επιτέλους να γράψω αυτό το τρελά αργοπορημένο ποστ...

Το Hellboy - The Fury #3 είναι πολύ καλό. Καταφέρνει να κλείσει έναν μάλλον άνισο κύκλο στην ιστορία αυτού του χαρακτήρα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Ο Mignola απ'ότι φαίνεται δίνει οδηγίες στον Duncan Fegredo να διηγηθεί με την δύναμη της εικόνας και δεν κάνει λάθος. Έτσι κι αλλιώς τα πράγματα έχουν απλοποιηθεί και και τα δίπολα είναι ορατά οπότε γιατί να μην αρκεστούμε σε μια μονομαχία μέχρις εσχάτων; Μου θύμισε την καλύτερη κατά την γνώμη μου σειρά Hellboy, το Wake the Devil, και με άφησε πάρα πολύ ευχαριστημένο κάτι που μάλλον έχω πολύ καιρό να νιώσω για τον τίτλο αυτό.

Στο Baltimore - The Curse Bells #1 ο λόρδος Baltimore συνεχίζει το κυνήγι του Haigus, του βρικόλακα που του έχει επιφέρει τόσο πολύ πόνο. Ελβετία και Αυστρία είναι τα μέρη στα οποία κινείται αυτήν τη φορά, ερειπωμένα χωριά, προδοσίες και δημοσιογράφοι που νομίζουν πως είναι αυθεντίες, απ'όλα έχει ο μπαξές. Καλό τεύχος και γενικά καλύτερο ανάγνωσμα από το B.P.R.D. - Hell On Earth - Monsters #2 με την Liz Sherman και τα μπλεξίματά της με κάτι trailer trash σατανιστές.

Πάρα πολύ καλό το Unwritten #28. Κινείται σε παρόμοια μονοπάτια με το προηγούμενο τεύχος, δηλαδή θυμίζει πάλι Kavalier & Clay, κάνει κριτική προς την αδικία προς τις γυναίκες συγγραφείς αλλά αυτήν τη φορά βάζει στην εξίσωση τoν Pullman, την ομοιότητα υπερηρώων και μυθικών ηρώων και το κυνήγι των Εβραίων που γεννά μεσσίες. Ένας από αυτούς και ο Superman όπως αφήνουν να εννοηθεί σε αυτό το τεύχος.

Να μην νιώθει μόνος του ο Fegredo, εκπληκτικός σχεδιαστής είναι και ο Sean Murphy. To American Vampire - Survival Of The Fittest #3 είναι ένα πολύ καλό τεύχος, γεμάτο ναζί βρικόλακες, τρελούς επιστήμονες και μια δίοδο διαφυγής από αυτήν την τρέλα που μάλλον είναι πιο τρελή από οτιδήποτε. Πως να σταματήσει κανείς την συμφωνία μεταξύ συγκεκριμένου είδους βρικολάκων και των ναζί. Μα, ναι, με το να ξυπνήσει πιο αρχαία είδη βρικολάκων που μάλλον δεν τους αρέσει όλη αυτή η ιστορία πέρι φυλετικής καθαρότητας. Δηλαδή φαντάζομαι έτσι θα πάει στο επόμενο τεύχος.

Αρκετά καλό το Detective Comics #881. Οι δυο διαφορετικοί καλλιτέχνες βέβαια ξενίζουν αλλά το αποτέλεσμα είναι καλό. Ο γιος του Τζιμ Γκόρντον αποδεικνύεται ψυχοπαθής διαμετρήματος Τζόκερ και παρ'όλο που συλλαμβάνεται το κακό που έχει κάνει ίσως να είναι ανυπολόγιστο. Το Batman And Robin #26 θα μπορούσε να είναι ένα πάρα πολύ καλό τεύχος αν ο σχεδιαστής ήταν αυτός του εξωφύλλου, ο Chris Burnham και όχι τρεις διαφορετικοί μέτριοι που δεν τον φτάνουν στο μικρό του δαχτυλάκι. Κρίμα.

Τελειώνω αυτό το ποστ με το Fear Itself #5 το οποίο είχε ξύλο στο οποίο λάμπει το ταλέντο του Immonen και τίποτα μα τίποτα άλλο. Αλλά δεν πειράζει, διαβαζόταν. Το Ultimate Comics Fallout #5 που μάλλον ήταν χειρότερο από το προηγούμενο; Και εντάξει, γιατί έπρεπε να πεθάνει ο Pete; Για να ανεβούν οι πωλήσεις λιγάκι τώρα και να πέσουν μετά; Ή έκαναν καμιά έρευνα που έδειχνε πως ένας αφροαμερικανός λατινοαμερικανός Spidey θα ωφελούσε τις πωλήσεις; Σιγά.

Let’s Kill Hitler Prequel

2011-08-15T16:57:00.000+03:00

Σε λιγότερο από δυο βδομάδες...

(via @karvounaki via @sfxmagazine)

Κυκλοφορίες 03 - 08 - 2011

2011-08-14T14:48:00.004+03:00

Η κατάρα της νυχτερίδας.

Τι συμβαίνει λοιπόν στο Flashpoint Batman Knight Of Vengeance #3; Μα η τελική σύγκρουση ανάμεσα σε ένα αντρόγυνο που έφτασε στα άκρα και μάλιστα στα αντίθετα. Μέσω flashbacks εξιστορείται πολύ επιτυχημένα πως από τον τραγικό θάνατο του Bruce κατέληξαν οι δυο Waynes να μεταμορφωθούν σε Batman και Joker αντίστοιχα φέρνοντας ταυτόγχρονα παράξενες σκέψεις στο νου του αναγνώστη για αυτό το δίπολο όπως υπάρχει στο "κανονικό" σύμπαν της DC. Έξοχο και το τελείωμα του τεύχους που αναδεικνύει ακόμα παραπάνω την τραγωδία αλλά και φέρνει ακόμα πιο μπροστά την κατάρα του Batman, κάτι με το οποίο έπαιξε και ο Morrison στα δικά του τεύχη.

Καλό είναι και το Flashpoint #4 αν και θα έλεγα λιγότερο καλό από τα προηγούμενα τεύχη. Πρέπει να πειστεί που λέτε ο Thomas Wayne - Batman να λάβει μέρος στη διαμάχη μεταξύ Aqua Man και Wonder Woman ώστε η coolness του να φέρει και τους άλλους ήρωες μαζί. Να δείτε που κάτι τέτοιο γίνεται με την συνδρομή και των πιτσιρικάδων που αποτελούν τον Captain Marvel μόνο και μόνο για να φαγωθεί όλο σχεδόν το τεύχος με αυτό και να αποδειχτεί κακή ιδέα. Ε, τουλάχιστον έχει καλό artwork δια χειρός Andy Kubert.

Το Batman Arkham City #4 είναι πολύ καλό. Καλύτερο ίσως και από πολλούς "κανονικούς" Bat-τίτλους. Η αλληλεπίδραση μεταξύ του Bats και της Catwoman αλλά και το πως ο Dini γράφει τον Joker κάνουν το τεύχος διασκεδαστικότατο. Cool ατάκες, εξαίσιο artwork, να μην ήξερες αυτό που μόλις τώρα μαθαίνει ο Bats, πως δηλαδή πίσω απ'όλα κρύβεται ο Hugo Strange... Καταραμένα video game tie ins!

Στο I Zombie #16 ο Horatio και η Gwen βρίσκουν και σώζουν τον Scott, βγαίνουν από τις κατακόμβες μόνο και μόνο για να δουν πως και η πόλη έχει γεμίσει ζόμπι. Σαν να μην έφτανε αυτό, κάθε οργάνωση που ασχολείται με το υπερφυσικό έχει καταφτάσει πια εκεί και οι αποκαλύψεις γίνονται με ρυθμό πολυβόλου. Από την μια η κυβερνητική οργάνωση των Dead Presidents από την άλλη η κυνηγοί τεράτων, στην μέση ο Horatio με την Gwen και κάπου αλλού ο Amon και η Galatea! Χαμός.

Σε παρόμοια μέρη φαίνεται να κινείται τo Rachel Rising #1 το νέο μετά το Echo πόνημα του Terry Moore. Πιο fantasy και horror αυτήν τη φορά με την πρωταγωνίστρια να κάνει ότι λέει ο τίτλος, να σηκώνεται από τον ρηχό τάφο που την είχαν βάλει. Ποιος την σκότωσε; Έχει γίνει βαμπίρ; Θα δούμε μάλλον στα επόμενα τεύχη.

Επιγραμματικά τα υπόλοιπα. Το Kult #1 θα φέρει συγκίνηση σε παλιούς gamers, τίποτα περισσότερο. Το S.H.I.E.L.D. #2 είναι καλό αλλά και λίγο μπέρδεμα πια.Το Ultimate Comics Fallout #4 μας δείχνει τον νέο Spidey, πως ο Reed τελικά επέζησε και καταφέρνει να μην κάνει τίποτα από τα δυο καλά.